TREX-EVS

Slovenya'dan Cepleri Dolu Dönen Gönüllü

2012-02-03T05:00:00.000+02:00

"Yazıma son derece değerli bir sanatçımız olan Türkiye’nin DomenicoModugno’su olarak tanınan Yıldırım Gürses’in ‘’Bir Garip Yolcuyum’’şarkısını kendime uyarlayarak başlamak istedim…

Ben Slovenya’nın 2.büyük şehri olan Maribor ile 3.büyük şehri olan Celjearasında kalan, küçük aynı zamanda şirin bir kasabası olan Slovenske Konjice’dekalıyorum ve AGH sürecime burada devam ediyorum…

Şubat 2010’da geldiğim bu küçük ama doğa açısından dünyanın sayılızengin ülkelerinden biri olan Slovenya’da AGH, AB ülkelerinin kalanından birazdaha farklı algılanıyor avantajları ve dezavantajları ile birlikte. Avantajlarıve dezavantajlarını ayrı ayrı değerlendirecek olursam eğer öncelikle nüfusu 2milyondan biraz daha fazla olan bu ülkede özellikle AGH alanında karşılıklıfikir alışverişinde bulunabileceğimiz gönüllü sayısı istediğimiz veyabeklediğimiz oranda değildir maalesef. AGH yapılan diğer ülkeler ilekıyaslandığında nüfusa oranla ağırlayıcı kuruluşun bir hayli fazla olmasınarağmen yeterli sayıda gönüllünün gelmemesi yukarıda belirttiğim duruma neden oluyor…Tabii ki özellikle benim şansım her ne kadar çok sayıda AGH gönüllüsüolmamasına rağmen benimle aynı zamanda bulunan AGH gönüllüsü diğer arkadaşlarlafrekanslarımızın çok iyi tutması idi… Hepsinin ayrı ayrı bir değeri vardırgözümde…

Ülkenin yapısı aslında uluslar arası projeleri kaldırabilecek yapıdadeğildir. Kastetmek istediğim özellikle AGH gönüllülerinden kendilerinin birşey yapması bekleniyor… Belli bir ana proje ile geliniyor ve bu projeyi sizinşekillendirmeniz isteniyor… Bu kulağa kimi zaman hoş gelse de özellikleilerleyen aylarda bazı iletişim sıkıntılarına yol açmaktadır… Bunun içingönüllülerin salt Slovenya’ya değil diğer ülkelere gitmeden önce ‘’activityagreement’’ yani faaliyet anlaşmalarını iyice incelemeleri ve AGH sürecinebaşlamadan önce bu anlaşmalar üzerinde bir değişiklik olması gerektiğineinanıyorlarsa bu istekleri karşı tarafa iletmeleri hem projenin selametihem de kendi AGH süreçlerinin en verimli şekilde geçmesine yardımcı olur diyedüşünüyorum…

Ve gelelim belki de en önemli dezavantaj konusuna… Ulaşım… Özellikle Slovenya’da eğer bir kasabada gönüllülük hizmetinde bulunuyorsanız… büyük şehirlere gitme konusunda birtakım sıkıntılar yaşayacağınız aşikardır. Kendimden örnek vermem gerekirse benim kaldığım Slovenske Konjice kasabasında sadece otobüs ulaşımı var ve tren istasyonu uzun yıllar önce kaldırılmış… Maribor otobüs ile 45 dakika, Celje 35 dakika… tren kullanmam için bu iki şehirden birine gitmem gerekiyor ve otobüs seferleri de maalesef 1 saatte bir değil de 4-5 saatte bir cinsinden… Özellikle hafta sonu ulaşımı çok çok az. Bu durumu ilk geldiğim hafta içerisinde sordum… Bana bu ülkede kasabalarda yaşayanlar da dâhil neredeyse hepsinin hususi arabası olduğundan ve bu nedenle salt öğrenciler ve işçilerin otobüs ve tren kullandığını söylediler. Açıkça görülüyor ki yabancı konuklar yani bizler pek düşünülmemişiz…8 ay geçmesine rağmen hala bu ülke içi ulaşımında ciddi sıkıntılar yaşamaktayım… Otostop veya arabası olan tanıdıklar vasıtası ile kısa mesafeleri gitmeye çalışıyoruz…

Tabii ki bir Ljubljana bir Celje bir Maribor bir Kranj bir Brežice şehriolursa gönüllülük yaptığınız yer ulaşım konusunda herhangi bir sıkıntınızolmaz… Biz burada yaşarken diğer AGH’ci arkadaşlarla şöyle bir argümangeliştirdik…’’Bir yerleşim yerinde tren istasyonu varsa orada hayat tamanlamıyla vardır’’ Bu açıdan AGH sana ne kazandırdı dersek eğerSlovenya’nın bu kasabasında AGH gönüllüsü olmak bana ulaşımın ne denli önemliolduğunu çok açık bir şekilde gösterdi diyebiliriz.

Tabii ki avantajları da var böyle küçük bir ülkede yaşamanın veya AGHgönüllüsü olmanın… Öncelikle gerek devlet erkânı gerekse de medyatik isimlereulaşmak bir e-mail veya bir telefon kadar uzaklıkta… Aşağıda detaylı olarakbelirteceğim yapmış olduğumuz AGH Videolar Serisi sürecinde Slovenya’nın birçokönemli ismine ulaşma şansımız oldu. Aynısını büyük bir ülke olan kendi ülkemizTürkiye’de olacağına ihtimal vermiyorum çünkü nüfusun azlığı veya çokluğuburada önemli bir rol oynuyor…

Slovenya’da AGH gönüllüsü olmanın kendi gözümden avantajlarını vedezavantajlarını masaya yatırdıktan sonra şimdi size burada yapmış olduğumdandolayı gurur duyduğum AGH sürecimdeki en büyük olay olan AGH videolarserisinden bahsetmek istiyorum kısaca…

Temmuz sonu acil bir Türkiye ziyaretindensonra Slovenya’daki bir diğer değerli Türk AGH gönüllüsü Cem Bilenarkadaşımızı ziyaret ettiğimde ikimizin aklına neden AGH sürecinianlatabileceğimiz bir video çekmiyoruz sorusu geldi… Öncelikle internet kanallarındandaha önce bizim düşündüğümüz tarzda bir video yapılmış mıdır diye uzun birtarama sürecine girdik ve ne yazık ki salt ‘’AGH nedir? Ne değildir?’’ gibiyüzeysel kalan bir soru çerçevesinde şekillenmiş sokak röportajları gördük vehemen işe koyularak Cem’in yaşadığı kasaba olan Kamnik kasabasını kuşbakışı birşekilde bütün olarak gören bir kaleye çıkarak ilk videomuzu İngilizce olarak çektik…Bu ilk videoda ben kısaca AGH nedir bizlere neler kazandırabilir tarzında birkonuşma yaptım ve bu konuşma o gün yapmış olduğumuz çevre çekimleri ve SlovenyaFilarmoni Orkestrasının vermiş olduğu konserde bizzat Cem tarafından çekilengörüntülerle zenginleştirilerek internet kanallarından yayına verildi… Açıkçasıo süreçte bu şekilde bir adet İngilizce ve bir adet Türkçe videonun yeterliolacağına inanmıştık ama yayına verilişlerinden çok kısa bir süre sonra gelengeribildirimleri görünce Cem ile detaylı konuşup bir videolar serisinebaşlamamız gerektiğini düşündük ve bu süreçte Slovenya’nın neredeyse 3’te 2’sinigezip 22 adet video daha çektik… Başlarda salt İngilizce ve Türkçe yaptığımızvideolarda bu iki dilin yeterli olmadığını net bir şekilde görünce öncelikleröportaj yaptığımız diğer gönüllüleri ve mentörleri kendi dillerindekonuşturduk İtalyanca-Fransızca-Slovence…fakat daha sonra bunun da yeterliolmadığını görüp benim soruları da Slovenya’da bulunan gönüllülerin anadilindesormamın gerekli olduğunu düşündük ve salt Fransızca salt Almanca salt Sırpçasalt İspanyolca videolar da yaptık…

Bu videoların yapım sürecinde videoların promosyonunu da kendimiz yaptık ve Avrupadaki tüm Ulusal Ajanslara, Avrupadaki tüm EURODESKlere ve Avrupa Komisyonundaki ilgili merciilere hatta ve hatta bu tarz projelere önem veren ama Avrupa kıtası dışında olan birçok kurum ve kuruluşa da videoların linkini içeren çeşitli e-postalar attık ve daha sonra gelen geri dönüşlerle birlikte bir e-bülten hazırlamamız gerektiğinin farkına vardık… Üzerinde 2 gün düşünerek son derece resmi bir İngilizce üslupla hazırladığımız bu yazıyla birlikte kurumlara daha kolay bir şekilde ulaşmaya başladık ve daha profesyonel olduk diyebilirim…

Toparlamak istersem eğer bu videolar serisi ile AGH sürecimi en verimlişekilde geçirdiğimi daha projemin bitişine yaklaşık 3 ay kadarlık bir süreolmasına rağmen yapabileceğimin öngördüğümden çok daha fazlasına ulaştığımızıgörmekten ve bizden sonra AGH gönüllüsü olmak isteyen değerli gençlere (saltTürkiye’den değil tüm AB ülkeleri ve AB Komisyonu üyesi ülkelerin gençleri) birnebze de olsa yararlı bir bilgiler dizisi sağladığımızı daha ilk videolaragelen geri dönüşlerle görmekten dolayı çok mutlu olduğumu söylemekten kıvançduyuyorum…

Şu ana kadar aldığımız değerli geri dönüşlerde altını özellikle çizmek istediğim bir kuruluş vardır ki o da bu yazıyı yazmama vesile olan BursArt’tır… Bize daha videoların yapım sürecinin başında iken gerekli manevi desteği sağlayan başta ‘’Sertaç Şipka’’ olmak üzere tüm BursArt çalışanlarına, gönüllülerine buradan teşekkür etmeyi bir borç bilirim…

Bir garip yolcu olarak başladığım bu AGH yolunda son derece önemli kazanımlar edindiğimin farkında olarak ileriye daha bir güvenle bakmanın verdiği hazzı yaşamaktayım…"

Engin Yüksel Medin

AGH Gönüllüsü/Slovenya*2010-2011

Kaynak: http://www.bursanat.org/

BurSanat Derneği'nin faaliyetlerini takip etmek için burayı ziyaret edin.

Ergün'ün Objektifinden AGH

2012-02-01T17:11:00.003+02:00

Yepyeni bir AGH videosu ile karşınızdayız!

İtalya'ya 1 yıllığına gönderdiğimiz gönüllümüz Ergün Issız geçtiğimiz ocak ayında gönüllülüğünü tamamladı. Sizler için çektiği videosunda, yaşadığı evi, çalıştığı kurumu ve çalışma arkadaşlarını anlattı.

Keyifle izleyin...

Türkiye'deki AGH Gönüllülerine Selam Olsun!

2012-01-27T17:14:00.000+02:00

Merhabalar;
Bu zamana kadar sizlere, hep Avrupa Gönüllü Hizmeti'ni Avrupa'da yapmış gönüllülerimizin hikayelerini anlattık.

Dedik ki, bizim ülkemize de gelen yüzlerce AGH gönüllüsü var. Toplumsal değişime katkı sağlamak için, kültürümüzü geleneklerimizi, yaşam tarzımızı öğrenmek için, güzel dostluklar ve bağlar kurmak için Avrupa'nın bir köşesinden çıkıp geliyorlar. Neden onların hikayesini de anlatmalarına aracı olmayalım ki?

Aşağıda birbirinden farklı videolarla sizlere "Merhaba" diyen Avrupalı Gönüllülerimize "Merhaba" demek istemez misiniz?

Mersin Kazanlı Sahili'nde temizlik projesiyle daha yaşanabilir bir dünya için çalışan Akdeniz 3. Göz Eğitim ve Gençlik Derneği Gönüllüleri:

Gaziantep Eğitim ve Gençlik Derneği Gönüllüleri hiç durmak bilmiyor:

Yine Mersin'de Haziran 2011 nasıl geçmiş merak ediyorsanız bir EVS gönüllüsünün fotoğraflarından izlemelisiniz: Siz hayatınızda kaç Avrupalı'nın eline kına yaktınız? Buyurun efendim:

Sizlerde AGH maceranızı kısacık da olsa bir videoya sığdırmaya çalıştıysanız ve AGH yapacak tüm gönüllülere ilham kaynağı olsun istiyorsanız bize gönderin, yayınlayalım.
info@trexevs.org mail kutumuza bekliyor olacağız.

Sevgiler

Letonya'da Gönüllülük

2012-01-18T14:59:00.000+02:00

Letonya denilince akla ne gelir?

Avrupa ile Rusya arasında sıkışıp kalmış küçük bir ülke mi? Yoksa AvrupaEkonomik Krizinin tavan yaptığı işsiz gençlerin cirit attığı ülke mi?

Peki Letonya’da gönüllülük denilince akla ne geliyor?

Hiç bunu düşündünüz mü? Öyleyse gönüllü gençler için Letonya’da 2 aylık AvrupaGönüllü Hizmetimi sizlerle paylaşayım.

Nereden başlasam ki, anlatacaklarım çok! Her şey bir gece’de olmuştu. Başvurumkabul edildi ve aylarca hazırlık sürecinin sonunda kendimi Riga Havaalanındabuldum. Ormanlarla çevrili, dümdüz bir yolda arabanın içinde gidiyordum,gönüllülük yapacağım yere. Sadece şaşkınlık içinde etrafa bakıyordum vefotoğraf makinesinin şarjını bitirene kadar etrafın fotoğrafını çekiyordum.. Vefotoğraf makinesinin şarjı bitti. Hele şükür, dünyaya döndün be Mehmet diye birsesle irkildim.

Evet..! Letonya’nın Cesis ilinde Jaunatne par Iesaistīšanos adlı kuruluşta,Avrupa Gönüllülük Hizmeti yapmadan önce Riga’dan Cesis’e giden yolda geçen ufakbir hatıraydı bu giriş cümlem.

Ev sahibi kuruluşumun İlk AGH gönüllüsüydüm. Hem benim için hem kuruluşumuniçin özeldi. Anlatmaya başlamadan önce çok eğlendiğimi belirtmek isterim.Letonya’nın doğası beni çok etkiledi. Üniversitemi ormanlarla kaplı bir küçükbir ilde (Burdur) yapmış olmamın etkisi olsa gerek, gönüllülük dışında kafamıçok dinlendirdim. Öyle diğer Avrupa ülkelerinde olduğu gibi kalabalık bir AGHgönüllülük deneyimimim olmadı benim. Çalıştığım ofis sakindi, zaten Cesis öylekalabalık bir yer de değil. Toplam nüfusu 19.000, tabi ilçeler diğer yerleşimde içinde. Cesis merkez küçük zaten.

Gönüllülük olarak neler yaptım?

Ev sahibi kuruluşumun ofisini düzenledik ilk önce. Duvarlardaki kâğıtlardanbaşlayıp alçı-sıva-badana-sprey boya ile duvarları boyama derken ofisimizinodasını güzel hale getirdik. Daha sonra ofise yeni eşyalar aldık. Onlarıntasarımlarını-düzenlenmesini yaptık. Bir yandan da anaokulundaki çocuklarlaberaber Christmas için hazırlıklar yaptık. Hafta’da 2 gün ordaydık. Diğeryandan haftada 2 gün Cesis’in çevresindeki tarihi – turistik yerleri gezdik,Leton gönüllü arkadaşlar eşliğinde. Bir taraftan da belli zamanlarda Devlet İşKurumunda Letonyalı işsiz gençlere AGH’nin tanıtımı- Türkiye’nin tanıtımıderken uluslar arası bir sunum gerçekleştirdik.. Son zamanlarımda da Cesis’tekialışveriş merkezinde bize ayrılan bir oda’da ofiste tasarladığımız “yaratıcıoda” adlı projenin saha çalışmasını yaptık. Çocuklarla beraber yaratıcı şeyleryarattık. Pet şişelerin altını keserek şekiller yaptık, çiçekler,oyuncaklarvs.. Ben gökkuşağı şeklinde yel değirmeni yapmıştım, hatıra olsun diyeAlışveriş merkezine astırmayıp taa Türkiye’ye, Gaziantep’teki odama astım. Herbaktığımda bir tuhaf hüzünle karışık bir duygu kaplıyor içimi. Ne de olsa benimeserim ve Letonya’dan hatıra =)

Aslında gönüllülük çalışmalarım kısa gibi gözükse de öyle değil. Her birininayrı ayrı çalışma süreci vardı.

Hayatımda hiç görmediğim güzellikleri AGH sayesinde gördüm. Daha önce dediğimgibi kalabalık bir ekip yoktu. Ofisteki sürekli çalışan arkadaşlarımın sayısı 8kişiydi. Arada bir gelen arkadaşlarla da bu sayı öyle büyük bir rakam etmiyor.Sıcak dostluklar kurmamı sağladı. Ve hayatım boyunca hiç unutmayacağım,Letongönüllü arkadaşımın sırf bizim için (benden başka 1 Türk de vardı, o 1 ay ben 2ay kaldım) her gece 3 kmyolu tek başına yürüdüğünü.. Gece yalnız kalmayalım diye, bizimle beraber geçirirdigecesini. Ve arkadaşım Akşam 5’e kadar bir yerde çalışıyordu. 5’den sonrabizimle beraber vakit geçiriyordu.. Ve sonra’da geceleri Fransızca dersineçalışıyordu.

Bir gün sordum, neden bize bu kadar ilgi gösteriyorsun? Ben Gaziantep’i çokseviyorum.. Gaziantep’e geldiğimde Türk arkadaşlar beni çok iyi ağırladı,yemedi yedirdi.. Bende size yardım ediyorum dedi.

Bu söz karşısında susup kalmıştım. Avrupa Gönüllülük Hizmeti, hakikaten de Avrupa’dakigençleri birbiriyle iyi kaynaştırıyor.. Letonya nere Gaziantep nere..

Doğayla iç içe bir cennet, Letonya. Hafta’da 2 gün Cesis çevresinde gezileregiderdik. Yürüyerek dağ,taş,bayır demeden Cesis’i arşınladım günlerce.. 1 günde 30 km yürüdüğümü hatırlıyorum.

Ērglu Klintis, līgatnes dabas parks, Gauja NationalPark., Turaida Castle,Sigulda,Līgatne parish, SietiniezisRock ve daha aklıma gelmeyen birkaç yer..

Ayrıca 93 Osmanlı Harbi zamanında Rusya’da esir düşen Türk askerlerininCesis’te şehitliği var. Turku Kapı diye. İlk hafta gitmiştik. Letonya’da birşehitlik! Duygulanmamak elde değil.

Letonya’da neler öğrendim. Neler kattı bana?

O kadar çok ki! :)=) Hangisinden başlayayım!

Çocukluk korkum olan bisiklet sürmesini öğrendim orda. Çocukken küçük birbisikletim vardı, bir gün çok fena düştüm ve kolumu ayağımı kanlar içindebıraktım. O gündür, bugündür, bisiklete ayağımı sürmedim. Taa Letonya’da bisikletsürmesini öğrenene kadar =)

İlk başlarda zorlansam da sonunda öğrendim.

Birisiyle anlaşmak için aynı dili konuşmamız gerekmediğini öğrendim, özelliklede küçük çocuklarla beraber çalışırken. Aynı duyguları yaşamak, her şeyiçözüyor.

Rusça-Letonca-İngilizce klavyeden hızlı yazmasını öğrendim. Proje dahilindeçalışmalarımızı bu klavyeden yazdım. Türkiye’ye gelirken aceleden bir Rusçakarakterler içeren klavye almayı unuttum. Letonya’ya giden arkadaşlardansipariş vereceğim =)

Letonya kültürünü öğrendim. Ta ilkokul yıllarımdan gelen araştırma merakı varbende. Durmadan bişeyler araştırır, yeni şeyler öğrenirim. Tabi Letonya’ya gitmişsin,Letonya Kültürünü öğrenmeden olmaz. Bu arada Letonya Kültürü UNESCO’nunkoruması altındadır. Bir kültür koruma altına alınıyor! Hatta bunu anlatan birlogar kapağı şeklinde kabartma levha da asılmıştı, Riga’da. Sizlere birkaçLeton kültüründen kesitler vereyim.

İlk yılbaşı ağacı süslemesi Letonya’da. Noel’in çıkış kaynağı Pagan kültüründengelme. Letonya’nın Hıristiyanlaştırılmadan önceki kültürü-inancı da PaganKültürüdür. Letonya’da doğan her kıziçin ıhlamur ağacı, her doğan erkek için de çam ağacı dikilir. Opera’ya çokönem verirler.. En güzel giysilerini giyerek gelirler, opera salonuna.

Kendimiçok şanslı hissediyorum, çünkü Letonya’dayım!

2 aylık AGH sürecince kendimi şanslı hissettiğim anlar oldu.

Doğum günümü Letonya’da kutladım. Sıcak dostluklar kurduğum Letonyalıarkadaşlarımla beraber doğum günü pastamı kesip beraber yedim. Üstüne de doğumgünümün şerefine bir şampanya patlatıp beraber içtik. O gece Tanrı’ya çokteşekkür ettim. İyi ki gelmişim, iyi ki güzel dostluklar kurmuşum dedim.Gecenin en büyük sürprizi; Ev sahibi kuruluşumun bana özel hediyesiydi. Özelbaskılı Tişört. Ön yüzünde ev sahibi kuruluşumun ismi, arka yüzünde ismim veyeni girdiğim yaşım. Hediyeyi açıp gördüğümde gözyaşlarımı tutamamıştım.Hayatımda ilk defa böyle doğum günü hediye alıyordum =)

AGH süresince kuruluşumun basın sorumlusuydum! =) ( 2 Ayda 5.000’e yakınfotoğraf – 100 video – 2 kısa film çektim.) Her etkinliğimizin yüzlercefotoğrafını çekiyordum. Ve AGH süresince ve Kuruluşumun ilk AGH gönüllüsüolması nedeniyle özel bir kısa film çektik. Letonya Cesis’te Agh gönüllüsü neyapar, ne yer,ne içer..

1 hafta onun çekimleriyle uğraştım, o soğukta. Evet, Letonya hele de kışın çoksoğuk. Ama ben soğuğa alışkın olduğum için hiç etkilenmedim hatta saçımı sıfıravurdum. Ama Letonya’ya gelecekseniz yazın gelin, kışın serttir, fazla zevkalmazsınız. Hem yazın Letonya’da çeşitli etkinlikler düzenleniyor.. SarışınlarFestivali.. Kum Heykel Festivali.. OperaFestivali, Yaz Gün Dönümü Festivali.. Bunlar yazın oluyor. Ve yazın güneşBaltık ülkelerinde batmıyor. Sadece 1 2 saatliğine batıp çıkıyor.

