Entropi diye bi’ kavram var; Güçyitimi. Sistemler durdukları yerde güç kaybederler. Eskirler, yıpranırlar, dağılırlar, çürürler, bozulurlar. Yani değişmeye mahkumdurlar. Soru; ayak uydurmak mı, baş etmek mi?
Oradea’ya yolculuğum Bükreş garında kocaman bir bavulla 6 saat bekledikten sonra içine tıkıldığım ufacık tefecik bir vagonun içinde beş tane ingilizce bilmeyen Rumenle başladı ve tam tamına 12 saat sürdü!
Oradea’da güleryüzle karşılandım yalan değil ama sorun benim sinirden ağlıyor olmamdı. Alışkın değildim bu kadar uzun, beklemeli ve sarsıntılı yolculuklara. Karşılamaya gelmiş olan zavallı yakışıklı Roberto ne diyeceğini bilemiyordu 32 saatlik yolculuğunu yeni tamamlamış bana. Ama ben bu uzun yolculuk onun suçuymuş gibi durmadan söyleniyordum. Neden bu şehir bu kadar uzaktı ki sanki! Zaten tren de 2. Dünya savaşından kalmaydı belli! Belki asıl sorun aitlik içgüdüsü, ait olduğun yeri bırakmanın verdiği stresti. Kim bilebilir?
“Burası senin evin.” diyerek beni bi’ apartman dairesinde yapayalnız bıraktı Roberto. Hani her şey üstünüze gelir ya, ya da siz her şeyi abartırsınız ya aynen öyleydi AGH maceramın ilk saatleri.
Sonra evde yalnız olmadığımı anladım. Adının Marina olduğunu söyleyen bir kız türk kahvesi isteyip istemediğimi soruyordu. Meğer Makedonlar bizden çok severmiş türk kahvesini...
Günler geçtikçe Oradea hayatım boyunca unutamayacağım anılarla doldu. Ev arkadaşım en yakınım oldu. Marina yaaaaa! Benim için özene bezene yaptığın o aşırı tuzlu makedon yemeklerini mutlu görünmeye çalışarak yemeyi bile özledim! Break dance derslerini, kartallı çarşıyı, üniversite şehri güzeldir diye gidilen cluj’da parasız kalıp geri dönememeyi, tekilanın 1 lei olmasını, şehrin mimarisini, tramvay sohbetlerini, fransız usülü omletleri...
AGH bir bırakıp gitme, hayatınızı naftalinleyip rafa kaldırma hali. Alıştığınız herşeyi bi’ süreliğine bırakma durumu ve hayatınıza uzaktan bakabilme lüksü. Hayatınızı tamamen değiştirme seçeneği, entropiye karşı bir güç gösterisi.
Yaşamaya çalışırken bi’ sürü şey kaçırıyoruz. Alışkanlıkları rafa kaldırmak, karşınıza çıkan bu yeni hayatla çarpışmak belki de bu yüzden büyütüyor, değiştiriyor insanı. Düşünmeye zaman veriyor. Üstünden bi sürü zaman geçmiş olmasına rağmen, kısacık bi’ AGH deneyimi olmasına rağmen hala “Ben Romanya’dayken” ile başlayan cümleleri o kadar sık kuruyorum ki...
İlgün
Romanya/Haziran 08
Romanya’da inanılmaz bir kültür yaşıyor.
Rumenlerin yanı sıra, çok sayıda Roman ve tabi ki bu geziden sonra inanılmaz
sempati duyduğum Macarlar. Bizim projemiz de Transilvanya bölgesinin küçük ama
bir o kadar da güzel şehri Oderhei’de gerçekleşti. Bu bölgede çok yoğun bir
Macar topluluğu yaşıyor, şehri onlar yönetiyor, kendi dillerini serbestçe
kullanıyorlar. Tüm sokakların Romence ile beraber Macarca da ismi var. Şehirde
iki resmi dil var ve insanların birçoğu da İngilizce konuşabiliyor. Bu kültür
zenginliğinin yanında inanılmaz bir şekilde korunmuş tarihi yapılar ve doğal
alanlar ile Transilvanya bölgesi Romanya’nın gözbebeği, ayrıca tüm balkanların
ortak mirası olan tanıdık yemekleri de burada tatmak ayrı bir keyif verdi.
Projemiz Bükreş’ten alınıp kalacağımız
küçük otelimize gelmemizle başladı, gerçekten iyi bir planlama ve dolu bir
program ile 1 haftalık süreçte bilgi hazinemize birçok değer kattığımıza
inanıyorum. Rusya-Ukrayna krizi, Türkiye’nin AB üyelik Süreci, AB Parlemento
seçimleri simülasyonları, Şehri tanımak adına yapılan oyunlar, komşu şehir
gezileri gibi birçok aktivite gerçekleştirildi. Projemizi hazırlayanlar
gerçekten çok iyi hazırlanmışlar ve bize karşı çok güler yüzlüydüler. Ayrıca
çok sabırlı olduklarını söylemeden edemeyeceğim. Neredeyse her aktiviteye geç
kalmamıza rağmen yüzlerindeki tebessüm hiç eksik olmadı. Kısacası dolu dolu ve
harika anılarla hatırlanacak bir hafta. Bu 1 haftanın nasıl geçtiğini sanırım
kimse anlamadı, havalimanından ülkemize dönerken herkesin gözlerinde birer
damla yaş olduğuna bizzat şahidim.