Kışın sadece Stora Riga var. Letonya Bağımsızlık Günü kutlaması var. (18 Kasım)

Stora Riga’ya da katıldım bu arada. 80 tane gösteri yeri vardı. Her gösteriyeri, projeksiyonla Riga’daki büyük binalara yansıtarak çeşitli videogösterileri oynatıyor.. Artı konserler.. havai fişekler.. Çeşitli etkinlikler..O geceyi unutmam. İğne atsan yere düşmez durumdaydı ve Riga’ya 2.gelişimiz veilk kez geziyorduk, yanımızda Leton telefonu yoktu bize eşlik eden arkadaşlarıkaybetseydik, geceyi sokakta geçirirdik. Letonyalılar sokağa dökülmüştü.

Evet,çekilen videoyu düzenleyip ev sahibi kuruluşumun başkanına izlettirdiğimde çokbeğendi. Ayrıca çektiğim fotoğraflardan oluşan bir foto-video hazırlamıştım,belgesel niteliğinde. Herkes izlediğinde yüzlerindeki tebessümü görmek beni çokmotive etti.

Çoğu arkadaş bilir, bilmeyenlere de söyleyeyim. Letonya’daki gönüllülüksürecimi blog adresimde yayınlamıştım.( http://budakmehmet.blogspot.com) Ve bu blog sayesinde onlarca arkadaşlatanıştım ve güzel dostluklar kurdum ve çoğu arkadaşa Letonya’da Agh ve Agh’yianlattım.

Bana bunu yazma imkanı sağladığı için Avrupa Gönüllülük Hizmetimde emeği geçenUlusal Ajans, Gaziantep Gençlik ve Kültür Derneği ve Jaunatne par Iesaistīšanos’asonsuz teşekkürler..

Bu yazıyı yayınladığı için TREXEVS Ailesine teşekkür ederim.

Mehmet Budak

Letonya – Cesis’de İlk AGH Gönüllüsü

EŞİT OLMA ZAMANI GELMEDİ Mİ?

2011-12-28T10:46:00.002+02:00

Derneğimizden Ayşe Kavas ve ben 6Aralık 2011 günü, İstanbul Hilton’da Dünya Bankası ve Aile ve sosyalPolitikalar Bakanlığı’nın ortaklaşa düzenlediği bir toplantıya katıldık.Toplantının amacı Dünya Bankasının hazırlamış olduğu 2012 Dünya KalkınmaRaporu’nun duyurulmasıydı.

Toplantının başlığı da “Cinsiyet eşitliği veKalkınma”. Önce Dünya Bankası’ndan gelen uzmanlar sonra da Bakan Fatma Şahin’inkonuşmaları vardı programda sonrasında da konuya ilişkin bir panel düzenlendi.Panele hem özel sektörden hem sivil toplumdan konuşmacılar katıldı. Birüniversite hocası ve ayrıca iki tane de müsteşar vardı. Dünya Bankasından gelenkişilerin panelin sonuna kadar kalıp konuşmaları dinlediğini, Fatma Şahinin konuşmasısonrasında ilk arada ortamı terk ettiğini söylemem herhalde sizlerişaşırtmayacaktır. Ardında panelde konuşması için bıraktığı müsteşarların tabiiki erkek olması da bizi şaşırtmaz ama aklımıza acaba kadın bir bakanın sadecegöstermelik olup olmadığı sorusunu getirir. Yani benim aklıma getiriyor enazından…

Neyse Bakan Şahin Konuşmasındabol bol Türkiye’deki durumdan ve bugüne kadar hem hükümetin hem de yenikurulmuş olmasına rağmen Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının neleryaptığından bahsetti. Son on yılda elde edilen gelişmeler kesinlikle kaydadeğer ama maalesef yeterli değil ve iyi durumda olduğumuz anlamına da gelmiyor :) Zaten bunların yeterliolmadığını Bakan kendisi de dile getirdi. Tabi ben onun bizlerle paylaştığıistatistikleri tek tek vermektense aldığım notları sizlerle paylaşsam daha iyiolacak kanaatindeyim. Bakan dedi ki; toplumda cinsiyet eşitliğini sağlamak içinüzerinde çalışılması gereken şu konular var;

1-Eğitim

2-Kadın ve erkeklerin fırsat eşitliği

3-Sağlıkta fırsat eşitliği

4-İstihdam

5-Siyasal katılım

6-Şiddetle mücadele

Bu başlıkların altını da bol bolistatistiklerle süsledi durdu. Sonra da konuşmasını geçenler de katıldığı birprojenin ismine istinaden şöyle bir cümleyle bitirdi. Beğendiğim içinkoyuyorum; "Gökyüzünün yarısı kadınlarındır, yeryüzünün yarısı da onların…"

Aaa bu arada bahsetmedengeçemeyeceğim bir konu da Bakan konuşmasını yaparken katılımcılardan genç birkadının ayağa kalkıp hükümet ve Bakan aleyhinde bağırmaya başlaması. Anındagüvenlik ya da korumalardı bilemiyorum kadına müdahale edip ağzını kapatarakyaka paça dışarı çıkardılar. Bakan bir iki göstermelik cümle kurarak “Bırakınkonuşsun arkadaşlar” dediyse de devamını getirmeyerek kadının ve arkadaşınındışarı çıkarılmasına bir şey demedi: S

Panel kısmına gelince de kalandinleyicilerin belki de yüzde doksandan fazlası kadındı. Gerçekten konuya hâkimve bu alanda bir şeyler yapan farklı sektörlerden kadınlar vardı seyircilerarasında ve çok da güzel sorular soruldu. Ama dikkatimi çeken şey şu oldu kisorulara karşı asla sorunun cevabını vermiyorlar: S Özellikle de müsteşar vemüsteşar yardımcısı devamlı devlet promosyonu yaptılar durdular. Belki çokeleştirel gelecek ama öyleydi. Mesela kadınlardan biri çok güzel bir projefikri sundu ortaya ve özel sektörden olan beyefendiden destek istedi. Ama cevapo şirketin bugüne kadar yaptığı projelerin anlatılması oldu. Böyle olunca dainsan umutsuzluğa kapılıyor. Güzel şeyler konuşuluyor bir yandan, iyi örneklerveriliyor ama alınması gereken yol un ne kadar uzun olduğunu ve bazı insanlarıntavırlarını görünce diyorsun ki olmayacak ya da biz göremeyeceğiz. Değişmesideğiştirilmesi gereken çok şey var amailk değişmesi gereken zihniyet ve en zor olanı da bu maalesef: s

Başka bir dikkatimi çeken şey deşu oldu; cinsiyet eşitliğinin kalkınmaya nasıl faydası olacak diye açıklamayaçalışırlarken hep ekonomik kazanımlardan bahsedildi. Sanki erkek egemen dünyaanca bu yolla ikna edilebilirmiş gibi… Aslında öyle sadece ekonomik çıkarlarvarsa ikna olurlar değil mi? Biz insan olduğumuz için eşit olsak peki nasılolur? Bunu biraz düşüneli derim ben...

Büşra Güder
25 Aralık 2011

My EVS Experience;)

2011-12-26T23:55:00.001+02:00

Heey future volunteers...I am Ergün fromTurkey. I have done my service between 02.2011-01.2012 in Villaggio SoS di Saronno. Saronno islocated very close to Milano and Como.

Being volunteer in Villaggio di Saronno was anamazing experience. All people who are working, doing local volunteering wereso gentle with me. Of course I had difficult times but with support of them Ihave solved easily.

I would say that if you will able to make EVS,would be experience of your life. Also you have to prepare yourself for thatadventure...

I tried to collect what I learnt during thatyear but it was not easy. Here are what i was able to write.

Even I already experienced in various learningstyles, found many opportunities to learn independently of others. Increasingthe need for self-motivation and working by self and managing own time to beeffective, meet budget limitations and responsibilities. I have discovered manytalents of mine about dealing with loneliness and realizing my learningoutputs. Also I have learnt Italian language from zero knowledge. There werealso many opportunities to learn new ways of communication with diverse groups.

Since I had been studying English language for over10 years and having had the opportunity to make friends from all around theworld with whom I also communicated in English in my previous projects, it wasdifficult for me to adapt to using Italian as the daily language. But I gotused to it in a while and was easily able to understand my friends andcolleagues as well as being able to express myself to them. When I wasexpressing myself I never minded to make mistake, I always see thatmoments as a learning opportunity.

Now have passed an exam on Italian language and now I have A2 levelcertificate.

I wish a great EVS experience toeverybody ;)

Hugs from Saronno ;)

Ergün Issız

24.12.2011

Afrika hikayelerimiz bitmez-2

2011-12-25T22:50:00.000+02:00

Nerede kalmıştık? Kadın olmakzordu!! lara ve ben mafikeng'e gittiğimiz hafta sonu saçlarımızı yaptırmıştık;pek sancılı oldu birkaç gece uyuması ama sonraları alıştım.
Ev sahibimiz çok tatlı bir kadındı, fazlasıyla da misafirperver, normalde 4erkek cocugu var, artık 4 kızı daha :) gerçekten bizi kızları gibiağırladı bizi, ailesiyle tanıştık, annesi babası, ablası, abisi onların çocuklarıvs.

Hediyeler verdi, daha sonra kapanısda yaptığımız performansları izlemek içinkampa geldi ... Devlete bağlı olan bölge kalkınma ajansı gibi bir kurumda çalışıyorve verdiği hediyeler bölgenin kadınları tarafından yapılmış el yapımışeylerdi nasıl mutlu olduk anlatamam:)
Biz de ona hediyeler verdik, bizi agırlayan herkese bunu yaptık aslında;izmirden getirdiğimiz nazar boncuklu anahtarlıklarımız ev sahiplerimiztarafından cok begenildi.

Mafikeng'te yaşadığımız bir diğerönemli olay Selocanın bizi pazar gün ki kilise ayinine davet etmesi idi. SEloproje boyunca biz Türk katılımcıların en favori adamıydı. Müzik konusundainanılmaz yetenekli - zaten her Afrikalıbence doğuştan bir yeteneğe sahip bu konuda- iki dakikada beste yapıp sözyazabiliyor selocan.. Ona Selocan diyoruz çünkü gerçekten cok sevdik, o daTürkçe öğrenme konusunda çok hevesliydi, her birimize seslenirken büşracan,nilaycan diye sesleniyordu ve bütün proje boyunca birbirimize"bebişim" dedik.. Öğrendiği kelimeler cümleler bunla sınırlı değiltabii ki..

Kilise konusuna gelince Selo kilisede şarkı söylüyor ve biz kampta iken herpazar kilisesine gidemediği için çok üzülüyordu. Bize hep kilisesinianlatıyordu ve pazarları kampa en yakın kiliseyi bulabilmek için km’lerceyürüdüler ayinleri kaçırmamak için.
Orda gözlemlediğimiz başka bir nokta da insanların dinlerine çok bağlıoldukları. O kadar zor durumlarda yaşıyorlar ki tanrıya tutunmaktan başkaseçenekleri yok gibi.. O pazar günü de evinde kaldığımız Afrikalı annemiz Kate bizi arabasıyla SElocanın kilisesine bıraktı. İlk izlenimim ne diyemerak ederseniz açıkçası şok oldum. Avrupa'da gördüğüm devasa ve her biri birerşahaser olan kiliselerden ve bizim muhteşem ve büyük camilerimizden sonraçok şaşırdım. Çünkü ne bileyim dini mekanlar hep önemli olmuştur ya ,büyük güzelbinalardır diye düşünmüş olmalıyım sanırım.. Karşımda gördüğüm küçüçüktenekeden yapılmış bir barakadan farksızdı. Asla bunu küçük görmek gibialgılamayın ama böyle bir şey beklemiyor oluşumdur beni böyle şaşırtan.Ama insanları görseniz en güzel kıyafetleri ile özene bezene giyinipgelmişlerdi.

Kampta en günlük ve paspal halimizle dolaştığımızdan Selocan’ıtakım elbise için de görmek çok farklıydı. Bizi ailesi ile tanıştırdı, içerideanons edip hepimizi tek tek tanıttı. İnsanlar nasıl da mutlu oldular bizlerimisafir etmekten, Selo da çok gururluydu. Bütün ayin boyunca şarkılarsöylediler ve dans ettiler. Daha önce de söylemiştim ya bu insanlar çok çokyetenekli müzik ve dans konusunda…

Büşra Güder

25.12.2011

2012 Yılı Dünya Kalkınma Raporu:"Toplumsal Cinsiyet ve Kalkınma"

2011-12-15T01:19:00.000+02:00

Merhabalar;

Geçtiğimiz salı ( 6.12.2011)günü TREXEVS ekibi olarak, İstanbul’da, T.C. Aile ve Sosyal PolitikalarBakanlığı ve Dünya Bankası Türkiye Ülke Ofisi, 'Cinsiyet Eşitliği ve Kalkınma' başlıklı 2012 yılı Dünya KalkınmaRaporu tanıtım toplantısına katıldık.

Türkiye’nin farklıbölgelerinde aktif çalışan sivil toplum kuruluşlarının, siyasi örgütlenmeüyelerinin ve üniversite temsilcilerinin bir araya geldiği program, ŞirinPayzın’ın açılış konuşması ile başladı. Türkiye’deki kadın erkek eşitsizliğiningenel çerçevesi, medya ve eğitim sisteminin daha etik bir mekanizma içerisindeiyileştirilmesi gerekliliğinden bahsederek sözü Dünya Bankası’nın 2012 yılı “CinsiyetEşitliği ve Kalkınma” başlıklı raporunun ayrıntılarını anlatmak için DünyaBankası Türkiye Ülke Ofisi Direktörü Ulrich Zachau’ya bıraktı.

Ulrich Zachau’nunanlattıklarına odaklandığımızda dünyanın dört bir yanından farklı eğitimseviyesi ve çalışma koşullarında bulunan kadınlarla bir araya gelindiğini ve buraporun onların bir nevi belgelenmiş bir temsilcisi olduğunu anlıyoruz. Yanibugün dünyanın farklı iklimlerinde, farklı coğrafyalarında yaşayan birbirindenfarklı tüm kadınlar eşit fırsatlara ve imkânlara sahip olmak istiyorlar. “Eşit düşünmek ve eşit davranmak zamanıdır”sloganıyla yaklaşılan bu durum öncelikle devlet mekanizmaları ve eğitimsistemleri aracılığıyla ile zihin değişikliği yaratılarak yönetilecek bir süreçtir.

Ulrich Zachau’dansonra konuklara seslenen Sayın T.C.Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin,sözlerinde özellikle; Dünya Bankası’nın 2012 Kalkınma raporunu göz önündebulundurarak hareket edeceklerini, bilimsel verilerin ışığında sosyalpolitikaların yol göstericiliği eşliğinde sorunların çözümü için hareket edeceklerinive bu aşamada tüm sivil toplum kuruluşlarından destek beklediklerini önemlevurguladı.

Dünya geneliniyansıtan raporda Türkiye’de özellikle kadınların eğitim, sağlık ve istihdamalanlarında daha çok düşünüldükleri ve durumlarını iyileştirmek için çeşitlipolitikaların üretildiği anlatıldı, babalık izni, çocuk kreşleri zorunluluğugibi durumlara bütüncül bir yaklaşım sergilenecek. Fatma Şahin’in rapordan bizlerlepaylaştığı bilgilere göre kız ve erkek çocuklarının temel eğitime katılımıhemen hemen aynı oranlarda (%98’lerde) ve bu iyi bir değişim.

Tanıtım toplantısırapor yazarlarından Ana Revanga’nın özellikle üzerinde yoğunlaştığı “Eşitlik” raporunungenel şekliydi. Tüm katılım mekanizmalarının önünün kadınlara açılması ve aktifrol almak devletleri ve ulusları refah seviyesi yüksek konuma getirecek. Buradanda anladığımız şu ki; Dünya Bankası raporu kadın erkek eşitliğini istihdam vekalkınma çerçevesinde inceliyor. Yani, istihdamın yaygınlaşması ve kalkınmanıngerçekleşebilmesi için ülkeler, birlikler kadın erkek eşitliğine hassasyaklaşmalıdır.

Avrupa ve OrtaAsya'nın Gelişmekte Olan Ülkelerinde Erkekler ve Kadınlar için Fırsatlar'Raporu’nun sunumu Sarosh Sattar( Kıdemli Ekonomist, Dünya Bankası) tarafından gerçekleştirildi.Özellikle vurgulanan nokta kadınları iş hayatına daha aktif dâhil etmek için makulpolitikalarla desteklemek gerektiği. Çocuk ve aile bakımının sadece kadınınsorumluluklarına ait olmadığı, kadın ve erkeği aynı açıdan ilgilendirenpolitikaların üretilmesi gerektiğinden bahsedildi.

Tanıtım toplantısından sonra hem sivil toplumörgütlerinden, akademik çevreden, iş çevresinden ve bakanlık müsteşarlığından temsilcilerinyer aldığı bir panel de Türkiye’de kadın erkek eşitliğine ve kalkınmanınkarşılığına farklı bakış açılarıyla yaklaşma imkânı bulduk. Konuşmacılardanbazıları kadın haklarına ekonomik olarak yaklaşırken katılımcılar insanayakışır koşullarda olması gerektiğini hatırlattı ve her şeyden önemlisi kadınhak ihlallerine ekonomik anlamda değil insan hakları özelinden yaklaşmakgerektiği konuşuldu.

Zihin değişikliğininasıl yaratırız sorusuna istenen cevabı alamayan katılımcılar özellikleyetkilileri yapacakları projelere dâhil etmeyi ve ya destek sözü almayı denediler.Panel, Tüsiad Kadınları’ndan, İLO temsilcilerine, üniversite öğrencilerinden,sendikalı kadınlara kadar çok farklı beklentileri olan kadınları bir arayagetirdiği için önemliydi.

Bizde TREXEVS ekibiolarak, kadının toplumsal duruşunu, kadın erkek eşitliğini öncelikle insanhakları çerçevesinde önemsiyor sonrasında gönüllülük bilinciyle bu hassaskonuda taşın altına elimizi koymak istiyoruz. Genç kadın, erkek gönüllüleri veüyeleri olan TREXEVS ailesi olarak toplumsal gelişim ve değişim için kadınerkek eşitliğini gençlik platformunda gündeme getirmeyi amaçlıyoruz.

Ayşe Kavas

ayse.kavas@trexevs.org

Polonya'dan Heja bildiriyor!

2011-12-14T23:02:00.000+02:00

Selam millet. Ben Heja, EVS’imiPolonya’da yapıyorum. Yaşadığım yerin adı Katowice ama merkezde değilim tabi.Wojkowice diye daha küçük bir ilçedeyim. İlk başlarda zorlandım alışmakta.Sokakta yürürken herkes size bakıyor (hele bi de esmerseniz). Ama zamanlaalışıyorsunuz, insanlar çok sıcakkanlı ve misafirperver.

Buradabir lisede proje ortağım ve ev arkadaşım Olexy (Ukrayna) ile öğrencileri sosyal yaşamda daha aktif hale getirmeyeçalışıyoruz. Bu yüzden sürekli aktifolmak zorundayız. İşin en güzel yanı da okulun ve bizim düzenlediğimiz bütüngezilere ve aktivitelere ücretsiz olarak katılabiliyoruz. Açıkçası okuldadurduğumuz pek yok. Sürekli bir yerlere geziye gidiyoruz. Daha başladığımız ilkhafta bir gezi düzenlediler. Bir hafta dağ evinde kaldık (Zakopane). Doğa, manzara,ortam vs. ç ok güzeldi. Daha sonra diğer şehirlere ve tarihi mekânlara gezilerdüzenledik. Üç aydır buradayız ama zaman su gibi akıp geçiyor. Projemiz 9 ay sürecek.Daha 6 ayımız olmasına rağmen bitmese keşke diye düşünüyoruz.

Gelelimbiraz da işin zorluklarına. Öncelikle dil problem oluyor burada. İngilizcebilen sayısı çok da fazla değil. İlk başlarda zorluyor tabi ama daha sonratarzanca anlaşmaya başlıyorsun anlaşıyorsun yani. Yemekler bizimkine benzemesede yenilebilir. Biz evde pişiriyoruzzaten.

Evarkadaşım Ukraynalı ve anlaşmakta zorluk çekiyoruz. Çok farklı dünyalarıninsanlarıyız. Garip bi insan kendisi. Beraber bişeyler yapmaya çalışıyoruz amazor bela yapıyoruz her şeyi.

Şimdilikbenim anlatacaklarım bu kadar. Ama hayatımın en güzel zamanlarını buradageçiriyorum diyebilirim. Hoşçakalın.

Aktivite Anlaşması ve dahası...

2011-11-25T17:29:00.001+02:00

Onlarca mail attıkbirbirimize. Önce tebrik mailleri geldi. Cevaben teşekkürler edildi."Ah çok mutluyuz, çok güzel olacağından eminiz" cümleleri... Her şeypek güzel, keyifler çok yerinde. İyi de kimdi bu kurumlar ve insanlar? Kafalarbiraz karıştı, bi özet geçelim.

Efendim, AGHprojelerinde genellikle ev sahibi kuruluş, gönderen kuruluş ve gönüllü olmaküzere 3 taraf olur. Ancak benim projemde bir de koordine eden kuruluş var. (Buda mümkün) Şöyle açıklayayım; daha evvel adı geçen Asociación JuvenilIntercambia aslında projeyi "koordine eden kuruluş" gönderenkuruluşum, yine daha evvel adı geçen Toplum Gönüllüleri Vakfı (TOG), AGHgönüllüsü bendeniz Seval ve gönüllülük yapacağım okul, yani ev sahibikuruluşum; Santa María de los Ángeles...

Yukarıdabahsettiğim tebrik ve teşekkür maillerinden hemen sonra Intercambia veTOG yetkilileri proje için gerekli belgeleri birbirlerinden talepetmeye ve hazırlamaya başladılar. Bu kısımda çok aktif olmama gerek kalmadı.Sadece yazışmaları takip etmek ve varsa gerekli hatırlatmaları yapmak yeterlioldu. Kurumlar zaman zaman birden çok gence gönderen kuruluşolabiliyorlar. Hal böyle olunca da yoğunlukları artıyor. Bu sebepten, gözdenkaçmalar, bekletmeler mümkün. Panik olmaya lüzum yok elbette. Ama bubahsettiğim hatırlatmalar hayati olabiliyor işte.

"Buncahazırlık niye?, Ne işe yarayacak bu belgeler?" diyebilirsiniz. Benimbir projeye kabul edilmem yeterli değil. Ev sahibi kuruluşun ülkesindeki UlusalAjans (UA)'a proje başvurusunda bulunması ve kabul alması gerekiyor.Kurumlar şartlara uygun proje başvurusu yaptıkları taktirde UA'largenellikle olumsuz cevap vermiyor deniliyor. Ama yine de gönüllü içinbaşka bir heyecanlı bekleyiş de bu oluyor kanımca.

Velhasıl kelamUA'ya başvurunun yapılması için tüm belgelerin hazır edilmesi gerekiyor. Dedimya bu kısımda AGH gönüllüsü olarak bize temel olarak kurumların bizdenistedikleri bilgileri vaktinde, doğru bir şekilde ulaştırmak düşüyor. Ve tabiçok önemli olduğunu bildiğim ve inandığım AKTİVİTE ANLAŞMASI mevzusu var (Haydibuna da kısaca AA diyelim bundan sonra).

AA, AGHgönüllüsünün proje boyunca ne iş yapacağını, haftanın kaç günü kaç saatçalışacağını, nerede konaklayacağını, kaç avro cep harçlığı ve yemekparası alacağını, dil kursu detaylarını ve ayrıca ev sahibi ve gönderenkuruluşun hak, yükümlülük ve sorumluluklarını gösteren bir sözleşmedir.Ve tarafların imzalaması gerekir.

"Aman"demişlerdi bu işi bilenler "AA'yı cümle cümle oku, anla, kafanatakılanları sor, eklemeyi unuttuklarını mutlaka eklet, muğlak hiç birşeykalmasın, her şey net olsun". Ben de öyle yaptım. Bir gün "Ekte AA'yıbulabilirsiniz, sizin için de uygun ise imzalayıp gönderir misiniz?"mailinin üzerine onlarca soru sordum.

Öncelikle çalışacağımgün ve saatlerin net olmasını istiyordum. (Türk Ulusal Ajansı'nın internetsayfasından şu bilgiye ulaşabilirsiniz: "AGH esnasında haftada enfazla 35 saat çalışmanız gerekli. Haftada 4-5 saatlik dil eğitimi de bu süreniniçerisindedir. Bunun dışında kalan zamanlarınız size aittir") Örneğinbana gönderdikleri programda günde 2 saat "Kütüphane" yazıyordu. Bukısmı açıklamalarını istedim. Yani kütüphanede ne yapacaktım? Sorumun üzerine okısmı 1 saate düşürüp "öğle arası" olarak değiştirdiler.

Görevlerimin netolmasını istiyordum. Çalışacağım hedef kitle ne idi? Ben çok duydum"Gençlerle çalışacaktım aslında ama çocuk projesinde de gönüllük yapmamıistediler" diyenleri. Veya tersi... Veya gitmeden önce haberdar olmadığınız bir işi yapmanızıbekleyebilirler. Ben de bunun kaygısıyla ince eliyor sık dokuyordum. Ha,elbette değişiklikler olacaktır uygulamada, bu zaten kabulüm. Ancak herhangibir çatışma durumunda hakkımı arayabileceğim yazılı/imzalı bir belgenin olmasıönemli, tek derdim bundandı.

İşte bu kaygıdan vetemkinli davranmak istememden ötürü onlarca soru sordum kuruluşuma. Bunlarınbir kısmını bilgilenmek amacıyla sordum, bir kısmını ise AA'da bulunmasınıistediğim için. Nasıl sorulardı bunlar? "Malaga nasıl birşehir?, Çalışacağım okul nasıl bir okul?, Benden başka AGH gönüllüsüolacak mı?, Kimlerle çalışacağım?, Nerede kalacağım?, Kendime özel odam olacakmı yoksa birileriyle odayı paylaşmak durumunda kalacak mıyım?, Kalacağım evdekedi/köpek var mı? (Bu soruyu da sordum evet. N'apabilirim, istemiyorum:)), Evdeve işte internet bağlantısı var mı?, İspanyolca kursum kaç ay sürecek, kimdenalacağım?, Şehir içi ulaşımımı karşılayacaklar mı yoksa bisiklet miverecekler?, İzinlerimi hangi günler kullanabileceğim?, Aylık cepharçlığımı ayın başında mı sonunda mı verecekler?, Paramı elden mi alacağım,banka hesabı mı kullanmalıyım?" ve daha fazlası...

Tüm sorularımacevap aldıktan ve AA'ya istediğim tüm maddeleri eklettirdikten sonra"Tamamdır" deyip imzalayıp gönderdik.

İşte bu kısımdahakikaten çok şey öğrendim. Zira kurumlar ilk proje duyurusu yaptıklarındaproje hakkında çok az bilgi edinebiliyorsunuz. Eğer yeterince soru sormazsanızgitmenize kısa bir süre kala (yani iş işten geçtikten sonra) "Eyvahben nereye gidiyorum, ne iş yapacağım, nerede kalacağım?" telaşınadüşmeniz işten bile değil.

Elbette benim deeksiklerim vardı. Ancak elimden geldiğince daha çok bilgi almaya gayret ettim.Ve bunun için çekinmeden defalarca yazdım. Hatta fotoğraflar istedim. Tabikarşı tarafı da boğmamak önemli, ayarı kaçırmamak lazım. :)

Bu süreçteIntercambia ve Santa Maria da çok titiz ve hassas çalıştılar. Benim içinbir INFOPACK hazırlamışlar. Kurumlar, proje, kalacağım ev, yaşayacağım mahalleve şehir hakkında oldukça detaylı ve görsel olarak zengin bir döküman... Hem buInfopack hem de okul hakkında gönderdikleri diğer dökümanlar benim için çokyararlı oldu.

Bir de -tümbunlara- ek olarak kurumların varsa internet siteleri, blog ve facebooksayfalarına bakmak da iyi olabiliyor. En azından fikir veriyor.

Uzun lafınkısası; çokça yazıştık, çalıştık, sorduk soruşturduk, cevapladık vecevaplandık. Ve Intercambia, eksikleri tamamlayıp, UA'ya proje başvurusunuyaptı.

Her ne kadarolumlu cevap geleceğini tahmin etsek de bir kaç haftalık bekleyiş, enazından benim için, oldukça heyecanlı geçti. "UA projeyionayladı" maili işte bu yüzden tabi ki yine en çok sevindirdi.

Yeniden bir rahatnefes almıştım. Haydi şimdi sırada VİZE BAŞVURUSU var dediler. Omuzlarımdankalkan yükün rahatlığından olsa gerek biraz ağırdan aldımönceleri. Halbuki duymuştum da "Vize için acele edin, oyalanmayın,zor bir süreç" laflarını. Aman siz önemseyin, dikkate alın.

Haziran 2010

Seval Yılmaz

Klişelerimizle Merhaba Avrupa!

2011-11-23T23:47:00.001+02:00

“Aslında İtalyanerkekleri aman aman yakışıklı değildir, Allah var, giyinmesini iyi biliyor beyler.

Yok Arkadaş! Yanlışzamanda doğmuşuz biz, şöyle 40 yıl önce gelseydik dünyaya bu kadar okumak içinseferber olur muyduk hiç? Atardık kapağı Almanya bağrına, mis gibi çalışır 25.yılımızdadönerdik anavatana; hem de altımızda Mercedesimiz’le;)

Bir düşünün bakalımhanginizin rüyası değil ki İspanya güneşine uyanmak, kızgın kumlarında, Akdenizruhlu sokaklarında Barcelona Barcelona filmini çekmek. Bekle bizi İspanya,tarih tekerrürden ibarettir!”

Yukarıda yazılanların hepsi, Avrupa Haritasını önümüzekoyduğumuzda, ülkelerin sınırlarını çizerken bir taraftan da beynimizin arkatarafından gün yüzüne çıkan basmakalıp yargılarımızı canlandırmaktır.Saydığımız örnekler bunlarla sınırlı değildir.

Bizden başka dil konuşan, farklı kültürde yaşayan, kimizaman hayranlıkla izlediğimiz, hatta tam kadro milli takım futbolcularını ezbere sıraladığımız, kimi zaman yerin dibinesokmakta hiç acımadığımız, politik kirli çamaşırlarını çarşaf çarşaf serdiğimizsınır komşumuza, bizi Avrupa Birliği’ne almak konusunda işi yokuşa sürenmüttefik ülkelere, depremzede olduğumuzşu günlerde tırlarla gönderdiği çadırlarla yanımızda olduğunu gösteren iyilikseverdost ülkelere karşı; hep çok güçlü yargılarımız mevcuttur.

Velhasıl, aslında tüm bu sahip olduğumuz düşünceler sadecebize ait değil. Bulgaristan’ın diğer Avrupa ülkeleri için klişe düşünceleri nediye merak ediyor musunuz? Peki, Almanya bizim hakkımızda ne düşünüyor, Fransasınır komşusu İspanya için ne demiş?

“Mapping Stereotypes Project”çalışması ile Yanko Tsvetkov tüm klişe yargıları biraraya getirmiş ve internet sitesinde haritalarla yayınlamış, İtalya’yagöre Avrupa, Amerika’ya göre Avrupa derken ilk başladığında, sadecearkadaşlarını eğlendirmekmiş amacı fakat, fark etmiş ki herkes tarafındanbeğeniliyor çalışmaları, projeye daha çok odaklanma kararı almış.

Haydi buyurun birlikte keşfedelim tüm kalıpsal düşünceleri:

Britanya’ya Göre Avrupa

Siz genel itibariyle kim kime ne demiş inceleyin ben sizeTürkiye hakkında ne düşünüyorlar onu söyleyeyim: Burada domuz eti yenmez! diye aralarında çevirdikleri fısıltılar, Türkiye’yegeleceklere itinayla bilgi verilir tadında olmuş:)

Bulgaristan’a Göre Avrupa

Güzel memleketimizin en meşhur ve en tarihialışveriş merkezi Kapalıçarşı’ya gitmeyen Avrupa’lıya turist denmez bizim buralarda! Komşumuzubavul bavul göndeririz her sene memleketine. Sevgilerimizle, bahsedin bizden eşe dosta;)

Fransa’ya Göre Avrupa

Fransa deyince akla Sarkozy gelir, Sarkozy deyince de pekyüzler tebessüm etmez ne yalan söyleyelim, peki hiç merak ettiniz mi Fransa Avrupaiçin ne geçiriyor aklından?

Meğer Napolyon’un sonsuz bir Rusya hayali varmışta bizyıllarca gözlerimiz kapalı yaşıyormuşuz! O değil de Macaristan’ın Sarkozytoprakları diye konuşulmasına ne dersiniz?

Almanya’ya Göre Avrupa

Almanya için sadece işgücü kaynağıyız ne yazık ki? Almanya’nınaklına ucuz otel, tatil deyince ilk İspanya geliyor. Ah İspanya ahh.

Yunanistan’a Göre Avrupa

Daha ne kadar yabancı damat ithal edeceğiz komşu Yunanistan’dan?Sizce bu bir komplo olabilir mi, duyduk ki kapı komşumuz ulu orta her yerde bizden DoğuYunanistan diye söz ediyormuş hani bilelim de ona göre yabancı damatkontenjanına sınır koyalım:)

Şaka bir yana Kıta Avrupası çalışa dursun, biz kriz gölgesindeki Yunanistan için siesta vaktini haritamızdan yayınlıyoruz :)

İtalya’ya Göre Avrupa

Dans konusundaki zenginliğimiz su götürmez gerçektir amaİtalyanlar bizi dansözlerimizle mi kodlamışlar ne? Yolda örgülü saçlarıylagördükleri tüm kadınları da Ukraynalı bilen tüm İtalyanlar’a sepet sepetyumurta gönderiyoruz:)

Polonya’ya Göre Avrupa

İspanya tüm ülkeler için cazibe merkeziyken bir Polonya için miolmayacak? Domates festivallerinden boğa güreşlerine kadar renkli dünyaya hoşgeldiniz efenim!

Rusya’ya Göre Avrupa

Rusya’nın turistik kara, deniz sahası olduğumuzu bilmeyenvar mı?

İtalya’ya da alışverişe giden Ruslar kahve molasını içinİrlanda’ya gidiyorlar mıdır sizce?

İspanya’ya Göre Avrupa

Sizin Slovakya hakkında bir fikriniz var mı? İspanya’nın pekyok da ama Avusturya için egoist tabirini kullanmasının sebebi, Avusturya’nındillere destan açık hava müzesine benzemesi olabilir mi?

ABD’ye Göre Avrupa

Amerika için ne zamana kadar şükran yemeği olmaya devamedeceğiz? Portekiz aslında hep Brezilya, Romanya ise hep Dracula’lı Gypsy bir efsanedir Amerika için, ya sizin için Amerika nedir? Kelimelerin bittiği yerden seslenin bize!

Vatikan’a Göre Avrupa

Vatikan’a göre İskandinav ülkeleri seks bağımlısı, Almanyayakışıklı sarışın çocukların memleketi, İngiltere soğuk nevale kadınlarınanavatanı, Fransa ise birbirinden farksız ateistlerin kara parçasıdır.

Daha kim kime ne demiş, neler düşünüyormuş merak ediyorsanızburasıbir tık uzaklıktadır size:)

Kaynağımız:http://www.nonformality.org/2011/11/europe-according-to-stereotypes/

Trex-EVS Adına

Ayşe Kavas
ayse.kavas@trexevs.org

Gezi Tüyoları

2011-10-28T22:03:00.000+03:00

Selam arkadaşlar;

Nereden başlasam bilemiyorum. Anlatacak,yazacak o kadar çok şey var ki. Benim projem 2009 yılında Polonya’nın BystrzycaKlodzka şehrinde geçti. Şehir dediysem literatür olarak. Kasaba demekdaha doğru olur aslında. Uzun dönem bir projeydi. 6 ay. Projem okulsonrası aktivitelerle ilgiliydi. Ben bir kreşte çalıştım. Bu benim içinçok avantajlı oldu.

Eğer dil öğrenmek istiyorsanız kreşten daha iyisi olamaz.Öğrencilerimle beraber resimlerle müziklerle öğrendim. Çok keyifliydi. Aslındaanlaşamıyorduk. Öğretmen dâhil İngilizce bilen yoktu ama yine de bu beraberceoyun oynamamız için engel değildi.

Herkesin benzer hikâyeleri var aslında. Eğer bu konuda ilgiliyseniz hiç vakitkaybetmeyin arkadaşlar. Bu altı ay benim için tatil gibiydi. Tek bir şeydenpişmanım. Biliyorsunuz uzun dönem projeye katılanlar Evs hakkını kaybediyor.Keşke daha uzun bir projeye katılmış olsaydım.

Ben size diğer önemli konulardan bahsetmek istiyorum. Siz zaten AGH’ye nasılkatılacağınızı, neler yapacağınızı bir sürü yerden öğrenebilirsiniz. Önemliolan püf noktaları bence.

Arkadaşlar elinizden geldiğince Schengen almaya çalışın. İlk 3 ayı Schengengeri kalanları normal vize alın. (schengen en fazla 3 ay oluyor) ve tabi uzundönem bir proje ise oturma izni almak için mentorunuzla konuşun. Çok işinizeyarayacaktır. Bence bu fırsatı iyi değerlendirin arkadaşlar, çünkü Avrupa’yıgezmek Türkiye’yi gezmekten çok daha ucuz. Bu konuda da size www.ryanair.com, www.wizzair.com sitelerinikesinlikle öneririm. Gözlerinize inanamayacaksınız. Tek sorun bu uçaklar farklıhavaalanlarına iniyor. Mesela İzmir uçağı Manisa’da küçük bir havalimanınainiyor. Havalimanından şehir merkezine yine ryanair’in otobüsleri oluyor.Genelde otobüsler 10 euro civarı. Bunları gezi bütçenize dâhil etmeyi sakınunutmayın. Bir de diğer ayrıntı uçağınız sabaha karşıysa geceyihavalimanlarında geçirmeyi sakın düşünmeyin. Çünkü maalesef gece buralarıkapatıyorlar. Sokakta kalabilirsiniz. Uçağınızın ineceği havalimanının adınabakıp araştırmak da fayda var arkadaşlar. Bazen normal havaalanına dainebiliyorlar.

Havaalanlarında vizenize mühür vuracak kimse yok arkadaşlar. İç hatlarda uçuyorgibi olacaksınız. Ama aynı şey karayolu ve tren yolu için geçerli değil. Oradakontrole denk gelebilirsiniz. Bence vizesiz bir çılgınlık yapmayın. Diğerbir ayrıntı schengen alamadınız, oturma izni alamıyorsunuz.. Tek bir yolkalıyor arkadaşlar. Tekrar schengene başvurmak. Mesela biz Polonyada’ykenMacaristan konsolosluğundan schengen almıştık. Ama tavsiyem önce Almanyakonsolosluğuna gitmeniz. Türklere sorun çıkarmıyorlar. Ve kaç günlük vizeistiyorsanız o kadar gün otel rezervasyonu göstermeniz gerekiyor. Onlineücretsiz rezervasyon yapan siteler var. Biz bu konuda büyük bir yanılgıiçerisindeydik. Belki biliyorsunuzdur ama ben yine de hatırlatayım. Sizekonsolosluk belli bir tarih aralığında mesela 20 gün vize verecek. Genelde butarih aralığı 3 ay civarı oluyor. Vizeniz ilk damga vurulduktan sonra 20 güngeçerli. Ama hiç bir kontrolde damga vurulmazsa (bana ve arkadaşlarıma hiç denkgelmedi) sizin için o tarih aralığı geçerli. Gönlünüzce gezebilirsiniz.

Küçük bütçelerle çok güzel geziler yapabilirsiniz arkadaşlar. Ben agh boyuncabir çok yere gitme fırsatı buldum. Prag, Viyana, Budapeşte, Zlin, Roma,Venedik, Paris, Barcelona. En çok da size Roma’yı ve Prag’ı tavsiye ederimarkadaşlar. İnanılmaz güzel bence. Hostel fiyatlarını hostel sitelerindenöğrenebilirsiniz. İlk deneme olacaksa çekinmeyin. Tanımadığınız insanlarla aynıodada kalıyorsunuz ama keyifli. Bu arada couchsurfing veya hospitalityclub’ıdaunutmayın. Kalmanın en ucuz yolu. Hem de bilmediğiniz bir yerde arkadaş edinmişoluyorsunuz. Biz Krakow’da couchsurfingle kalmıştık. Kaldığımız kişilerin hepsisokak artistiydi. Kimi sokakta müzik aleti çalıyor, kimi resim yapıyordu. Süperbir şeydi. Tavsiye ederim.

Gelelim valiz olayına. Arkadaşlar ryanair vs. gibi ucuz uçaklarda bagaj parasıödemek istemiyorsanız sadece el bagajıyla uçağa binmelisiniz. Zaten hostelararken de yürüyeceğinizi varsayarsak olabildiğince az eşya her zaman en iyisi.Bu arada cımbız, parfüm vs. uçakların hiç birinde bir şey demediler. Şansınızıdeneyebilirsiniz. Vee olmazsa olmaz. Uyku tulumu. %100 gerekli. Özellikledehavaalanında uyumayı planlıyorsanız. Normal havaalanları gerçekten çok konforluarkadaşlar. Sürekli polis ve kameralar sayesinde de güvenli. Tek sorunhavalandırmalar gece çok soğuk oluyor. Tulumunuzla deliksiz bir uykuçekebilirsiniz. :)

Letonya'da AGH Başlıyor

2011-10-27T17:38:00.000+03:00

Hiç aklınızdan Letonya'da EVS yapmak geçti mi?

Nasıl gidilir, hangi vize alınır biliyor musunuz?

AGH gönüllüleri Letonya'da nasıl yaşar, merak ediyorum ve nasıl öğreneceğim bilmiyorum diyorsanız Mehmet Budak sizin için arşiv niteliğinde hazırladığı blogunu paylaşıyor. Karşınızda http://budakmehmet.blogspot.com/

Tarihe belge bırakmak için, gençlerle tecrübe paylaşmak için, Letonya'ya gönüllü olmak için gidecek Türk gönüllülerin bir elin parmağını geçmesi için...

Letonya'nın Cesis ilinde 1 Kasım 2011 tarihinde başlayacak iki aylık kısa dönemli AGH projesi için hazırlıklara başlayan Mehmet blogunda hangi süreçlerden geçtiğini, nelerle karşılaştığını anlatıyor. Aklınıza sürece dair gelecek tüm sorularınızı Mehmet ile paylaşabilir, Letonya hayaliniz var ise destek isteyebilirsiniz.

Şimdi Mehmet arkadaşımızın, hayalini izleme sırasında...

Kendisine şimdiden iyi yolculuklar diyor, unutulmayacak bir AGH macerası yaşamasını diliyoruz.

İtalya'dan Mektubumuz Var!

2011-10-14T14:44:00.004+03:00

İtalya'da AGH yapan gönüllümüz Ahmet Korkmaz'ın mektubunu sizlerle paylaşmak istiyoruz. Keyifli okumalar:

Merhabalar,

Burada son zamanlarımı geçirirken size biraz, buradaki deneyimlerimden, kazanımlarımdan ve yaşadıklarımdan bahsetmek istedim. Tam 7 ay 1 gün önce Bergama hava alanı- Milano Centrale- ve Floransa’ya giden trene binmemle başlamış oldu Evs yolculuğum. Aslında Projemin ilk aşamada kabul olmaması dışında hiç bir sorunla karşılaşmadım gelmeden önce. Sizlerin de bana yardımları sayesinde tabii ki.

İtalya’da ilk zamanların verdiği şaşkınlıkla zaman çabuk geçti. Ancak başlarda hayatımdaki bu büyük değişikliklere ayak uydurmak zordu benim için. Yemek yiyemediğim, kimseyle anlaşamadığım için dışarı çıkmadığım zamanlar oldu, ama hepsi beni güçlendiren deneyimlerdi bana göre. Diğer bir gönüllüyle çok iyi arkadaş olduk ve bana çok yardım etti her konuda, onun sayesinde sosyal uyumluluk anlamında sorunlarımı kolay aşabildim. Başlangıçta engellilerle çalışmak zordu tabii ki, çünkü çok farklı insanlar, ama sonuçta onlar da insanlar… Bu düşünce benim bu deneyimden çıkardığım altın bir cümledir. Şimdi hepsi yaklaşık 20 engelli de benim çocuklarım gibi her gün hepsini öpüyorum bazen azarlıyorum sonrada kıyamayıp sarılıyorum. Çok güzel anılarım oldu onlarla. Denize, ormana, dondurma yemeğe, festivallere, yemek yemeğe gittik beraber. Gitar çaldım onlara, resim yaptık beraber, onlar sadece benim ismimi birkaç basit bilgimi öğrendiler ben ise onlardan bir hayat dersi öğrendim…

Hayatın nasıl kısa ve önemli olduğunu sağlığın her şeyden önce geldiğini ve aklımız varsa eğer onu kullanmamakla asıl engelli bizim olduğumuzu öğrettiler…

Diğer gönüllülerle de çok güzel arkadaşlıklarım oldu. Çalıştığım yerdeki insanlar çok iyiydiler bana hiçbir zorluk çıkarmadılar aksine üstün bir anlayışla yaklaştılar. Tabii ki her zaman ve her yerde olduğu gibi katlanmak zorunda kaldığım bazı durumlar ve kişiler oldu ama bu asla diğer güzel şeyleri gölgeleyemedi.

Şimdi projemi bitirirken burada duvara çizdiğim kocaman bir resim, yüzlerce fotoğraf ve odalarda yankılanan güzel sohbetler ve gitar tınıları bırakıyorum… Hiç bitmeyecek bir yansımayla… Çalıştığım kurum projemin sonunda yaptığım gönüllük için bana Berlin biletleri hediye etti… Çok iyi anlaştığımız diğer Alman gönüllüyle tekrar buluşabilmek için. Bende çok mutlu oldum tabii ki…

Projemi bitirirken, kısacası, yeni bir dünya, yeni bir aile, yeni bir bakış ve yeni bir ‘ben’ kazandım. Çok güzel şehirler, güzel yüzler güzel sesler gördüm ve duydum. İtalyanca öğrendim ve kendime bir insan daha kattım. Şimdi bu koca dünyada tek başıma değilim zamana yenilerek kaybettiğim babam ama zamanı yenerek kazandığım yüzlerce insan var artık. Her şey için teşekkür ederim herkese başarılar…

Ahmet KORKMAZ
İtalya

Afrika hikayelerimiz bitmez..

2011-10-11T00:22:00.000+03:00

Afrika’dan döneli bir aydan fazla oldu .Döndük diye anlatacak şeylerimiz bitti mi? Hayır tabii ki.. Açıkçası bir süre diğer gönüllü arkadaşlarım yazar belki diye bekledim, zira her birinin kalemi benden daha kuvvetli eminim buna.. Ama işte her birimiz oradaki sakin yaşamımızdan sonra buraya, ülkenin gerçeklerine, gündemine, kendi hayatlarımızda yapmamız, halletmemiz gereken bir dolu şeyin içine pat diye düşüverdik. Okullar, sınavlar, tezler, iş bulma dertleri vs… O yüzden fırsatları olmamıştır belki. Ben de geldiğimden beri yazacağım deyip durmama rağmen bir türlü yapamadım:S

Şimdi yolda olunca, insanın pek yapacak bir şeyi olmuyor pek. Mecburiyet gibi algılanmasın sakın, bana hep yollarda bir yazma aşkı gelir zaten..Ben de artık yazmalısın dedim kendime..

Pek gündüz yolculuğu yapmam aslında, hele uzun yollarda hiç tercih ettiğim bir şey değil. Ama İzmir’e bu sefer ki yolculuğum böyle oldu işte..Yola çıkalı çok olmadı, sabah on gibi hareket etti otobüsümüz. Dışarıda deli gibi yağan yağmurun altında olup da ıslanmamak ne güzel! Beni koruyan sıcak otobüsün içinde ne kadar da şanslı olduğumu düşündüm. Sonra da oradaki teneke evlerde yaşayan insanlar geldi aklıma; acaba böyle bir yağmurun altında ne kadar korunabiliyorlar yağmurdan? Camdan dışarısını mutlu mesut izlerken ben, o tenekelere vuran yağmur sesi ile ne kadar mutlu olabiliyorlardır?

“Eee siz şimdi gittiniz geldiniz de ne oldu?” Böyle diyen insanlar var etrafımda, etrafımızda da var yani hepimizin zaten onlar hep var olacaklar, bir de düşünüp de söylemeyenler var tabii, onlarca yüzlerce...

Sahi biz ne yaptık orada? Ben hiç anlatmadım değil mi bunları size? Toplam 45 gün kaldık Afrika'da, yani Güney Afrika Cumhuriyeti'nde. Proje aslında faaliyet süresi olarak 4 hafta, artı iki hafta neydi peki? İlk bir hafta arış sonrası eğitimi için , ki kendisi her AGH gönüllüsünün katılmak zorunda olduğu bir eğitimdir.Sonra 4 hafta faaliyet ve son bir hafta Cape Town;) yani hazır olun daha Cape maceraları gelecek:)))

4 haftanın her biri için bir tema secilmişti, ilk hafta genel olarak ülkedeki sorunlar üzerine konustuk ve sonrasında bu konular ıcınden hangi konulara odaklanacagımızı sectik performanslarımızda. İlk performans günümüz geldiğinde kaldığımız kamptan yaklasık 3-4 km uzaklıktaki alısveriş merkezine yürüyerek gittik. Sonra da hep beraber "sho sho louza" - belki 2010 dünya kupası izleyenleri bu sarkıyı oradan hatırlayacaklardır- söyleyerek tüm dükkanların ortasında bulunan bir sahne var oraya gittik. Böylece etraftaki insanların dikkatini çekmeyi başarabilmiştik:) Sonrasında Lara'nın başrolde muhteşem performansıyla ilk performansımızı sergiledik.

Yöntemimiz "forum tiyatro" , normal oyunlardan farklı aslında, oyun ilk seferinde seyircilerin karsısında normal bildiğimiz performanslar gibi sergileniyor. Ama sonra ikinciye tekrar oynanıyor , bu sefer oyuna seyircilerin de katılması gerek ; oyunu istedikleri yerde durdurup herhangi bir seyirci , durumu daha iyiye götürebilmek, ya da oyundaki sorunu çözebilmek adına değiştirebiliyor , oyunda ezilen oyuncunun yerine geçiyor ve çözümünü oynuyor. Ama ezen karakterleri değiştiremiyor seyirci , çünkü hayatta da onları değiştirmemiz mümkün değil..Amaç seyircileri sorunların çözümü hakkında düşünmeye teşvik etmek, konular hakkında farkındalık yaratabilmek.

İkinci haftamızın konusu sağlık idi. Peki sağlık sorunlarından en gündemde olanı ne olabilir bir Afrika ülkesinde? Tabii ki HIV-AIDS; bizde bu konu üzerine çalışmaya başladık. Zaten varış sonrası eğitim sırasında diğer gönüllüler için bir Hiv-Aids oturumu da yapmıştık Nilay ve ben.Bilmeyen ya da yanlış bilen arkadaşları bilgilendirebilmek açısından oldukça verimli geçmişti ve bu haftaki çalışmalarımız için de iyi olmuştu.

İlk hafta sonrası bir de sadece forum tiyatro yapmamaya karar verdik;Çünkü herkes tiyatro çalışmak istememişti, zaten ben de tiyatro konusunda pek yetenekli olmadığımı anlayıp elimi ayağımı o kısımdan çekmiştim….Dans etmek, şarkı söylemek isteyen gönüllüler vardı, görünmez tiyatro yapalım fikri çıktı… Zaten kulakları ve sesleri o kadar iyi ki hepsi doğuştan yetenekli demek hiç de abartı olmayacaktır. Anında şarkı sözleri yazıp müziğini çıkarıyorlardı. Çok da iyi eserler çıktı sonraki haftalarda… O hafta yine aynı alışveriş merkezinde konumuzla ilgili bir tiyatro oyunu, dans gösterisi ve iki şarkı ayrıca da bir görünmez tiyatro (invisible theatre) performansı sergiledik.

Bir sonraki haftamızın konusu için kamp dışı gezilerimiz ve özel bir de konuşmacımız var idi, konu ne derseniz : Su !!!!

Günümüzde bundan daha önemli bir konu var mı ki? O hafta sonu gösterimiz için Mafikeng isimli şehre gittik. Gösterimizde bu sefer poi gösterisi bile vardı, o hafta ki şarkımız çok iyi oldu , kesinlikle videoyu sizinle paylaşmak isterim. İki de tiyatro oyunu sergiledik. Yine başka bir alışveriş merkezinde idik.

Gösteri sonrası gönüllüler o akşam konaklayacakları ailelerin yanına gitti. Biz de Türk kızlar olarak Kate annemize yamandık:D Böyle söylüyorum çünkü ben projenin açılışının yapıldığı gün bu kadını görüp saçlarına bayılmıştım. Sonra gidip tanıştım ve saçlarını çok beğendiğimi söyledim. Yanında çalışan kadının yaptığını söyledi ve bana da bir sonra ki görüşmemizde kadını da yanında getireceğini benim de saçımı yaptırabileceğimizin sözünü verdi:) Havalara uçmuştum ve tekrar görüşeceğimiz gün için günleri sayar oldum resmen…

İşte Mafikeng‘te Kate’i görür görmez tamam dedim o gün bugündür:))) Ve Kate bizi evine aldı , besledi , gezdirdi, uyuttu:P 4 tane oğlu var Kate’in şimdi 4tane de kızı.. Veee yanında çalışan kadın da Lara’nın ve benim saçlarımı yaptı…Oldukça acılı olsa da dediler ki kadın olmak zordur , güzel olmak istersen bunlara katlanmak zorundasın:P Ben de peki dedim sustum..

Daha devamı var bekleyin ..

10.10.2011

Büşra Güder

"Vardım Selanik'e!"

2011-10-07T18:30:00.001+03:00

“Selanik, yunan eller, haydi ben gidiyorum, dur gidemiyorum grev çıktı uçuş iptal oldu (zenginler gibi uçuşum iptal oldu derken havalanayım ama ehehehe)” derken 6 Ekim öğlen geldim nihayet Selanik’e. Hayır, yani o kadar yakin ki İstanbul’a uçak kalktı iki uç ada gördüm (ki bir zamanlar bizimdiiiiii) sonra bir baktım geldik. Neyse hava alanına indim, çıkış kapısına doğru yöneldim ki ne göreyim:

Elinde tespihli, göbekli bir Türk amca. Bence Türk’tü ama yunanca konuşan Türk. Bizim sokaktaki Hayri amcadan farkı yoktu adamın bıyıkları bile vardı. Tespihli Avrupa’ya “Hoş geldiniz” yazısı görmeyi bekledim bir yerlerde ama göremedim. Neyse soru soracağım bir kul İngilizce bilmiyor. Hayatımda İngilizce konuşabilen birini görünce bu kadar sevineceğimi düşünmedim ne yalan söyleyeyim.

Latin alfabesini şimdiden özledim. Simdi de Yunan alfabesi var klavyenin üzerinde saatlerimi harcıyorum yazarken. Neyse çok şanslı ve o kadar miniğim ki kızın biri kendimden büyük bavulumu ve benim Yunan alfabesine olan yabancılığımı görünce yârdim etti. Beni evime ulaştırdı. Eve geldim, tanıştım herkesle ama ilk aklıma gelmeyen İngilizce kelime, “göndermek” oldu. Yılların `send` i ayıp etti bana.

Neyse 14 saat boyunca uyudum. Hiç yatağımı yurdumu yadırgamadım, yorgunluk da böyle bir şeymiş. Sabah kalktık, günaydınlaşma sureci ve benim uyku sersemliği “good morning” diyemeyişime gülüştük. Ev arkadaşlarımdan biri dolaptan yiyecek bir şeyler çıkardı, bir de ne göreyim tulumba tatlısı ve kadayıf sarma.

“Ohooooo pardon da ben nereye geldim hemşerim” dedim içimden. Bırakın dedim rol yapmayı hepiniz şaka yaptık aslında biz Türk’üz sana gıcıklık yapıyoruz desenize dedim bir de. Ama gayet ciddilerdi. Yunan tatlısı olmuş buralarda bizim tulumba. Ben onun kısa donlu hallerini bilirim ne yunanı, yemedim hih. Biraz alışıyım yerim belki; yolculuk kısmı bu kadardı.

Ofisimizi çok sevdim, her yer rengarenk, onlarca müzik cdsi, mikrofon, mikser derken eski radyo hallerim aklıma geldi, mutlu oldu; seviyorum ben bu işi su anki hayalim şöyle bir tepe bulunca `seni yenicem Yunan alfabesi` diye bağırmak ama bakalım nerde bulurum o tepeyi.

Neyse şimdilik bu kadar gençler. Biraz toparlanayım kartlarınızı atacağım. Aslında son 1 saate kadar hiç ağlamamıştım ama annemle telefondan konusunca koyuverdim kendimi. Neyse gözlerimi sildim bu mesajı yazdım size. Özledim şimdiden herkesi, hepinizi... Sizi seven Ay`dan sevgilerle.

Aydan
Ekim 2011

Portekiz'de Büyük Buluşma

2011-09-28T15:43:00.004+03:00

Nerede ne zaman tanıştığının bir önemi yoktur aslında. Önemli olan gönüllülük paydasında yeni paylaşımları birlikte tatmaktır. Gönüllülerimiz Barış ve Umut AGH'ye başlamadan ayrılış öncesi toplantısında tanışmışlardı. Şimdi, birbirlerini gönüllülük yaptıkları ülkelerde ziyaret ediyorlar.

Burası Portekiz... Barış'ın memleketi. AGH hikâyesini yazdığı, hayatına yeni bir tecrübe kattığı ülke.

Umut, Barış’ı ziyaret etmek için gittiği Portekiz'de şehrin kendini sürekli büyüttüğünü görür.

yeni yollara doğru birlikte planlar yapılır. Sırada neresi var?

Buranın neresi olduğunu Umut ve Barış en güzel hikâyelerle anlatırlar bize…

Trex-Evs ailesinin biricik üyeleri Umut ve Barış'ın herkeslere selamlarını iletiyoruz. Paylaştıkları bu güzel, sıcacık, dostluk dolu fotoğraflarla sizleri de bir an evvel harekete geçirsin diye...

Caravan: "Yes, we care!" Avrupa turunu tamamladı!

2011-09-12T14:20:00.003+03:00

Hangimizin bir karavana atlayıp tüm dünyayı avucumuzun içi gibi gezip keşfetme hayali yoktur ki? Bazen bir ormanda taptaze güne uyanırsın, bazen dalgaların eteğinde kahvaltı edersin, çoğu zaman upuzun yolları ardında bırakırken yeni keşfedilecek şehirlerin haritasını önüne katıp güneşli günlere yol alırsın.

Caravan: "Yes, we care!” ekibi hayalleri gerçekleştirmek için çıktıkları karavan yolculuğunun ilk doğuş fikrini Slovenya’da gerçekleşen “NEVA 2010” toplantısında geliştirdiler. Fransa, Portekiz, Macaristan, Türkiye, İtalya, Slovenya ve İspanya’nın ortaklığında gerçekleşen proje "2011 Avrupa Gönüllülük Yılı" kapsamında gönüllülük bilincini ve gençlik programlarını daha çok insana duyurmak için yola çıkma hedefi koymuştu. Portekiz’den yola çıkan karavan gittiği her bir Avrupa şehrinde ortakların yerelde gerçekleştirdiği projelere katılarak farkındalık yarattı.

15 Temmuzda Lizbon’dan yola çıkan karavana gittiği şehirlerde sürekli ortaklarından katılımcılar dâhil olurken aynı zamanda önceden katılan gönüllüleri de hiç bilmedikleri başka bir Avrupa şehrinde bıraktılar. Gittikleri yerde yerel halk ile röportaj yapan karavan ekibi, misafir olarak kaldıkları ülkedeki ortak kuruluşun projelerinde gönüllülüğün ne kadar önemli olduğunu vurgulayan etkinlikler gerçekleştirdi.

Portekiz’den yola çıkan karavan, İspanya, Fransa, İtalya, Slovenya, Macaristan, Bosna Hersek, Sırbistan, Makedonya ve Bulgaristan hattında birçok Avrupa şehrinden geçiyor. Yolculuğu İstanbul üzerinden İzmir’de bitirmeyi planlayan ortaklarımız son anda çıkan aksilikler nedeniyle Sofya’dan Yunanistan’a geçerek oradan gemi ile Fransa/Toulousse’e dönerek Avrupa turunu tamamladı..

Karavana katılan çeşitli ülkelerden ortaklarımız projeden çok memnun kaldıklarını anlattılar. Karşılaştıkları misafirperverlik, dost yanlısı iletişim ve yoğun ilgi mutluluklarını sık sık sosyal medya aracılığıyla paylaşmalarına neden oldu. Karavan yol boyunca geleneksel festivallere katıldı, geniş alanlarda kurdukları danışma ve bilgi verme masalarıyla gençlere yararlanacakları fırsatları anlattı, ev sahibi kuruluşların projesine dahil olarak yerelde yaşayan gençlerle röportajlar yaptı. Çok çeşitli etkinliklerle hedeflediği etkiyi gittiği şehirlere, köylere bırakan karavan ardında güzel anıları da alarak geçtiğimiz haftalarda evine ulaştı.

Gençlik değişimine ve katılımına bu derece değer veren çalışmaların çoğalmasını dilerken var olan etkinliklerden sizleri de haberdar etmeye devam edeceğiz.

DERSİM'İZ SANAT (Kültürler Arası Köprü: Başak Kültür Sanat Vakfı)

2011-09-02T11:42:00.006+03:00

Başak Kültür Sanat Vakfı kurulduğu 2002 yılından bu yana, göç mağduru yüzlerce çocuk ve gencin yaratıcı sanat faaliyetleri içinde kişisel gelişimlerine katkı sunmaya devam ediyor.

Son dört yıldır Avrupa Gönüllü Hizmeti (AGH) kapsamında, Avrupa’nın farklı ülkelerinden gelen ve vakıfta gönüllü eğitmenlik yapan gençlerle birlikte yaratıcı sanat etkinlikleri daha da zenginleşmiştir.

AGH projesi, farklı kültürlerden gelen gençler arasında karşılıklı olarak bilgi ve deneyim paylaşımından beslenen ortak üretim ve aktivitelerle tanışma ve yakınlaşmayı amaçlamaktadır.

Bizler de Vakıf olarak AGH projesini, müzesi ve sineması olmayan, sanatsal faaliyetlerin çok sınırlı olarak gerçekleştiği ve çocuk ve gençlerin bu faaliyetlere katılamadığı kentlerin başında gelen Dersim’e taşımaya karar verdik.

Ulusal ajansın desteği ve Tunceli Belediye’sinin katkılarıyla gerçekleştirdiğimiz bu çalışmayla; Avrapa’dan İstanbul’a ve İstanbul’dan da Dersim’e uzanan bir sanat köprüsü kurmak istedik.

15 Haziran-1 Ağustos 2011 tarihleri arasında gerçekleşen Dersim’iz Sanat atölyesi; müzik, resim, seramik, tiyatro ve sinema dallarında toplam yüz katılımcıyla yürütülmüştür. Atölye bünyesinde Dersim’li çocuk ve gençlerin Avrupalı eğitmenler rehberliğinde hazırladıkları eser ve etkinliklerini Dersim Festivali’nin her noktasına taşıdık. İlk kez yaratıcı sanatsal ürünler oluşturan ve bu eserlerini, festival kapsamında doğrudan kitlelerle paylaşan çocuklarımızın sevinç ve coşkusu görülmeye değerdi. Örnek vermek gerekirse;

Kentin sorunlu tarihinin sembolü olan tarihi kışla binası,kuruluşundan itibaren kullanım şeklinin tersine şimdi bölgenin kültürel canlanmasına ev sahipliğini yapıyor.! İki katlı olup yaklaşık 80 dar gelirli ailenin barındığı kışlanın girişinde dört gün boyunca sergilenen, AGH gönüllüsü Tom Whitty ve çocukların yaptığı resimlerden oluşan sergiye ilgi büyüktü.

Yapılan etkinliklere karşı herkeste bir anne yüreği vardı. Herkes bir anne yüreği ile kucaklıyordu gönüllülerimizi. Kışlanın önünde ekmek yapıp satarak geçimini sağlamaya çalışan kadının gönüllülerimiz ile ekmeğini paylaşması, orda yaşayan ailelerin etkinlik aralarında ikramda bulunmaları sıcacık bir kucaklaşmanın başlangıç noktalarından bir parçaydı.

Verilen emeğin sahiplenmesinin güzelliğini izlerken duygulanmaktan alıkoyamıyorduk kendimizi. Kışla avlusundaki sergide, esen rüzgârın düşürdüğü tanıtım afişlerini, çocukların atölyeye ilişkin notlarını görenlerin hemen kaldırıp yerine asmaları, kışlada oturan dar gelirli ailelerin ışıklandırmadan temizliğine kadar sergiyi sahiplenmesi ve her gece toplanıp bir evde korumaya alınan resim sergisinin sabah olunca yine aynı kadınların yardımıyla kurulması sahiplenmenin göstergesinin bir parçasıydı.

Dersim halkının bu sıcak ilgisi, sanata gösterdikleri sahiplenme ve saygı anılmaya değer: “Tunceli’de olduğum için çok mutluyum, burada her nasılsa ruhum yeni taze duygularla doldu ve yeni şarkılar yaratmaya başladım” diyen Litvanyalı müzisyen Mindaugas Juknys ve “Uzun zamandır anlamlı çalışmalarını takip ettiğimiz Başak Sanat’ın bir projesine katkıda bulunmak ve vermeye çalıştığımızı almaya hevesli aydınlık insanlarla çalışma şansını yakalamak her şeyden önce bizim için büyük bir keyifti” şeklinde duygularını ifade eden oyuncu Derya Durmaz ve yönetmen Theron Patterson bu etkilenmeyi yoğun yaşayanlardandı.

31 Temmuz'da Kışla avlusunda gerçekleştirilen müzik performansında; sahnede enstrüman eşliğinde resim çizilirken özellikle yaşlı kadınların ilgiyle izlemeleri dikkat çekiciydi.

Dersim’e ilk kez gelen ve yöre hakkında bilgi sahibi olmayan Avrupalı gönüllü eğitmenlerimizin; bu etkinlikler boyunca farklı kültürler arasındaki kaynaşmayı, sanat aracılığıyla sıcak paylaşımları doğrudan dialoğu yaşamaları AGH projesinin Dersim’de amacına ulaştığını gösteren anlamlı bir tabloydu.

Saygılarımzla;

Başak Kültür ve Sanat Vakfı

www.basaksanatvakfi.org.tr

Hayvanat Bahçesinde Yaşamak...

2011-08-22T23:00:00.007+03:00

Fark ettim ki bir önceki yazıda yaşadığımız yerden yeterince bahsetmemişim oysa bizim için oldukça farklı bir deneyim. Önceki yazıda dediğim gibi bir milli parkın içinde kalıyoruz. Her hafta turistlerle dolup taşan; safari yapılabilen, karavanlarıyla gelip insanların kalabildikleri bir yer, ayrıca gelip otelde de kalabiliyorlar ya da müstakil evleri kiralayabiliyorlar sanırım. Yaklaşık 55.ooo hektar alan üzerine kurulu. Biz de Bosele Children Camp adındaki yapıda kalıyoruz.

Büyük ahşap yatakhanelerden oluşan ayrı ayrı binalar var; içinde ranzalarımız ve demir dolaplarımız var Türkiye’de KYK yurtlarındaki dolaplar gibi; tuvaletler ve banyolar ayrı binada ve yine bahçe içinde ayrı bir yerde devasa bir mutfağımız ve yemek yeme alanımız var. Mutfağın olduğu binanın önünde gölgelikli masalar var dışarıda oturup sohbet edebildiğimiz ve etrafına toplanıp ateş yakabileceğimiz bir alan da hemen yani başında… Aynı alanda duvarlardan biri film izleyebilmek adına beyaz ve düz olarak tasarlanmış; o duvarın arkasında da yüzme havuzumuz…

Tabii bizim için farklı olan kısım bu değil; farklı olan şey bu kompleksin savananın ortasında bulunması ve bir hayvanat bahçesindeymişçesine - artık kanıksadığımız bir şekilde- günlük yaşamlarımızda alışkın olmadığımız hayvanlarla beraber yaşamak. Ilk gün gelir gelmez tanıştığımız hayvanlar bambiler oldu; impalalar yani ama biz onlara bambi diyoruz. Sanırım en evcil olanları onlar çünkü her daim etraftalar ve ürkütmemeye özen gösterdiğimiz sürece kaçmıyorlar bizden etrafta otlayıp duruyorlar. Ben bir de şanslı olanlardanım sanırım çünkü daha geldiğimiz ilk gün bir de zürafa gördüm.

Daha sonra babunlarla ilgili hikâyeler duymaya başladık; hikâyeden ziyade uyarılardı bunlar. İşte etrafta yiyecek bırakmayın, odalarınızın kapıları hep kapalı olsun gibi şeyler çünkü babunlarin bizden akıllı olduğu ve eğer etrafta bir şey bulurlarsa hemen alıp götürecekleri ve daha sonra hep gelecekleri söyleniyordu... O yüzden babunlarla karşılaşmaktan korkar olduk.

Geldiğimizin 3. günüydü sanırım hazine avı sırasında küçük maymunlarla tanıştık, yaban domuzlarını da gördük etrafta otlayan, aslında otlamıyorlar tabii bu yanlış bir ifade oldu bambilerin otlarken etrafta bıraktıkları top top boncukları yiyorlar. Aslında doğanın düzenine hayran kalmamak elde değil; kimse bambilerin ardından gelip onları temizlemek zorunda değil zaten bu isi yaban domuzları büyük bir zevkle yapıyorlar. Hele yerken aldıkları bir pozisyon var on bacakları ile cok komik ..fotoğraflarını hemen eklemek isterdim ama malum buradaki internet sorunu. Dönünce koyacağım söz!

Ertesi gün kaçınılmaz durum yaşandı. Kampımız babunlarca basıldııık!!!

Aslında olayın tüm suçlusu biziz yani insanoğlu, babuncuklar hemen yandaki bos alandan suru halinde geçiyorlardı; eğer bizim gruptan biri onlara doğru delirmişçesine koşmaya başlamasaydı fotoğraflarını çekmek için bence onlar kendi yolundan geçip gidecekti... Hayvanları böyle yaparak ürkütmüş olduk. Tabii ilk karşılaşmamız nasıl davranmamız gerektiğini bilmiyoruz; dolayısıyla panik bir halde kamp içinde bağırarak odalarımıza kaçışmaya başladık. Odalara girmeye çalışan babunlar olunca dışarıdaki insanlar babunları kaçırmak adına bağırıp türlü şebeklikler yapınca iş iyice çığırından çıktı ve maalesef babunlardan biri Joe’ya saldırdı. Merak etmeyin bir şekilde kurtardılar bir şey olmadı ama bu ilk gün ki deneyim bizi oldukça korkuttu .Neyse ki ertesi sabah eğitim için kamptan ayrıldık da bir nebze de olsa babun korkusundan uzaklaşabildik...Kampa geri döndükten sonra artık nasıl davranmamız gerektiğini, babunlarin erkekleri tehlike olarak algıladıkları ama kadınları algılamadıklarından zarar vermediklerini, onlara karşı saldırganca davranmamız gerektiğini ve benzeri şeyleri öğrendik. Artık kampa geldiklerinde sadece mutfağın kapısını kapıyoruz onun dışında gayet alıştık o anki aktivitemizde değişen bir sey olmuyor..

Sonra zürafalar ve zebralar da arada yandaki bos alana otlamaya geliyorlar ama onlar sık sık gelen ziyaretçilerimizden değil yüzden daha çok ilgi çekiyorlar geldiklerinde. Ve benim de favorim onlar açıkçası çok muazzam bir görünüşleri var bence.

Bu hafta safariye gideceğiz sabahın körü güneş dogmadan uyanıp Türk ekip olarak , bizi Joe götürecek; aslında tüm ekipler önceki haftalarda gitti en sona biz kaldık. Bakalım Big Five’ i görebilecek miyiz? Beş büyükler Güney Afrika’da paraların üstünde resimleri olan büyük büyük hayvanlar ..yani aslan, leopar, buffalo, gergedan ve fil... Tabii ki bu hayvanlar fazla büyük ve tehlikeli olduklarından etrafı bir şekilde korunan kapalı safari alanlarında tutuluyorlar. Dolayısıyla sabah uyandığımızda Big Five’dan biri ile karşılaşmak mümkün değil!

Safariye gittiğimizde bu hayvanları görmeyi umuyoruz ama bakalım ne olacak ?

Büşra Güder

21 Ağustos 2011

Güney Afrika

Güney Afrika'da neler oluyor?

2011-08-17T20:26:00.003+03:00

Afrika'ya gelmemizin üstünden neredeyse bir ay geçmiş olmasına rağmen neden hala bizim iki günlük yolculuk ve Dubai maceralarımızı okuyoruz diye sorduğunuzu duyar gibiyim;

Maalesef burada internete girmek o kadar kolay değil hele ki fotoğraf ve video yüklemek imkansız dolayisi ile yazılarımızı oldukça geç ve fotoğrafsız size iletmek durumunda kalıyoruz. Gelince telafi edebiliriz umarız.

Sanırsam hikayeyi en son Dubai-Johannesbourg arası uçak yolculuğunda bıraktı idim. Havaalanında bizi Joe karşıladı. Bizden biraz sonra gelecek olan İtalyanları da bekleyip daha sonra Soweto denen bir yere gideceğimizi ve o gece orada bir halk merkezinde kalacağımızı öğrendik. Güney Afrika'da bizi ilk şaşırtan şey trafik yönü; şoförün yanına oturayım derken kendimi şoför koltuğunda buldum. Gelmeden önce TR'dekinin tersine arabalarda şoför koltuğunun sağda olduğunu bilmiyordum.

İlk gece -20 temmuz 2011- Soweto'da bir halk merkezinde kaldık, ertesi sabah yavaştan gelmiş olan katılımcılarla tanışmaya calışıp bir yandan da valizlerimizi taşıyorduk ki artık proje süresince kalacağımız kampa gitme vakti geldi. Kamptan önce Soweto'da birkaç önemli yer ziyaret ettik zira Soweto 1978'de ayaklanmanın başladığı yermiş.

Veee evimizdeyiz tabii ki ilk günden öyle hissetmiyor insan ama birkaç gün sonra varış sonrası eğitim için başka bir şehre gideceğiz ve orada kaldığımız yer sonrası Bosele bizim evimiz olacak ve oraya dönmekten çok mutlu olacağız. Neyse bu konuya sonra tekrar döneceğim.

Evet Bosele Camp; buradaki evimiz. Güney Afrika'nın güney batısında (North West Province) bir ulusal parkın içinde yaşıyoruz: Pilanesberg National Park. Parkın içinde Golden Leopard Resorts adında bir kompleks var , sanırsam içinde de farklı altı kompleks barındırıyor. Kompleks ne demekse artik.

Bosele Children Camp'da bunlardan biri, 21 temmuz'da buraya geldik ve odalarımıza yerleştik. Günlerden Perşembe kampta 6 Türk, 5 Bulgar, 4 İtalyan, 3 Fransız ,1 Estonyalı ve bir de Joe var , Joe kim nereli diye sormayin cok karisik -babasi ingiliz annesi danimarkali ama o 6 yaşından beri İtalya'da yaşıyor- projemizin koordinatörü desek şimdilik yeterli sanırsamJ

Cuma , cumartesi ve pazari buraya alışmakla, birbirimizi tanımaya çalışmakla geçiriyoruz. Etrafi tanımak adına bizleri ekiplere ayırıp hazine avi oynattılar. Hatta Pazar günü -pazar günleri izinliyiz (off day)- bize en yakin yerleşim yeri Mogwaseye'ye (ortalama 4 km kadar uzakta) bile gidip geldik..

Pazartesi kendisi 25 temmuz olur: varış sonrası eğitimimizin başlama tarihi, bize söylendiğine göre Mafikeng isimli şehre gidiyoruz neredeyse 4 saat sürüyor. Umudumuz şehir merkezinde bir yerde kalacak olmak ama şehir merkezinde durmadan yine uzaklara sürünce şoför abi anlıyoruz ki bir hafta daha izole olacagiz Afrika'dan .Bugün bize Afrikalı gençlerde katılacak; onlarla beraber yaklaşık 40 kişiyiz. İlk gün sadece tanışmaya çalışıyoruz zira kaynaşmak o kadar da kolay değil çünkü oldukça kalabalığız.

Bütün bir hafta fazlaca soğuk , şehirden uzak, garip yemeklerle – yemek konusuna ayrı bir yazida değinecegim- ve tanışma, kaynaşma , takım olma oyunları ile geçiyor. Avrupa'dan gelen gençler konusunda emin degilim ama Afrikalı arkadaşlar için bu proje formal olmayan eğitim metodları (non formal learning) ile ilk karşılaşmaları dolayısı ile tüm grubun uyum sağlaması epey zaman alıyor.

Cuma günü ;29 temmuz 2011; bizim için daha hareketliydi diyebiliriz perşembe akşamı değerlendirme ile eğitimi kapadık sayılır ve cuma günü yakınlardaki bir köye gideceğiz. Yerel bir futbol takımı varmış onlarla maç organize edilmişti. Ben ve Elodie şehre doktora gittigimizden köyü pek dolaşma fırsatımız olmadı olaya sonradan dahil olduk ama diğer Türk katılımcı arkadaşlarım belki döndükten sonra ordaki durum ile ilgili birşeyler yazarlar bloga bilemiyorum... Tek öğrendigim köyün nüfusunun yüzde sekseninin çocuk olduğu ve her hafta AIDS yüzünden ortalama 3 çoçuğu kaybettikleriL Bir de aklımdan şu görüntünün çıkmayışı; kış vakti etrafta yalınayak incecik giysilerle tir tir titreyen ve çali çırpi ile ateş yakıp etrafında ısınmaya çalışan çocuklar :S

Büşra Güder

devamı gelecek

17 agustos 2011

Güney Afrika'da Kadınlar Günü...

2011-08-10T17:03:00.011+03:00

Ve eşsiz bir tecrübe; Afrika’da EVS... Projenin neredeyse yarısını bitirmiş durumdayız. Afrika’yı bir turist edasıyla değil de tüm güzelliklerinin yanında, gerçek anlamda Afrika’yı yasamak şansına varıyoruz. Bana böylesine paha biçilemez güzel deneyimler yaşama şansı verdiği için, projeye katılmama yârdim eden herkese çok teşekkür ederim.

Ve bugün, Güney Afrika’da 9 Ağustos hakkında aktarmak istiyorum: bugün Afrika’da Kadınlar Günü. Tüm Dünya’da 8 Mart’ta kutlanan Dünya Kadınlar Günü yanında bugün kadınlara belki de bir hediye. Günler öncesinden bugün için proje arkadaşlarımızla bugünün de ruhunu da alarak bir dizi etkinlik hazırladık. Bugünü anlatan; kadına övgü seklinde şiirler, şarkılar ve performanslar sergileyip, kendi dillerinde,(Setswana) onların bu heyecanına ortak olduk.

Koloniciliğin tüm etkilerinin yanında kullandıkları yerel dilleri, etkilense de kendi dilleri özgünlüğünde kutluyorlar. Bir bayram gibi kutladıkları Kadınlar Günü için herkes en güzel yerel kıyafetlerini de giyip gelmişler, çevre köylerden. Sizlerle paylaşacağım fotoğraflarda da bu rengârenk güzellikleri görüyor olacaksınız.

1994’te ilk demokratik seçimlerin yapıldığı Güney Afrika Cumhuriyetinde ezilen kadının, sömürülen kadının bir ayinmişçesine kutlanan bugün beni gerçekten çok etkiledi ve tüm Afrika kadınları adına onur duydum.

AA BOMME BANNE LE LETSATSI LE LE EDILENG KA TENO! (all the women have a pleasent day to this of special day).

Güney Afrika Cumhuriyeti’nden selamlarla..

Tahsin koyuncu

Bosele Camp

09.08.2011

Güney Afrika Macerası Devam Ediyor

2011-08-07T12:58:00.005+03:00

Eee nerede kalmıştık? Aaa, evet Dubai’de havaalanında; hava alanından kafamızı çıkarır çıkarmaz anladık ki cehennemdeyiz ve normal havada nefes almak mümkün değil:)

Oysa bir gün önce İstanbul bize çok çok sıcak gelmişti de ağlanmıştık, burayı gördükten sonra memleketimin havasına can kurban demek istiyorum…

Hemen minibüse atlayıp tekrar klimalı ortama giriyoruz ki nefes alabilelim. Ama klima olan her yer de normalinden fazla soğuk, o yüzden otobüsten in otele gir, otelden çık, otobüse bin, oradan in başka bir yere gir; sıcak, soğuk, sıcak, soğuk…. Hasta olmamak işten bile değil ama olmamamız lazım daha yolun başındayız…

Otele gidip uçakta bize hediye edilen pastayı yedik ve bir şeyler içerek hemen odalarımıza çekildik. Uyumak için fazlaca vaktimiz yok erkenden kalkıp hazır içine girmişken şehri bir görelim diyoruz. Havaalanında olmamız lazım en geç bir gibi.

Sabah kahvaltımızı edip nerelere gideriz, nasıl ederiz tartışmaları yaparken resepsiyonun orda masası olan bir kadın bize tur satmak istedi. 9-11 arası 30 dolar, arabayla görülmesi gereken her yere götürüyorlarmış… Başta çok sıcak bakmasak da bu sıcakta yapılacak en mantıklı işin bu olduğuna karar veriyoruz ve pazarlığa girişerekten fiyatı 22 dolara indiriyoruz.

Uçakta Dubai sonrası herkese Dubai deyince aklına gelen ilk 3 şeyi söylemelerini ve Dubai’ye gidenlere bir tavsiye vermelerini söyledim. Dubai de neler yaptık bakmadan önce belki bunları yazabilirim;

Lara; 1- Şantiye 2-Fallik 3- Bütün dünya aç ulan yüzünüze gözünüze dursun!

Tavsiye: Niye geldiklerini iyi bilsinler.

Açelya: 1- Asosyallik 2- Binalar 3- Para

Tavsiye: oksijen tüpü!!!

Vedat; 1- Vanlı eleman 2- nem 3- Para

Tavsiye: Arabadan dışarı çıkmasınlar!

Nilay; 1- Kum 2- Cehennem sıcağı 3- Klima

Tavsiye: Dubai de vakit harcamayın!

Tahsin; 1- Yedi yıldızlı otel 2- Palm Island 3- Zenginlik

Tavsiye: Kafaya klima takip gitsinler!

Ve ben Büşra; 1- Sıcak 2- soğuk 3- Sıcak peki gerçek bir liste ; 1- Alev üfleyen hava 2- Binalar 3- Burj el Arab ay bir de klimalar…

Tavsiye: Gitmeyin çok gereksiz!!

Turumuz başladı, küçük minibüste Hint bir çift, uyuklayan bir şoförümüz, Pakistanlı bir rehberimiz ve biz varız. Aa bir de bir Amerikalı var, uçağını kaçırmış bari tura gideyim demiş, öyle dedi…

Şehir tam bir şantiye halinde zaten öğrendik ki topu topu 30 yıllık bir tarihi var. Adamlar parayı bulmuşlar çölün ortasına kurmuşlar şehri; oteller, iş merkezleri, AVM’ler, gökdelenler… Hala inşaat halinde olan tonlarca yapı var. Sokaklarda kimsecikler yok, zira bu sıcakta birkaç dakika bile imkânsız gibi. Sadece işçiler sokaklarda onların haline oldukça üzülüyoruz ama elden ne gelir?

Hava inanılmaz sıcak ve nemli, bazen arabadan iniyoruz fotoğraf çektirmek için ama birkaç dakikadan fazla duramıyoruz. Dünyanın en uzun binasını gördük, hatta ben önünde Hint çiftle fotoğraf bile çekildim. Sanırım simdi bir de Hintli bir ailem var, zaten herkes Hindistanlılara benzediğimi soyluyor, bana fotoğrafı gönderecekler maille, onlara kartımı verdim. Sonra yedi yıldızlı çok meşhur bir otel var ya -Palm Island sanırım ismi- onu gördük iste birkaç bina daha gördük de safi bina yani şehir, no nature, no history... Anlam veremedik çok zenginler buraya tatile geliyormuş ya, şehir de kendini turizm şehri olarak tanıtıyor , çok param olsa hayatta da buraya gelmem yani nokta.

2 saatlik turumuzu sıcaktan bunalmış bir halde bitirip otele geri donduk. Kısa bir dinlence sonrası öğle yemeği, otelden çıkış ve ardından Dubai International Airport!!! Buranın duty free si çok ünlü sanırım. Ucuz olduğunu iddia edenler de var ..Son 3.5 yıldır almak istediğim parfüm belki gerçekten burada ucuzdur diye bakınıyorum ama gelin görün ki koca koca dükkânlarda bir tek benim istediğim parfüm yok.

Neyse sonrası uzun bir yolculuk neyse ki Emirates harika 8 saat havadaydık puff uyuduk, yemek yedik, film izledik, bir şeyler içtik, sohbet ettik, sıkıldık ve sıkıldık. Bitmek bilmedi.

Aaa bir de hosteslerle kanka olma hikayemiz var tabii, 2 hostes var çok tatlılar yav çok da eğlenceli ve şakacı… Ellerinde fotoğraf makinesi çocukların fotoğraflarını çekiyorlardı, sonra bizimde çekin deyince bir dolu fotoğrafımızı çektiler, hatta kafalarına taktıkları özel bir şapka var onlardan getirdiler Nilayla kafamıza takip fotolar çekindik sonra da üzerine not yazıp bize hediye ettiler fotoları. Pek sevdik kızları sonra çocuklara verdikleri pelüş oyuncaklardan bir tane istemiştim bir baktım koca bir torba getirdiler bana , Tahsin’le Vedat’a da başka hediyeler getirmişler…Biz de onlara nazar boncuğu hediye ettik. Micheala Slovakyalıymış, coğrafya okumuş, Ilia ise avukatmış hatta Tr de 2 sene çalışmış sonra sıkılmış isinden hostes olmaya karar vermiş işlerinden zevk alıyorlar gibi görünüyor şimdilik çünkü bizi de çok eğlendirdiler…

Uçak sonrası ne mi oldu? Bir sonraki yazıda hehehe

Büşra Güder

Güney Afrika, 25 Temmuz 2011

Yunanistan'da Aile Olmak!

2011-07-28T11:13:00.000+03:00

Tüm gönüllü arkadaşlara selamlar,

Yaklaşık 2 yıldır Gaziantep Gençlik ve Kültür Derneği’nde gönüllülük yapmaktayım. Avrupa Gönüllü Hizmeti’ni Temmuz 2010’da 1 ay süreyle yaptım. Yunanistan’da yaptığım kısa dönem Avrupa Gönüllü Hizmeti’nde gönüllülüğün önemini bir kez daha anladım. Projemin ismi Ecomusic idi. Çevre kısmında yer aldığım projenin Xylokastro şehrindeydim. Her gün orman bakımı yaptığımız çevre projesinde çevremizi ne kadar kirlettiğimizi ve duyarlı olmadığımızı fark ettim.

Oraya ilk gittiğim gün Orfeas’ın ofisine gittim ve şok oldum. Sadece 2 masayla bu kadar iş yapmalarına şaşırmıştım. Evlere yerleştikten sonra artık şehri gezmeye başlamıştım. Şehir küçük ve sakindi. Şehrin bir ucundan diğer ucu yaklaşık 1 saat sürüyordu yürüyüş mesafemle.

Benim huyumdur her gittiğim yerde yerelde ki insanlar ile kaynaşırım. Bir gün denizde arkadaşlarım ile yüzerken bir kadın geldi yanımıza. Kadın bizi Türkçe konuşurken duyduğunu ve o yüzden yanımıza geldiğini söyledi. İsmi Eve olan yaşlı teyzenin bizimle Türkçe konuşması beni merak ettirdi ve hikâyesini sordum. Eve teyze İstanbul’da doğmuş Rum ailenin kızıymış. Yaklaşık 15-16 sene İstanbul’da yaşamış ve sonra acı bir durum ile Atina’ya göçmüşler. O zamanlarda mübadele gerçekleşen iki ülke arasında 48 saatte evlerini boşaltmaları gerektiğini ve Atina’ya gitmeleri gerektiği söylenmiş. Gerçekten büyük acılar çekmiş olan Eve teyzenin de bir de Vassilis adında eşi var. Amca dediğim Vassilis amca sürekli beni oğlum diye çağırırdı. Fanis adında çocukları vardı. Ona da her zaman Fanis abi derdim. Bethowen adlı bir de köpekleri vardı. Ailenin arasında büyük önemi olan Bethowen baya yaşlı bir köpekti. Yunan ailem olan bu aile ile gerçekten çok iyi vakitler geçirdik bu konuya tekrar döneceğim. :)

Gitmişken gezmekte lazım değil mi? :) Nafplio diye sahili güzel olan bir şehre gitmeye karar verdik. Otobüs ile önce Corinth’e oradanda Nafplio’ya geçtik. Önce şehri gezelim sonra da sahile geçeriz dedik. Mersin’de bulunan kız kalesine benzer bir yere tekne ile geçtik ve orada biraz vakit geçirdik. Sahil’e gittiğimizde müthiş bir kalabalık genç görüntüsü gördük. Yüzüp serinledikten sonra akşam oldu ve orada yatmaya karar verdik. Şezlongda sabahladığımız sahilde gece hava serindi. Sabah olduğunda geri Xylokastro’ya dönmek için yola çıktık. Şehre döndüğümüzde dinlendikten sonra tekrar Yunan ailemizin yanına sahile gittik. Çoğu sohbetlerimizde Eve teyzemin ağlamasıyla duygulanmışımdır.

Diğer AGH gönüllülerinden de bahsetmek lazım. Ecomusic projesinin çevre kısmında toplamda 15 gönüllü vardı. O şehirde toplamda diğer projelerde dâhil 35-40 kişi AGH gönüllüsü idi. Onlarla da baya kaynaşmıştık. Çeşitli eğlenceler düzenlemiştik. Gönüllük günümüzde bir gün belediyenin yaptığı festivalimsi bir etkinlikte görev aldım. Araç ile şehirdeki bütün çöp kovalarını yeniledik ve akşamına da alanın düzenlenmesine yardımcı olduk. İsmini hatırlamadığım bir adam ile çalışırken bana Türkiye ile sorunlar yaşandığını ama o sorunlar sadece politikacılar arasında olduğunu söyledi. Halk arasında hiçbir sorun olmadığını ve halkın birbirini çok sevdiğini söyledi. Adam gerçekten haklıydı. İnsanlar birbirlerini çok seviyor. Orada hiçbir sorunla karşılaşmadım. Herkes bizlere karşı çok iyiydi.

Artık sonlara yaklaşmıştık. Geri dönmek için hazırlanıyorduk. Son gece Eve teyzeler bize veda partisi düzenlediler. Gerçekten güzel ve değişik yemekler yapmışlardı. O gün insan sevgisinin ve aile öneminin değerini bir kez daha anladım. Son olarak bir yere giderken kesinlikle gideceğiniz yerin insanları için ön yargılı olmayınız!

M.Ayhan ESMEK

Gaziantep Gençlik ve Kültür Evi / Derneği

Halkla İlişkiler ve Basın-Yayın-Tanıtım Koordinatörü

Güney Afrika'dan Selam Var!

2011-07-27T14:41:00.009+03:00

İşte geldik sonunda buradayız;

Merak edenlere, ailelere, arkadaşlara selamlar öncelikle,

Merak etmeyin sağ salim, iki günlük yolculuk sonrası Güney Afrika'ya vardık. Şu an kalacağımız kamp alanındayız ve bugün buradaki ilk gecemiz. Etraf ormanlarla çevrili, yavru ceylan sürüleri sakin sakin otluyor kampın çevresinde, hatta bugün uzaktan bir zürafa bile gördüm :)

İstanbul Atatürk Havaalanında başlayan ve burada bugün son bulmuş yolculuğumuzu anlatmak gerekir. Zira, gayet eğlenceliydi ve yazacak şeylerim

iz var.

Akşam yedi buçuk sıralarında uçağımız İstanbul'dan havalandı ; yaklaşık dört saatlik bir uçuş Dubai'ye kadar.. TR saatiyle 23.30 gibi oradaydık. Sizin saatinizle 00,30 gibi bir şey.

Buradan reklam yapmış gibi olmak istemeyiz ama “We love Emirates” demek istiyoruz, hatta bağırıyoruz. Nasıl bir ikram hürmet anlatılmaz yaşanır, rahattık keyfimiz yerinde idi ve harika yemekler yedik.

Vedat'ı grubun sosyal manyağı ilan ediyorum. Çünkü her yerde birilerini mutlaka buluyor. Yanındaki Hint’li kadınla uçakta konuşurlarken, arka koltukta oturan amca kulak misafiri olarak konuştuklarına, bizim Güney Afrika'ya gittiğimizi öğrenmiş. Sonra Vedat'la konuşmaya başlamışlar, Amca Durban'da yaşıyormuş neler yapacağımızı neden gittiğimizi sormuş , sonra da bir dolu tavsiye vermiş ülke ile ilgili, hatta ev adresini ve telefon numarasını da vermiş -kim bilir belki onu ziyarete gideriz-

Sonra bir baktık, amca bize bir kutu verdi, içinde muhteşem bir pasta var , muhteşem olduğunu daha sonra yeyince öğreniyoruz tabii, vişneli ve çikolatalı :))

Demiş ki verirken , siz benim ülkem için güzel şeyler yapacaksınız,

Vedat'ın anlattıkları amcayı duygulandırmış olmalı...

Ama amca bunla yetinmemiş olmalı ki daha sonra da bize bir karışık meyve paketi hediye etti, biz bu kadar hediyenin altında ezilip “noluyor yav? “ diye düşünürken dedik ki bari bir nazar boncuğu hediye edelim biz de ..Verdik ama cübbeli sakallı amcanın pek batıl inançları olduğunu da sanmıyoruz o yüzden çok iyi bir hediye değildi ama elden ne gelir ki yanımızda

başka da bir şey yoktu:S

Uçak iniş yaparken Dubai ile ilgili bilgiler okuyoruz ekrandan , işte genel bilgiler , ne yapılır, neresi görülmeli falan diye.. Açıkçası vize için 70 dolar ödemeye hiç niyetimiz yok çünkü sadece 14 saatimiz var burada, evet aslında havaalanında beklemek için oldukça uzun bir süre ama gece vardığımızı düşününce ertesi sabah kalan vakit için o parayı vermek istemiyoruz hiçbirimiz. Bundan kelli de neresi gezilir ne yapılır kısmına pek takılmıyoruz. Havanın yazın 48 dereceye kadar çıktığının bilgisi en çok ilgimi çeken nokta zira tahayyül bile edemiyorum. Diğer yandan da rahatım nasıl olsa hep havaalanında içeride olacağız ve klimalar var diye…

İnince diyoruz ki acaba bekleme süremiz çok olduğu için Emirates bize konaklama verir mi, yoksa çokça maruz kaldığımız insan haklarına aykırı olan ayrımcılığa yine uğrar mıyız? Yani “Business Class” uçanlara var da konaklama ”economy“ uçanlara yok! Biz yine de şansımızı deneyelim diye müşteri hizmetleri masasına en şirin halimizle gidiyoruz ve konaklama imkânımız olup olmadığını soruyoruz. Çalışan arkadaş önce bizi bir güzel tersliyor; diyor ki bunlar? gelmeden önce öğrenmemiz gerekmez miydi, bilete ne dahil ne değil bilmeniz gerekirdi... Benden hiç beklenmeyen bir sakinlikte ve şirin bir halde- ne de olsa işin ucunda beyaz çarşaflı yatak var sabaha kadar demir koltuklarda oturmak yerine - çok haklı olduğunu ama biletleri bizim almadığımızı, Avrupa Komisyonu tarafından desteklene bir proje için gittiğimizi falan söylüyorum. Araya Avrupa Komisyonu lafını da şıkıştırıyorum ki belki etkili olur..

Başta bizi tersleyen adam İstanbul’dan geldiğimizi öğrendiğinde birden yumuşuyor, bunun sebebini de sonradan öğreniyoruz, şöyle ki elemanın babaannesi İstanbul’dan dedesi de Van'dan Suriye'ye göç etmişler. Şam'da doğmuş şimdi de Dubai'de yaşıyormuş.

Sonra Türkiye hakkında sorular sormaya ve daha iyi davranmaya başlıyor, bize ücretsiz vize , otelde konaklama ve yemek fişleri sağladı, ama biz hala bunun Emirates'in tüm yolcularına sağladığı bir hizmet mi yoksa onun bize kıyağı mı bilmiyoruz:)

Bize her şeyi her ayrıntısıyla anlatıp tüm sorularımızı cevaplayarak bizi uğurluyor. Biz ayrılırken “We love Emirates” diye bağırıyoruz onlar da “We love Turkey” diyorlar:))

İşlemleri hallettikten sonra elemanla tekrar karşılaşıyoruz, bize email adresini veriyor ve Vedat ve Tahsin’le fotoğraf çekiliyor. Bir sorunda mail atmamızı salık vererekten gülümsüyor... Havaalanından yani klimalı ortamdan dışarı çıkarıyoruz...

Sonra ne mi oldu? Bir sonraki yazıyı bekleyin :))

Büşra Güder

Güney Afrika, 22 Temmuz 2011

AVS: African Voluntary Service:)

2011-07-15T17:05:00.003+03:00

Bu ismi ben uydurdum , tabii ki Gençlik Programı ve AGH kapsamında yapıyoruz bu yolculuğu ama yine de bir Avrupa ülkesinde değil de Afrika’da olması çok ilginç değil mi?

Haftaya Salı günü yani 19 temmuz 2011 de yola çıkıyoruz 6 genç Türkiye’den. Dubai üzerinden aktarmalı uçuşumuz bizi Güney Afrika’ya götürecek.

4 ülkeden ( Türkiye, Bulgaristan, Fransa, İtalya) toplamda 24 genç ve Afrikadan 2o gencin katılcağı proje 45 gün sürecek. Her hafta farklı temalarda, sokak sanatları ve forum tiyatro aracılığı ile yerelde çalışmalar yapılacak.

Şu an kuzey yarımküre kavurucu sıcaklarla boğuşurken, farklı bir yarım kürede kışı yaşayacak olmak ve valizimizi hazırlarken kıvranmak , ne kadar okursak okuyalım ya da birilerinden dinleyelim bu maceranın , bu deneyimin nasıl olacağını aslında hiç bilememek…

Çok heyecanlıyım ben , arkadaşlarım da öyleler muhtemelen, oradan da size blog aracılığı ile internet erişimimiz ve vaktimiz elverdiğince aktaracağız neler yaşadığımızı…

Bizi izlemeye devam edin..

Büşra Güder

Tekirdağ, 15 Temmuz 2011

TREX-EVS Gapgenç'teydi...

2011-05-28T09:30:00.004+03:00

Bu yıl üçüncüsü 6-9 Mayıs 2011 tarihleri arasında Gaziantep’te yapılan gençliğin festivali Gapgenç’te Trex –Evs ekibi olarak bizde vardık.

İlki büyük bir heyecanla Mardin’de gerçekleşmişti, ikincisi “Kültürel Yüzler” temasıyla Batman’da binlerce genci bir araya getiren unutulmaz bir organizasyon olmuştu. Bu yıl büyük bir coşkuyla Gaziantep’te gençlerin katılımına şahit olacağımız, gençler arasında hoşgörü bilincinin çokça vurgulanacağını göreceğimiz bir festivale hazırlanmıştık. Gaziantep halkına can, papirüs renkli tarihine renk vermek için hazırdık.

Bu yıl Trex-Evs ekibi olarak Gapgenç Festivali’nin düzenleme komitesinde bizde yerimizi aldık. Festival boyunca genel amacımız tüm kesimden gençlik gruplarına ulaşmaya çalışırken, özel de kurduğumuz minicik ama rengârenk standımızda bir sürü eski Avrupa Gönüllü Hizmeti gönüllülerine ulaşmaktı. Birçoğuyla röportaj yaptık. Gaziantep’e AGH yapmak için gelen yabancı gönüllülerin maceralarını dinledik. Aynı zaman Avrupa Gönüllü Hizmeti de neymiş, gençlik fırsatları da bu kadar çok muymuş dedirten yeni heyecan kıvılcımlarının temellerini de büyük tören eşliğinde Demokrasi Meydanı’na attık.

Fuarların, atölyelerin, panel ve konserlerin ardı sıra programa eklendiği festival sırasında birçok sivil toplum kuruluşları açtığı stantlarla hem Antep halkıyla buluştu hem de kendi aralarında birbirlerini tanıma fırsatı buldu. Trex-

Evs olarak açtığımız standımızda tüm konuklarımıza kartpostallarımızdan hediye ederken, AGH ile ilgilenen tüm gençlere iletişim adreslerimizi bıraktık.

Bu yıl, Avrupa Komisyonu 2011 yılını Avrupa Gönüllülük Yılı ilan ettiğinden hazır böyle kalabalık genci bir araya getiren Gapgenç Festivalinin gönüllülük temasına değinmiş olması organizasyonu daha da anlamlı kıldı. Dünya’nın dört bir yanından gelen gençler festivale karnaval havasında uzun bir kortejle başladı. Antep sokaklarında gençlerin sesleri dört bir yana ulaşırken, etraftaki insanlar tüm coşkularıyla, yürüyüşe tempo tutan alkışlarıyla, el sallayan neşeleriyle eşlik etti.

Gönüllülüğü hem festivale katılan gençlerin dilinden dinlerken gençlerin katılımı da yapılan panellerde konuşuldu, Gençlik Zirvesi’ne katılan dünyanın bir sürü ülkesinden gelen gençlerle katılıma örnek teşkil edildi.

Trex-Evs ekibi olarak Gapgenç festivalinin her renginden tat aldık, Antep şehrinin kültürüne, yemeklerine, tatlılarına hayranlığımızla ayrılırken daha çok insana dokunmak, gençleri Avrupa hareketliliğine teşvik etmek ve tüm renkleriyle Trex-Evs’i anlatmanın keyfini bir arada yaşadık.

Gelecek festivallerde standımıza uğramadan geçmeyin.

Trex-Evs Ekibi

Mayıs/2011

Yeni Hikayelerin Başlangıcı...

2011-05-17T13:11:00.009+03:00

İlkini İtalya'da gerçekleştirdiğimiz Critical Mess adlı projenin ikinci ayağını yapacağımız daha o zamanda belliydi.. İtalya'daki projede epeyce bir gaza gelmiş olan ben, 2. sini yazacağım projenin diye ortaklarla konuşmaya başlamıştım bile.. Gerçekten de yazdık ve projemiz Türk Ulusal Ajansı tarafından kabul edildi. Şubat ayından bu yana çalışmalarımızı yürütüyoruz.

Geçtiğimiz hafta sonu, ekip liderlerinden Sonata , Elodie ve Joe İzmir'deydi Ön Hazırlık Ziyareti için.. Ayrıca derneğimizin AGH gönüllülerinden Firuze de -şu an AGH yaptığı kendi kurumunu temsilen- bizimleydi.

Ön Hazırlık Ziyareti, gençlik değişimlerinde , projeden belli bir süre önce ekip liderleri ile ev sahibi ülkede yapılan iki günlük bir toplantı.Liderler program üzerinde konusurlar , fikir paylaşırlar ve kuralları aktiviteleri belirlerler Önemini bu kez daha iyi kavradığım bu ziyaret projemizin şekillenmesi ve son durumunu alması açısından oldukça verimliydi.
2009 senesi Eylülünde Toskana'da birlikte yaklaşık iki hafta geçirdiğimiz arkadaşlarımızla yeniden buluşmak, eski günleri yad etmek ve gelecek için yeni adımlar atmak gerçekten çok güzeldi. Asıl hikayeler tabii proje süresince yazılacak...5-14 Haziran tarihlerinde Gümüldür'de gerçekleşen çevre ve sürdürülebilir kalkınma temali projemizin gün gün özetleri ve fotoğrafları proje süresince yayınlanacak;

şu adresten takip edebilirsiniz:http://www.criticalmess2.blogspot.com/

Büşra Güder

İzmir-2011

AGH hayatı bambaşka...

2011-04-22T11:09:00.004+03:00

Merhaba,

Ben Evrim Göksel, Avrupa Gönüllü Hizmeti’ni Polonya’nın Gdynia şehrinde gerçekleştiriyorum. Polonya’nın kuzeyinde bulunan turistik bir şehir, ayrıca Gdynia-Sopot-Gdansk olarak Polonyalılar tarafından trojmiasto(3city) diye adlandırıyor. Bu üç şehir yaz sezonunda Polonya’nın en gözde tatil ve eğlence merkezleri. Şu an burada 4 ayı geride bırakmış bulunuyorum. Projemin süresi 9 ay. Sizlerle 4 aylık geride bıraktığım süreci paylaşacağım. Şimdi en başa dönelim,

AGH projem, ‘’Mrowisko’’ adı altında bu bölgede yaşayan gençlere yardım eden bir kuruluş. 7-16 yaş arası çocuk ve gençlerle çalışıyoruz. Bu gençlerin aileleri ekonomik sıkıntılar içerisinde, bazıları alkolizm sorunuyla mücadele ediyor. Projemde Portekizden bir arkadaşla beraber çalışıyoruz. Gönüllü olarak iki kişiyiz. Yaptığımız işlere gelince, çocukların İngilizce ödevlerinde yardımcı olmak, Spor Aktiviteleri( Futbol,Masa Tenisi,Basketbol) ve aktiviteler düzenlemek. Çoğu zaman çok güzel ve eğlenceli zaman geçiriyoruz. Çalıştığım yerde ki Polonyalı çalışanlarla aramız gayet iyi. Kafamızda çocuklarla ilgili bir proje ve ya bir aktivite varsa her zaman destek veriyolar, sürekli fikirlerimizi dinliyorlar. Bağlı olduğumuz organizasyonda toplam 8 gönüllüyüz, fakat hepimiz farklı bölgelerde çalışıyoruz. Organizasyon bize kiralamış olduğu evlerde kalıyoruz. Açıkcası Polonya’daki organizasyonum açısından çok şanslıyım, çünkü her konuda yardımcı olup ilgileniyolar. Haftada iki gün diğer gönüllülerle birlikte Lehçe kursu alıyorum. Organizasyon bizi dil kursu ve yerel ulaşım konusunda maddi olarak destekliyor.

Şimdi biraz Polonya hakkında konuşalım,

Beklediğimden daha güzel bir ülke buldum, Adaptasyon sürecim yaklaşık geldikten sonra 1 hafta sürdü. Açıkcası herhangi bir kültür şoku yaşamadım, Ama buradayken adaptasyon sorunu yaşayan bir çok gönüllü tanıdım, evini, annesini, babasını, köpeğini özleyen bir çok gönüllü gördüm. Benim özlediğim şeylerden biri Türk mutfağı oldu. Bana göre Polonya ile damak zevkimiz biraz farklı. Polonyalılar, yardımsever insanlar. Türklere karşı herhangi bir olumsuz görüşleri yok, çok sıcakkanlılar. Bazıları Türkiye’nin turistik kesimlerinde daha önceden bulunduğu için, Türkiye hakkında belirli bir bilgiye sahip, Fakat Türkiye hakkında çok şey bilmeyen tiplerde mevcut. Tanıştığım insanlardan bazıları Türküm dediğim zaman, çok ilginç sorular geldiğide olmadı değil, bir keresinde bir öğrenci partisinde, bir kişi bana senin dinin islam ‘’ islam dininde diğer dünyada 100 tane bakire kız veriyolarmış bu doğru mu? ‘’ diye bir soruyla karşılaştım. Karşılaştığım en entresan sorulardan biriydi. Ayrıca Polonya’da caddelerde, trenlerde bir çok sarhoş insanı görebilirsiniz, hatta bir keresinde trafik lambası ile kavga eden bir sarhoş adam görmüştüm, hiç unutmuyorum. Alkolizm bu ülkede problem, ama bu alkolik insanları şu ana kadar para istemek dışında, çevreye hiçbir zararlarını görmedim, zarar verecek bir halleride yok zaten. Polonya’da yaşlı insanların oranı çok fazla, bu yüzden otobüslerde çok nadir oturabilirsiniz. Genelde İngilizce konuşanların oranı çok fazla değil, Genç ve Üniversiteli kesim, İngilizce konuşuyor, ama burda Lehçe öğrenmek için bir çok sebep olduğu bir gerçek, kurslar ve diğer faktörlerin etkisiyle 7 ayı geride bıraktıktan sonra, şu an Lehçe konusunda kendimi ilerlettim, diyebilirim.

Avrupa Gönüllü Hizmeti, herkesin yaşaması gereken bir tecrübe. EVS hayatı bambaşka, geride bıraktığım 7 ay nasıl geçti hiçbirşey anlamadım, eğer iyi bir organizasyona, güzel bir şehire denk gelirseniz, EVS süreci boyunca çok güzel zaman geçirebilirsiniz, projenin bana kattığı pek çok olumlu katkı oldu, öncelikle buraya gelmeden önce yemek pişirme hakkında hiçbir fikri olmayan bir insandım, ama geldikten bir ay sonra, ‘’yeter artık, böyle yürümüyor’’ diyerek İnternet’in başına geçip, youtube’taki teyzelerin yaptığı yemek tariflerini izler oldum, ama şu an bu konuda gelişme sağladım diyebilirim. AGH size bütçenizi nasıl ayarlayabilceğiniz konusunda fırsat sağlar, çünkü bilindiği gibi burda her ay başı, yemek ve cep harçlığı adı altında para alıyoruz, fakat bu parayı ay sonu gelmeden Polonya’nın renkli gece hayatında bitirirsiniz, ay sonlarına doğru survivor yaşamayı öğrenirsiniz., ya da eve telefon açıp nakit lazım diyebilirsiniz. Ama ne olursa olsun, Polonya’da yaşam diğer AB ülkelerine göre ucuz.

Sonuç olarak, Avrupa Gönüllü Hizmeti projesine katıldığım için çok mutluyum, keşke bir daha başvurma şansım olsa da bir başka ülkede tekrar gönüllü olabilsem, AGH projesi hakkında düşünen arkadaşlar için elimden geldiğince her konuda yardımcı olmaya çalışırım, Umarım herkes bu güzel tecrübeyi yaşar. Eğer projeniz kabul olduğu halde kafanızda soru işaretleri belirlemeye başlıcak, ama sadece rahat olun, ve göreceksiniz ki herşey yoluna gircek, ve her geçe gün bu deneyimden daha çok zevk alıcaksınız. Bu fırsat her zaman denk gelmez.

Pozdrowienia z Polski…

Evrim Göksel-POLONYA/2010

disneyland'da altı ay...

2011-04-01T14:59:00.005+03:00

Bazen bir şeyi çok ister insan. Nedeni bile bilmeden, sonunu da düşünmeden ister. Evs öyle bir şeydi benim için. Gitmek, keşfetmek hep cazipti, bir de cesaretimi topladım sonrası safi sabır. Uzunca bir bekleyiş sonrası başlayabildim agh yolculuğuma, umutsuzluğa kapıldığım, belki de vazgeçmeliyim dediğim zamanlar oldu ama sabrın sonu selametmiş neyse ki... Yaklaşık sekiz aylık bir sabır süreci sonrası İtalya/Ferrara'ya vardım. Sabahın erken saatlerinde başlayan yolculuğumu, koşturmacalı aktarmalar ve maceralarla tamamladığımda çoktan gece olmuştu.O yorucu yolculuk sonrası belki hayatımda ilk kez bir sabah oldukça erken bir vakitte uyandım. Yeni hayatın heyecanıydı belki bilemiyorum... Odamı, evimi benimseme sürecini hızlandırmak için hemen yerleşmeye başladım. Bavulumu açtığımda içinden çıkan, ailemin hazırladığı o küçük sürpriz altı ay boyunca hep gülümsetti beni. Ama o an fark ettim ki, hep arkamda hissettiğim o sıcaklık o güven duygusu artık çok uzaklarda. Tek başıma, yeniden başlama vaktiydi... Bence agh'nin en güzel yanı da buydu. Bir gün başka bir ülkede, bilmediğiniz bir dilde yeni bir hayata açıyorsunuz gözlerinizi. Tanıdık bir yüz yok, sokaklar yabancı, yemekler belki biraz tuhaf. Yani her şey YENİ! Her gün bir şey öğrendim; yeni bir kelime, yeni bir tat, ya da yeni bir insan tanıdım. Ama bu sürecin en önemli kısmı tüm bunlar olup biterken kendi mi izlemekti. Daha önce hiç fark ettiğim öyle çok şey varmış ki kendimle ilgili. Her şey, herkes o kadar yabancı olunca bende kendi içime döndüm sanırım. Sonra yeni hayatıma ev sahipliği eden o küçük şehri keşfetmeye başladım. Her gün dernekten çıkar çıkmaz bisikletimle tanımadığım sokakları turladım durdum. Evlere, sokaklara, insanlara daha dikkatli bakmaya, daha doğrusu onları görmeye başladım. Bir kaç ay içinde o yabancı şehir benim evim oldu. O yabancı insanlar arasında kendime iyi arkadaşlar, güvenli omuzlar buldum. Artık Ferrara yaşamaktan büyük keyif duyduğum şehir, İtalyanca konuşmayı en çok sevdiğim dil ve yaşamak en keyifli eylemdi... Başka bir ülkede, başka bir dilde kısacık bir zaman diliminde kendime yeni bir hayat kurabildiğimi görmek, sanırım bugüne dek başardığım en güzel şey oldu! Altı aya bu kadar keşif, bu kadar eğlence sığdırılabilmeyi hayal bile etmemiştim. Agh yolculuğum tam iki yıl önce bugünlerde başlamıştı. Bugün hala o yolculuğun bana getirdikleri sayesinde mutluyum.

Yani demem o ki; bence Agh insanoğlunun ahir ömründe kendi için yapabileceği en güzel işlerden biridir !

FERDA METİN

24 MART 2O11

İTALYA

Bir AGH projesi hayatımızı değiştirebilir mi? Neden olmasın?

2011-03-31T17:46:00.002+03:00

Benim İspanya maceram aslında daha üniversite yıllarımda başladı. Müthiş bir istekle, daha ne işime yarayacağını bile düşünmeden ispanyolca öğrenmeye başladım. Aradan 2 sene geçti, zor üniversite yıllarım sona erdi ve ben kafama koymuştum. İspanya’ya gidecektim!!:)

Agh’yi çok önceden duymuştum fakat hiçbir ayrıntılı bilgiye sahip değildim. Zira kabul edilmek için bir proje lideri olmam gerektiğini bile düşünüyordum. Kafamdaki tüm soru işaretlerine, bu konunun direk muhatabı Ulusal Ajans tarafından düzenlenmiş bir seminerde cevap buldum ve seminer çıkışı kararımı vermiştim bile!

Basvurdugum bazı gönderici kuruluşlar önceki kötü deneyimlerinden dolayı beni geri çevirdiler. Hatta belki yüzlerce gönüllü gönderen büyük bir kurulus, İspanya projesi istediğimi duyunca beni geri çevirip başka projelere yönlendirmeye çalıştı. Fakat İspanya konusunda kararlıydım ve vize sıkıntısını göğüslemeye hazırdım.

Yahoo gruptan duyurusunu aldığım projeye başvurdum ve kabul edildim! O kadar kolay ve cabuk oldu ki kabul edilmem, burada kendimi birçok gönüllüden daha şanslı adledebilirim. Belki de kader ağlarını çoktan örmüştü ve beni yönlendirmişti bileJJ

Tabi ki bundan sonra vize sıkıntısı yaşadım. Ev sahibi kuruluşumun yardımları sayesinde projemin başlama tarihinden 1 ay sonraya alabildim vizemi-tam ümidimi kesmişken- bu süreç İspanya’ya gidecek olan gönüllüler arasındaki en kısa süreçti! Projem bu sebeple 1 ay uzamış oldu ve ben istediklerimi hepsini gerçekleştirebildim.

Yani kısacası, çektiğim vize sıkıntısı şimdi bana hoş bir anı olarak kaldıJJ

Projem, bir kültür merkezinde cocuklarla ilgiliydi. Projeye kabul edilir edilmez, ev sahibi kuruluşumla diyaloğumu sıkı tutup bilmek istediğim herşeyi öğrenmiş, hatta orada gerçekleştireceğim kendi projemi de kafamda oluşturmuştum bile..Merkezdeki görevlerim dışında, çocuklara tiyatro ve dans dersleri verdim ve onlarla iki tane müzikal hazırladık ve sergiledik. İnanın benden hevesli olmaları, provalara koşa koşa gelmeleri, sahnede selam verirken bağıra bağıra beni de yanlarına çağırmaları herşeye değerdi!:)

Tabi ki sıkıntılarımda oldu, oda arkadaşımla can ciğer kuzu sarmasıyken birdenbire bana düşman kesildi, evde aynı odada onunla yaşayamaz hale geldim. Üstelik tamamen farklı kültürlere sahip olmamız işleri daha da zorlaştırıyordu. Ama çok şey öğrendim, yaşadığım güzellikler , edindiğim diğer mükemmel arkadaşlıklarım tüm küçük sıkıntıları aşmama yardımcı oldu, insanları kendi içimde bile olsa daha kolay affetmeyi öğrendim. En önemlisi herşeyin üstesinden gelebileceğimi ve sıkıntıları içimde büyüterek sadece kendimi harcadığımı farkettim.

İşime koşa koşa gidiyor, kültürel aktivite dolu o şehirde her aktiviteye katılmaya çalışıyor, ispanyolların müthiş enerjisinde etkileniyor ve kendimi cok daha sosyal hissediyordum.

Ve en güzeli, birdenbire –hiç hesapta yokken- bir kahraman cıkıverdi karşıma...

Şimdi , “hayatta evlenmem” diyerek büyük konuşmuş bir insan olarak, Türkiye’de evlilik hazırlıkları yapıyor ve Santiago’daki yaşantıma evli bir kadın, ve master öğrencisi olarak kaldığım yerden devam etmek üzere geri dönüyorum!!!:)

İPEK GÜLER- İSPANYA

4.PEACEBOAT DA BARIŞI BIRAKIP GİTTİ!

2011-03-29T09:56:00.004+03:00

Japonlar, her yıl dünyayı bir uçtan bir uca gezmek için yola çıktıklarında yanlarına; onları, kültürlerini, yaşam şekillerini anlatan her ne varsa alıyorlar. Çünkü keşfetmek için bindikleri büyük geminin bir amacı daha var. “ Peaceboat” yanaştığı her limana, iklime, atan kalbe barış dilinden resimler yapmak istiyor. Demir attığı her ülkede, dokunduğu insanın kalbine bir o kadar da umut bırakıyor.

Her şeye rağmen, onca felakete inat ve savaşların tam ortasında, inatla “BARIŞ” diyor Peace boat yolcuğuna çıkan her yaştan Japon.

Bu yıl 4. Kez Trex- Evs ekibi olarak İzmir’ e de gelen “Peace Boat” yolcularına ev sahipliği yaptık ve bizim için unutulmaz bir gün yaşadık.

Yola çıktığımızda her birimiz için güneş yeni doğmuştu ve Şirince’de bizi bekleyen Japon aksanlı “merhabalar” a uyanmıştık. Baharın bu soğuk havasına hiç aldırış etmeden sıcacık bir mekânda ellerimizde çaylar yakalarımızda isimlerimiz başladık tanışmaya:

“Adın ne, kaç yaşındasın evli misin öğrenci misin, nereleri gördün? Ne şanslısınız! “ derken çoktan Türk- Japon katılımcılar kaynaştılar, hatta coştular.

Sıcacık ortamın büyüsünü korumaya devam diyerekten kulisten en güzel melodisiyle ellerinde gitarlı Japon arkadaşlar sahneye çıktıklarında anladık ki:

“Müzik evrenseldir ve insanları bir araya getiren en güzel sanatlardan biridir.”

Ülkelerinden yaşanan onca felakete rağmen şarkılarından hala “ I have tomorrow” demekten vazgeçmeyen bu insanlara biz de bol hareketli, neşeli Barış Manço’lu şarkılarımızla karşılık verdik.

Geleneksel lezzetlerimiz ile kına gecesi kıyafeti giyen Japonlu genç kızı bir araya getirdiğimizde ne kadar zengin bir kültürle yaşadığımızı fark ettik yeniden.

Antep’ ten gelen fıstık, Kemeraltı’ndan alınan lokum, hediye edilen ince belli çay bardaklar, nazar boncukları, Manisa’dan gelen mesir macunları, kartpostallar, küçük keseciklerde kınalar zenginliğimizin kanıtıdır. Birde bunların üzerine Ege mutfağının en güzel yemeklerini yedik miydi kültürel tanıtımın hakkını vermiş olduğumuzu gösteririz.

Çok farklı kültürlerdendik. Çok değişik iklimdi yaşadığımız ama o kadar meraklıydık ki kültürlerine ait ne varsa hepsini öğrenmeye! Giydikleri kıyafetler, origamiler, müzikleri, harfleri, animesi, mangasıydı derken aslında tam bir define avındaydık.

Şirince’nin sokaklarında elimizde Japon harflerde anlatılan istekler vardı. Her birini toplayıp yarışmanın galibi olacaktık ama aslında biz umudu topluyorduk birlikte, barışın çok dilli yansımasında güneşleniyorduk arkadaşça. Oyunun sonunda herkes kazandı. Barışa uzattıkları elleriyle, umuda gülümsen gözleriyle.

Yolculuk devam edecekti onlar için ve artık gitme zamanıydı. Peace Boat yeni limanlara demir atacak ve daha çok barış dağıtacak avuçlarının içindeki taşlarla. Topluca çekilen hatıra fotoğraflarının ardından otobüslerine binerken bu defa biz onları “Görüşmek üzere” diye uğurladık.

Günün sonunda fark ettik ki, avucumuzun içinde öyle çok rengârenk taşlar bırakmışlar ki bizim için:

-Biri, yaşının geçmiş olmasına pek aldırış etmediğimiz ama atom karıncadan hiç farkı olmayan Japon kadının sihirbazlık hareketlerinden alınan tebessümden hatıra kalacak;

-Diğeri, origami kâğıtlarının renginde yatan sabırda hiç bıkmadan tek tek her katlanan kâğıt parçasında uçmaya hazırlanan kuşta hatırlanacak.

-En parlak taşlardan biri pamuk dedeye ait olmalı. Yaslandığı değneklere inat hala 86’lık bedeni 40’lı delikanlılara taş çıkaracak neşesi bizleri de bitmeyecek heyecanların peşine sürükleyecek.

Gelecek nice Peace Boat gemisinden inen Japon misafirlerimize birlikte “Hoş geldiniz” diyeceğimiz etkinliklerde karşılaşmak dileğiyle.

Ayşe Kavas
kavas.ayse@gmail.com

Sanırım burası..

2011-02-19T14:33:00.006+02:00

Her günümü yaşıyorum, soluyorum. Şehrin kalabalığından, gürültüsünden uzakta, yılların birikmiş yorgunluğunun üzerimden süzüldüğünü, atıldığını, arındığımı gün be gün hissediyorum. Masmavi denize ve pamuktan bulutların kapladığı gökyüzüne bakıyorum. Renklerin bu kadar güzel olduğunu bilmiyordum, önceleri fark edemiyordum belki de koşuşturmalardan, kargaşalarımdan, iş güç telaşından, aileye , sevdiklerime, dostlarıma karşı olan sorumluluklarımdan, yarış atı gibi koşmaktan yorulmadığım, bitmek bilmeyen sınav telaşlarımdan…

Kendim için hiçbir şey yapmadığımı fark ettiren, ben de varım ve bunu istediğim için yapıyorum dedirten, her günümü istediğim gibi yaşadığım, her anı yaşadığımı hissettiğim Avrupa Gönüllülük Hizmeti.

Avrupa Gönüllülük Hizmeti, kimi için bir kaçış, ülkeden uzaklaşma , haberlerden ,siyasetten kötü olaylardan, sahteliklerden kaçış, kimi için bir macera arayışı, farklı yerler görme isteği , merak, kimi için yeni arkadaşlar, dil geliştirme… Benim için hepsi…

Avrupa Gönüllüsü olarak Polonya’ya giden arkadaşımın yaşadıkları ve hikayeleriyle heveslenmiştim. Normal yaşantımda belayı üzerime çeken bir mıknatıs taşıdığımı düşünen en yakın arkadaşımla beraber biz de bu hikayenin içinde bulunmak istiyor, ben bunu da yaptım diyebilmek, insanlara yardım ettim; hem de dilini bilmediğim insanlarla bir arada yaşayarak, öğrenerek bunu başarabildim demekti gözümün önünde canlanan tablodaki Ebrunun profili. İşte buydu istediğim, hikayelerime yenilerini eklemek. O dönemde benim için macera olarak başlayıp sonrasında hepsi haline dönmüştü AGH.

Mezun olmadan önce başladım başvurularıma ve gelen cevaplar genellikle ‘gönüllümüz var , bir sonraki döneme deneyin lütfen şansınızı’ şeklinde oluyordu. Hiç vazgeçmedim 700-800 projeye başvuru yaptım ve bu projeler de tek tek seçerek başvurduğum projelerdi.

Eğlenceli ve başarılı bir öğrencilik sonrasında işsiz kalmadan şansım ve cesaretim sayesinde girdiğim işim. Uçsuz bucaksız hayallerim, umut dolu gelecek hayallerim çalışmaya başlamamla her geçen gün törpülenmeye, yok olmaya başlaması hepsi bir işaretti belki de. Ben bunun için mi dört senemi verdim, çalıştım dediğim bir seneden beri çalıştığım iş yerim bir hayat dersiydi. Dışarıdan bakıldığında muhteşem gibi görünen yaşantım ama dar gelen bir dünyam vardı. Ara ara maillerime bakıp gelen cevaplarla bir adım daha uçuruma gidiyordum. Her şeyi bırakıp gitmeye, sıkışmış olan ruhumu özgürleştirmeye ihtiyacım vardı. Ben olmaktan çıkmıştım bir senelik iş hayatında, mutsuz keyifsiz şikayetçi biri haline dönüşmüştüm.

Bir gün gelen haberle projeye kabul aldığımı öğrenince başladı işte dedim. Bundan sonrası çok daha güzel olacak. Yavaş yavaş keyfim de yerine gelmeye başlamıştı. Ankara’daki eğitime gittiğimde eski günlerdeki Ebru vardı orda ve rüya gibiydi, adım adım yaklaşıyordum hayallerime…

Ve şimdi oradayım. Dilini bilmediğim, yolunu izini bilmediğim ve sözde çok yakın kültürlere sahip olduğumuz, benzerliklerimizin çok olduğu bir o kadar da farklılıklarımızın da çok olduğu Yunanistan’da bir çevre projesi kapsamında gönüllü olarak bulunmaktayım. Ama o kadar garip geliyor ki mesela Türkiye ‘de hemen hemen yemek yediğimiz her yerde yemek sonrasında çay kahve ikramı vardır.Burada tabiî ki de yok :p Bizim Türk kahvemiz olmuş orda Greek coffee . Gittiğimiz dans dersinde kasabinko diye bize öğretmeye çalıştıkları dans ise hepimizin bildiği kasap havası idi. Sevgili hocamız bizim ne kadar yetenekli , çabuk öğrenen gençler olduğumuzu düşündü :D Hiç sesimi çıkarmadım :p Ayrıca söz konusu Yunanistan olunca her ne kadar komşu ülke de olsak tarihi olarak büyük bir geçmişimiz vardı ve kötü anılar da mevcuttu bunların arasında. Bunun vermiş olduğu bir korku da vardı. Türklere bakış açısı nasıldır , yaklaşımları nasıl olacak diye biraz karın ağrıtıcı sorularım mevcuttu. Ama gördüğüm kadarıyla yaşlı bir amca dışında ,gençlerin yaklaşımı biz kardeş ülkeyiz sizi seviyoruz şeklindeydi. O yaşlı amca da Constantinopolis diye bağırdı bize , azcık asabi bir parça sinirli tam bir İstanbul aşığı olan arkadaşımızın da ona cevap vermesiyle kısa süreli bir tartışma da olsa genel çerçeveden bakıldığında, sevgi dolu huzur dolu bir yer tablosu görüyordum ben.

Her günümü yaşıyorum burada. Hissederek, soluyarak… Ve her gün yeni bir macera yaşıyorum. Burda bir sürü yabancı arkadaşım oldu. Fransızlar, Litvanyalılar ki onlara aramızda ‘kuzeyliler’ deriz dedikodu yapacağımız zaman :p.Yabancı arkadaşlarım içinde en çok Odile’yi seviyorum. Odile’nin yeri ayrı , tam bir Fransız Hanım efendisi. Odile’ye ve kuzeylilere Türk mutfağımızı da hakkıyla tanıttık, misafirperverliğimizi gösterdik. Sen mi yaptın bunu Ebru yumurtayı bile kabuklu kırarsın diyecek arkadaşlarım var , biliyorum :D Ama gitmeden önce evde çok alıştırma yapmıştım .. Ayrıca isteyince yapamayacağım hiçbir şey de yok, bu bilinir ;) … Oyunlar

oynuyoruz, dertleşiyoruz( google translate sen çok yaşa! ) , geziyoruz, Fransızca ve İngilizce şarkılar söylüyoruz… Yaşıyoruz işte dünyanın bambaşka yerlerinden gelmiş , farklı hayatların oyuncularıyla… Hepimizin rolü farklı… Acıklı hikayeler , yaşam öyküleri duyuyoruz bazen içimizden… Eğlenceli dakikaları paylaşıyoruz, kimimiz aşık oluyor, kimimiz bırakıp geldiği sevgilisine hasret, durup durup dalıyor uzaklara… Ömrümüzün kısa bir kesiti de olsa burada yaşananlar, izleri bizde kocaman olacak biliyoruz… Kültür kaynaşması mıdır, gönül anlaşması mıdır bilmem ama seviyorum herkesi… Anladığımı, anlamadığımı… Gözleri parlıyor sanki buradaki herkesin, yada ben mi çok mutluyum burada olduğum için… Bilmiyorum, çok da mühim değil… Her günümü yaşıyorum. Hissederek, soluyarak...Hayatım boyunca kendimi bir yere ait hissetmemiştim, bana kısa süreli de olsa ‘sanırım burası’ diye aklıma düşüren, bunu düşündüren bu yere minnetlerimi sunuyorum ve tüm evrene…Her günümü yaşıyorum işte. Hissederek, soluyarak…

Ebru Bayam

Xylokastro-Yunanistan

2010

İade-i AGH

2011-02-13T13:00:00.002+02:00

Baştan söyleyeyim; yazının bazı kısımlarında AGH yapmak isteyenler için (özellikle başvuru aşamasına dair) “Öneriler” bulacaksınız. Göz atmadan gitmeyin derim.

* * *

Toplum Gönüllüleri Vakfı’nda (TOG) çalışıyordum. Bir gün “Kültürlerarası Diyalog ve İngilizce/Türkçe Dil Kursu”isminde bir eğitim duyurusu geldi. İngilizce'sini geliştirmek isteyen Türkiye’den gençler ve Türkçe'sini geliştirmek isteyen yurtdışından gençlerin (Her iki grup için de temel düzeyde İngilizce/Türkçe bilmek şartı ile) katılımına açık ve İstanbul’da gerçekleşecek bir eğitim; iki haftalık bir kurs. İngilizce işini hala tam anlamıyla “çözememiş” olduğumdan başvurdum.

İki hafta verimli geçti geçmesine, ama daha güzeli; oradan edindiğim arkadaşlıklar oldu. Bana çok şey katan dostluklar...

Eğitimde tanıştığım ve aynı odayı paylaştığım Polonyalı Agata’yla pek güzel vakit geçirdik. İstanbul’da AGH yapmak istediğini anlatınca eğitim sonrasında TOG’a davet ettim. Gelip ziyaret etti, insanlarla tanıştı, AGH için başvuru yapmak istediğini söyledi. Velhasıl ülkesine döndükten birkaç ay sonra TOG’dan kabul aldı ve bir süre sonra İstanbul’a; TOG’a geldi. En büyük hayallerinden biriydi, haliyle gerçekleşmesine vesile olmak beni de çok mutlu etti. :)

(Bu arada Agata ile arkadaşlığım sayesinde İngilizcem çok hızlı bir şekilde gelişti. Simdi soranlara ne okulda ne kursta öğrendim diyorum İngilizceyi. Yurtdışından arkadaşlıklarım sayesinde gelişti kesinlikle)

Gel zaman git zaman AGH yeniden gündemime girer oldu. İşten sıkıldığım veya iyi bir fırsatı kaçırmak üzere olduğumu düşündüğüm zamanlarda, “Yaşım da geçiyor, ilerde iyice zor olacak AGH yapmak” diye endişelenmeye başladığım veya her şeyden çok sıkılıp da “Ben şöyle uzak bir yerlere kaçsam, biraz kendimle ilgilensem…” dediğim zamanlarda AGH düştü yine aklıma.

O anlarda gelen hissi oturup iyice ölçüp tarttım, anladım ki; niyetim ciddi, almış başını gidiyor. Bana da ayak uydurmak düştü. Birkaç hafta somut bir adım atmamıştım ama eşe dosta “Ben AGH yapmaya karar verdim” demeye başlamıştım.

Bu kez de hevesliydim ama yine harekete geçmeye pek niyetim yok gibi görünüyordu. E, neden olacak? Tabi ki proje bulmak zor geliyordu. Otur yine proje ara, oku, başvur, bekle, cevap gelmesin, yine bekle, heveslen, hevesin kursağında kalsın, üzül, dertlen, yeniden heveslen, bir daha başvur, olumsuz cevap göndersinler, bir daha bir daha… Böyle karamsar bir tablo…

Ben yine sağda solda yarım ağız AGH planlarımdan bahsederken; bu kez Agata; “Ben bilmem ne sayfasını takip ediyorum internette, oraya bir duyuru geldi bu hafta, göndereyim, beğenirsen başvur” dedi.

(Önemli olduğunu düşündüğüm önerimi yazının akısını bozma pahasına işte buraya yazıyorum, hemen simdi. Yazıya kıydım bakınız, o yüzden kulak asın söyleyeceklerime. J

Söyle ki; ilk yazıda yazdığım bir site vardı hani; tüm AGH projelerinin yer aldığı proje veritabanı... Bu site proje aramak için bir araç, evet… Ancak zannımca yeterli değil. Güncel duyuruları takip edebileceğimiz birçok mail grubu, facebook sayfası ve internet sitesi var. Buralara göz atmak işe yarayabilir. Bildiklerimi paylaşıyorum, buyurunuz;

Youth Networks / Youth Networks (Facebook)
EVS Turkey / EVS Turkey (Facebook)
Eurodesk / Eurodesk (Facebook)
European Youth Exchanges (Facebook) / European Youth Exchanges (Yahoogroup)
Trexevs / Trexevs (Facebook) / Trexevs (Blog)
Youth Partner Network (Facebook)

Bunlardan başka, sizin de bildikleriniz varsa ve dilerseniz yorum kısmına yazabilir, böylece paylaşımı arttırabilirsiniz.)

Agata’dan gelen proje duyurusuna tabiri caizse bu kez hemen atlamadım. Şaşırmayınız. Özellikle bir önceki yazıyı okuyanlara benim için bazı şeylerin değiştiğini yazmam gerekiyor. O zamanlar “İlle de gideceğim” inadıyla her projeye ve ülkeye başvuran Seval yok artık. İsteklerimin bir sınırı var. 1-Gençlik çalışması yapmak istiyorum. (Çocuklar veya yetişkinlerle çalışmayı tercih etmeyeceğim, eminim) 2-Dokuz aylık bir proje arıyorum. (Biliyorum ki; 6 ay kısa, 12 ay uzun benim için) 3-İspanya’ya (ve mümkünse Güney İspanya’ya) gitmek istiyorum.

İyi ki de böyle seçici davranmışım diyorum şimdi. Hiç ilgimi çekmeyen bir ülkede, ilgi alanımın dışında bir işte, uzun süre çalışmak zorunda kaldığımı düşünüyorum da şimdi; eminim çok mutsuz olurdum.

Demem o ki; “İlle de olsun” inadından vazgeçmeli insan, salim kafayla düşünebilmeli. “Kendine uygun proje bul” diyenlere hak veriyorum şimdi ve ben de şiddetle bunu öneriyorum AGH yapmak isteyenlere.

Neyse…

Hemen Agata’nın gönderdiği projeyi inceledim. Sıkı durun; Güney İspanya’da Malaga şehrinde, gençlik çalışması yapan bir kurum, 9 aylık projelerine gönüllü arıyor!

Birkaç gün içinde tüm dokümanlarım tarafımca güncel haline getirildi ve gönderen kuruluşum (aynı zamanda çalıştığım kurum) TOG oldu ve müstakbel ev sahibi kuruluşum Asociacion Juvenil Intercambia’ya başvurum iletildi. Bu kez içimde iyi bir his vardı, olacaktı.

(Öneri; Motivasyon mektubunuza geçmişte yer aldığınız proje ve etkinliklerden fotoğraflar koymak iyi olabilir, bu tarz fotoğraflar vesikalık fotoğraftan daha çok şey söylüyor hakkımızda ve görsellik olumlu etki bırakıyor zannımca)

Yaklaşık bir hafta sonra ilk değerlendirmeyi geçtiğimi ve benimle bir telefon mülakatı yapmak istediklerini söyleyen bir mail aldım. Yihhuuuuuu!!!! :) Havalara uçtum. (Telefon “görüşmesi” yerine “mülakat” demeyi tercih ediyorum. Zordu, anlatacağım)

Herhalde yüzümde aptal bir gülümseme olmalı o maili görünce. Hemen Agata’ya haber verdim. Karşılıklı gülüştük. Yıllar öncesini andık birlikte; simdi vesile olma sırası ondaydı, olmuştu da. “İade-i AGH” dedik, tesadüflere (aslında hayatta basımıza gelen birçok şeyin “tesadüf”ten daha öte bir anlamı olduğunu bilerek) inandık, yeniden gülüştük.

Uzun suredir her hangi bir şeye hiç bu kadar sevinmemiştim. Uzun bir yolculuk başlayacak gibiydi. İspanya uzaktan göz kırpıyordu. Bir kaç saat etrafta uçuşarak dolandım, bu habere benimle birlikte sevineceğinden emin olduğum arkadaşlarımı aradım, gülüştük, heyecanlandık, sevindik.

Ancak sevincimin kısa surede endişeye dönüştüğünü söylemeliyim. Telefon mülakatı aklıma takılıyordu. Kim bilir ne soracaklardı. Tamam, İngilizcem epey iyi duruma gelmişti gelmesine ama yine de endişeleniyordum “Ya anlayamayacağım bir şey sorarlarsa?” diye.

Endişeli olduğumu dillendirdikçe elim ayağım daha çok birbirine dolandı. Yapacak bir şey yoktu, mecbur o günün gelmesini bekleyecek ve mümkün olduğunca motivasyonumu(!) yüksek tutacaktım.

Ancak nereden bilebilirdim görüşmeyi 5 kişiyle yapacağımı ve “Sence, İspanya’nın gerçekliği nedir?” gibi bir soru geleceğini.

Haydi, buyurun simdi, buradan yakin!

Ağustos 2010

Seval Yımaz / İspanya

AGH sonrası ve Grundtvig Asistanlığına dair...

2011-01-26T11:55:00.006+02:00

Hapı Yuttum!

Gönüllülük, seyahatlar, kamplar , kültürel kaynaşma ve eğlence ile geçen bir AGH projesinin ardından İzmir’e dönmeye hazır olduğumdan emindim. Farkında değildim ama daha önce yaşamadığım bir deneyim hakkında kesin yorumlar yapmamayı hala öğrenememiştim.

İzmir’deki ilk günlerim aile, dostlar ve İzmir ile hasret gidererek geçti, sonrasında yavaş yavaş herkes kendi düzenine döndükçe ben kendi düzenimin teleşlarına düşmüştüm ki evren beni bu konuda hiç yormadan bana süprizimi verdi. Bornova Belediyesi’nde AB Projeleri üzerine işe alındığımı öğrenince sevinçten havalara uçtum. Daha önce gönüllüsü oldugum AGH’nin sorumlusu olmanın bu kadar farklı olacağını hiç düşünmediğimden ilk zamanlar zorlandım fakat biliyordum ki Tanrı’nın kişiye sevdiği işi yapabilme şansını verdiği ender insanlardandım. Bunu bilmek ve en önemlisi buna kalpten inanmak benim için çok büyük bir motivasyon oldu ve kısa sürede iyi işler yapmaya başladık.

İş kısmında her şey yolundaydı aslında ama bir süre sonra özel hayatımda kendime verdiğim sözleri tutamadığımı farkettim. İtalyadaki hayatımın bir parçası olan seyahat etmek, kitap okumak, düşünmek, farklı insanlar tanımak birer lüks haline gelmeye başladı. İşten çıkıp akşamları düşünmeye ve hayatımı sorgulamaya kalktığım anda gözkapaklarım müthiş bir baskıyla beni uykuya gönderiyordu. Bir şekilde sürüklendiğimi hissediyordum fakat bir çözüm bulamayacak kadar meşguldüm. Sanırım insan en büyük hatayı burda yapıyor, bir şeylerin aslında ters gittiğini bilmesine rağmen düşünme ve sonucunda da çözüm bulamama riskinden korkarak hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etmeye zorluyor kendini. Tam bu dönemde ben bile kendimi düşünmezken evren yine değerli vaktini beni düşünmeye harcadı ve karşıma Grundtvig Asistanlığı projesini çıkardı.

Projeyle karşılaştığım anda başvurduğum taktirde gidebileceğimi hissettim, hani insan bazen bilmediği bir şeyi aslında bilebilir ya öyle bir durum. Bu durumda yapılması gereken kafa sesini susturup, iç sesi dinlemektir ama insan bu sesin nerden geldiğini fark edene kadar çelişkileri de yaşamak durumunda. Belediyedeki işimden ayrılmak, ailemden ve arkadaşlardan uzaklaşmak, kısacası yeniden güvenli çemberimin dışına çıkmak zorundaydım. Bir defa başladı mı o sorgulama ‘neden’ sorusu ile, Matrix’te Neo’ya sunulan mavi hap – kırmızı hap misali, seçimini yapmadan bırakmıyor peşini. Mavi hapı alıp rutinde boğulmak, kırmızı hapı alıp ‘hapı yutma’ riskini göze almak. Sonuç olarak ben de Neo gibi merakımın peşinden gidip kırmızı hapı seçtim. (Neo gibi seçilmiş bir insan olduğumu ima etmiyorum, yanlış anlaşılmasın;) )

Bu karar verme aşamasından sonra, ev sahibi kurum bulmak, onay almak, onaya uygun bir başvuru hazırlamak ve belediyeden gerekli evrakları hazırlamak gibi işlemlere yoğunlaştım ve 31 martta başvurum Ulusal Ajans’a ulaştı.

Aynı zamanda iş hayatımda belediyedeki, projeler, gönüllüler, etkinlikler; özel hayatımda da hep aradığım insanı buluşum ve aşık olmamla beraber hayatımda her şey yolunda gittikçe zaman zaman yine kararımı sorgulama evreleri geçirdim ama iç sesimi hep ön planda tutmaya çalıştım. Derken beklenen cevap Mayıs ayının ilk haftasında geldi. Artık seçilmiş kişi olduğumu söyleyebilirim ;)

Gideceğim kurum AB Komisyonu’nun bilgi ofisleri olan Europe Direct’in Reggio Emilia şubesi idi. Kurum ile daha önce bir AGH projesi aracılıgıyla ortak olduğumuz için asistanlığımın hazırlanması aşamasında hiç sıkıntı yaşamadım. Tabi bir de Bornova Belediyesi’nde AGH gönüllümüz olan Andrea sayesinde nerde yaşayacağıma dair kafamda bir çok resim oluşturdum ve sonrasında Reggio Emilia’ya vardığımda insan zihninin sınırsızlığını ve evrenin bu hayallere cömertçe cevap verişinin çok büyük bir şaşkınlığını yaşadım çünkü kafamdaki resmin içerisindeydim adeta.

AGH’den Eylül ayında dönmüştüm ve yine bir Eylül ayında İtalya’ya geri dönüyordum.

Bu defaki süreç AGH’den tamamen farklı işliyordu, ev bulmak, seyahatleri ve vizeyi ayarlamak, vb işlemleri benim sorumluluğumdaydı ve projenin bütçesi benim hesabıma yatırılmıştı. O kadar parayı aylara bölmek, hesap etmek AGH final raporunda boş bıraktığım matematiksel yetenekler kısmını hatırlattı bana, bu defa geliştiriyordum! Bir dil öğrencisi olarak en son ortaokulda gördüğüm matematik ile yaptığım tüm hesaplar birbirini tuttu ve gerçekten de çok rahat bir şekilde hayatımı idame ettirebildim verilen para ile. Daha iyi bir matematikçi olsam yurda Almanya’dan Mercedes ile dönebilir miydim acaba?

İlk gece evimden içeri adım atınca mutluluktan ağlamaya başladım. Aynı anda hem gülebilmek hem de ağlayabilmek müthiş bir dengedir, seni hem güldüren hem de ağlatan bu evrenle BİRleştiğin, barıştığın noktadır ve ben bunu o gece iliklerime kadar hissettim. Lİseden beri içerisinde yaşamayı hayal ettiğim Ferzan Özpetek filmlerindeki evlerden hiçbir farkı yoktu burasının, yüksek tavanlar, bastıkça gıcırdayan parkeler, büyük pencereler ve rengarenk panjurlar, sokaktan duyulan italyancanın ezgisi ve huzur!

Ofiste de işler yolundaydı, yürütülen tüm projelere dahil edildim, tüm yurtdışı seyahatlerinde ben de takımın içerisindeydim. Hatta öyle ki 4. Aydan sonra bir projenin tüm sorumluluğu bana verildi ve ben ülkeden ülkeye dolaşıp ‘önyargılar ve stereotipler’ hakkında workshoplar yapar oldum. Bu sunumlar daha önce okumadığım kitapları, düşünmediğim konuları ve en önemlisi sahip oldugum önyargıları soktu hayatıma. Bir süre sonra aylık bültenden bir de köşe verildi bana, italyanca çeviriler yapıp köşemi hazırlıyordum. Ofisin içerisinde bulunan AB Laboratuarında bir de sunum bölümüm vardı AB fırsatları ve kültürlerarası öğrenme üzerine. Çocuklar için bilgisayar oyunları, bulmacalar, yetişkinler ve öğrenciler için sunumlar, geziler, kitaplar, gazeteler vs bulunuyordu ofiste ve bu ofis sayesinde kendi ülkem hakkında da bilmediğim yeni şeyler öğrendim.

Bu deneyimi böylesine başarılı ve üretken bir kurum ile yaşamak bana öncelikle bilgi edinmeyi sonrasında bu bilgiyi işe dökmeyi öğretti. Halbuki daha önce hep işin içine atılmış ve çıkana kadar bol bol hata yaparak öğrenmiştim bir şeyleri. Bu sayede kısa sürede daha çok iş yapabileceğimi öğrendim ve ‘bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmamayı’ öğrenmek yanıma kar kaldı.

Projemin bitimine yaklaşırken orda çalışmaya devam etmem konusunda istekli olduklarını belirtmeleri biraz daha kafa karışıklığı getirdi hayatıma çünkü yine kendimi İzmir’e dönmeye hazır hissediyordum. Bu defa açık kapı bırakarak dönmeye karar verdim ve dünyadaki en iyi kalpli ve yardımsever çalışma arkadaşlarım bu konuda beni destekledi.

Yaklaşık bir sene sonra yine dönüş sendromları başlamıştı. Seyahat etmek ve başka bir kültürün içerisinde yaşamak öyle büyük bir tutku ki insan bir defa tadına baktı mı gerçekten de ‘hapı’ yutuyor. Öbür yandan kendi kültürüne duyduğun özlem, aile ve dostların kocaman kucakları ve Ege’de kalan kalbin seni yanına çağırırken karar vermek iyice zorlaşıyor.

Benim kararım dönmekten yana oldu, o kadar güzel bir deneyim yaşadım ki bu beni en başta olduğu gibi hala aynı anda hem ağlatıp hem güldürebiliyor.

Dönüş kararımdan sonra herkes burada giriceğim işe odaklandı bir anda, bir nevi’ gittin de noldu hadi kanıtla bakalım’ baskısı yaratıyordu bu durum üzerimde. Bu stres sebebiyle bir süre işsiz kaldım evet ama her sıkıntıdan sonra doğan güneş yine içimi ısıttı ve şu anda İtalyancam sayesinde, deneyimlerimin değer gördüğü ve emeklerimin karşılığının ödendiği bir işte çalışıyorum. Çok mutluyum evet ama bir yandan da hayal kurmaya devam tabi, çünkü çalıştığım işe ‘iş’ dediğim sürece hala hayalimdeki işi aramaya devam edicem. Ki bu da bir STK kurabilmek, umarım bir gün kendi STK’mı kurup yapacağım şeyleri bir ‘iş’ olarak tanımlamadığım günleri görürüm.

Çok kararsız olduğum ve bundan dolayı huzursuz olduğum günlerin birisinde aşk bana içerisinde Rilke’nin bir alıntısını yazdığı bir defter hediye etti. Kendimi ne zaman kötü hissetsem hep bu sözleri anımsarım, kimbilir belki size de bir yardımı dokunur;

“Kalbinde çözülmeden kalan her şey için sabırlı ol. Soruların kendisini sevmeye çalış, kilitli odalar ve yabancı lisanda yazılmış kitaplar gibi. Cevapları şimdi arama. Şu anda cevaplar sana verilemez, çünkü sen henüz onlarla yaşayamazsın. Bu her şeyi yaşama meselesidir. Şu anda senin, soruyu yaşaman gerekiyor. belki daha ilerde, farkına bile varmadan, günün birinde kendini cevabını yaşarken bulacaksın.”

Grundtvig Asistanlığı ile ilgili sorularınız olursa cevaplamaktan keyif duyarım, TREXEVS bu anlamda önemli bir ‘Ortak Arkadaş’.

Sevgilerimle,

Duygu

Yunanistan Yolculuğumun ilk ayağı -2-

2011-01-19T10:35:00.004+02:00

Anıtkabire girdim, elimdeki eşyaları güvenliğe bıraktıktan sonra bir başıma konuşa konuşa, video çektim, dolaştım, tadını çıkardım. Yanlış kapıdan çıkmaya çalışmam, orada askerlik yapan THY de çalışan bir pilot yardımıyla ,doğru kapıya yönlendirilmem ve benim herkese ne amaçla Ankara’da bulunduğumu anlatmam hevesiyle ‘ mmm, Türkiye’yi temsil edeceksin demek’ diyip , bir poşet dolusu Atatürk posterleri, cd’ler almamla son buldu.

Dönüş yolunu sora sora bulup odama gittim. Oda arkadaşım hala ortalarda yoktu. Üstümü başımı değişip lobiye indim. Orda Almanya’ya gidecek iki kişiyle tanıştım. Etraftaki kalabalık yavaş yavaş artıyordu. Almanya, İtalya, Polonya, Yunanistan…Ups , durun biraz ! başım ağrıdı ve biraz hava almaya ihtiyacı oluyor insanın böyle durumlardaJJ Kapının önüne çıkıp biraz hava aldıktan sonra da yemek salonuna indik. Tabağıma bir şeyler alırken bir de baktım ki yol arkadaşım bana el sallıyor. Yanında bizden sonra Yunanistan’a gidecek biri daha vardı. Hep beraber eğlenceli, bol sohbetli bir akşam yemeğinden sonra kaynaşma oyunları oynayacağımız salona çıktık.

Ara ara saçma gelen ama kapa şu mantığını artık ebru ,tadını çıkar dediğim andan itibaren o oyunlardan keyif duymaya başladığımı söylemeliyim. Özellikle kocaman bir çember oluşturup, herkesin isimleri öğrenmesi için oynadığımız oyunda eğitmenlerimizin bize ‘herkes kendiyle özdeşleşen bir hareket, mimik ile adını söylesin’ ve ‘bir sonrakiler de sırasıyla kendinden öncekilerin hareketi ve adını tekrar etsin’ oyunuydu. Aldım elime su şişesini, mikrofon yaptımJ Başka bir şey olmazdı ki bana. Oyunlarımız bitince geceye devam etmemiz gerek diye düşünüyorduk. Dışarı çıkmaya hali kalmayan grubumuzun daha hoş bir teklifi vardı:D

Bütün gece oda arkadaşım diye etrafta donlaşmama rağmen bulamamamın ve odamın boş olmasının payı büyüktü sanırım bu teklifin bana yapılmasında… Tabi ki evet, pijama partisi… 8-9 kişi toplaştık. ‘I have never’ ve şişe çevirmece gibi gençlik oyunları oynandıJ Zira o oyunlar kimler arasında oynandı, neler söylendi ve neler yapıldı ‘delete’ ..

Sabah 5 ve ben 3 saat sonra kalkıp hazırlanıp oturuma yetişeceğim.Mis gibi uykumun ardından hazırlanıp oturuma yetiştim. ‘ Hür Bey’ vardı Ulusal Ajanstan. Vize işlemleri, AGH ile ilgili sorular sorduk. Kalabalık olmasının verdiği bir dezavantajdan kaynaklandığını düşündüğüm daha az verimli geçen bir oturum olmuştu. Bazı şeyler somutlaşıyordu ve ben daha yolun çok başındaydım.

Yaklaşık olarak 120 civarında gönüllü vardı. Gruplara ayrıldık. Genelde , kısa dönem, uzun dönem diye ayrıldık. Ortalama 20 kişiyle devam ettiğimiz daha detaylı, bireysel olarak kendimizi ifade edebildiğimiz oturumların yapıldığı , alışık olmadığım ,yaygın eğitim dedikleri benim için çok keyifli ve faydalı geçen bir eğitim aldık. En son anaokulunda yaptığım şeyleri anımsatan, her an aktif, diri canlı tutan, algılarımı açmamı sağlayan verimli bir eğitimdi. Güldürürken öğreten, eğlendirirken düşündüren zeki insanların oturumları yönettiği, ciddi anlamda bana birçok şey katan, benim de bir şeyler kattığım bir süreç geçirdim.

‘Projem ve ben’ oturumunda ‘Aman Tanrım, nasıl yapacağım ben bunu, çöp adam bile çizemem ben’ tarzı söylemlerimi unutup, yemek yemeyi bile bana unutturan güzel bir zamandı işte. Bir de limona can verip, hayat verip onla ilgili bir öykü yazmamız istendiğinde ortaya çıkardığımız öykü ve özellikle sunumumuz akıllara kazınmıştır diye düşünmekteyim. Tiyatral bir şekilde(ben buldum, ben buldum, ben buldum:)) öykümüzü canlandırmıştık…

Valiz oturumu, biz bize başlığı altında yapılan kadın/erkek olarak ayrı ayrı gruplandığımız oturum ve kriz anında yapılabilecekler,yapılması gerekenler ve empati kurarak biz olsak ne yapardık deyip sunduğumuz çözüm önerileri…

Özetle oturumlar ara ara sıkar gibi olsa da ciddi anlamda verimli geçti. Bunun dışında ben genelde öğle yemeklerine inmeyip, bizim grubumuzun toplantı salonunda bulunan mikrofon ve hoparlör setinin önünde, Egem ‘in Dj liği eşliğinde sürekli şarkı söyledim. Pişman mıyım? Asla J
Özellikle son iki geceyi iyi değerlendirmemiz gerektiğini düşünerek eğlenmeye çıktık. Tunalıya gittik. Yaklaşık 40-45 kişi olunca her kafadan ayrı ses çıkıyordu. Güç bela bir mekana girdik ama orayı sevmedim. Oradan grupça kalkıp Kızılay’a yürümeye başladık. 90‘ ların müziğinin yapıldığı, salaş ama eğlenilecek bir yer olarak anlatılan yer de kapalı olunca bambaşka biryere gittik. Ve işte orası :)) Sahnelere kendimi attığım, ayaklarım su toplayana kadar dans ettiğim, bir İtalyan, bir sapık, bir deli ile karşılaştığım temel fıkralarını aratmayacak gecem…

Her şey bir tanecik arkadaşlarımın ‘Ebru nerdesin, arasana’ mesajlarını ve üç cevapsız çağrı ikoncuğunu görmemle başladı. Arkadaşlarımı aramak için dışarı çıkmamla beraber gözü ve kulağı bana kesilmiş olan orta yaşlı bir adamın arkamda gölgem gibi durması bir oldu. İzmirli misiniz sorusuyla irkildim. Bir adım geri giderek, evet dedim. Hemen sağ tarafıma yüksek sesle kahkahalar atarak ‘İzmirli imiş’ diye bağıran bir kadın belirdi. ‘Aman tanrım ‘ organize çalışan bir çeteye mi düştüm ben dedirtecek , korkulu birkaç dakika yaşadım. Ve hemen içeri kaçtım. Bir de ne göreyim. Masamızda çantamın yanında duran bir yabancı. Gülümsedi,bizim gruptan birinin arkadaşıdır diye ben de gülümsedim. Sonra anladım ki o gerçekten bir yabancı :)

İtalyanmış, mavi gözlü, kumral, uzun boylu. İngilizce biliyor musun diye sordu. Şöyle böyle dedim. Kısa bir sohbetten sonra hemen kaçtım. Çünkü müzik devam ediyordu ve ben o gece kurtlarımı dökecektim. Yorulup geldiğimde mini bir parfüm banyosu ardından İtalyan sinsi sinsi kokuyu koklayıp parfümümün adını söylediğinde ağzım bir karış açık kalmıştıJ tabi onun bu hareketini grubumuzdaki arkadaşlar yanlış anlayınca İtalyanın yanımızdan ayrılmasıyla alkış tufanına boğulmam da aynı anda oldu.Ama ben bir şey yapmadım ki :D

O akşam otele girişimiz 5 civarıydı. Ertesi gün katılımımızın aktif olduğu bir eğitim vardı, uykusuzluğum bir engel oluşturmuyor, aksine eğlendiğim için mutlu oluyor, mutlu olduğum için daha da zehir gibi oluyordum J O akşam kareokeye gittikJ Söylenen slow müziklere kendimi kaptırmış , Emel diye şirin mi şirin arkadaşıma bir şeyler anlatmaya , gözlerimden damlacıklar akıtmaya başlamıştım. O esnada ‘niçin duygulandın, ailenden , sevdiklerinden uzaklaşacağın için mi ‘ sorularına da tabiî ki evet dedim. Nasıl diyebilirdim ki eski erkek arkadaşım geldi aklıma burada bile, nasıl diyebilirdim ki gidiyorum ama o bunu bilmiyor diye. Bu sıkıntılı ve duygusal havamdan çıkmam gerekliydi neyse ki etrafımdaki neşeli insanların da beni hareketlendirmesiyle eski ebru gelmişti ve haydi dans pistine moduna geçivermiştim. O gece de , yok yada sabah demeliyim:p 6 da odama girmiştim. Bir buçuk- iki saat uyuduktan sonra, haydi Ebru eğitime…

Otelden ayrılış , otogarda bekleyiş, oradaki hoş sohbetler ve asla hafızamdan silinmeyecek, benim için özel anılarımı da alıp bindim otobüse. Hayalim, yolculuk boyunca uyumaktı. Zira hiç uyumamama rağmen hiç şikayetçi olmayacağım bir bayanla seyahat ettim. Şık bir ceket ve etek takım giymiş, ceketinde de bazı rozetler iliştirmiş. Elinde telefonuyla ‘ Uçakta yer yoktu, acil dönmem gerek, evet, bazı pürüzler çıkmış o işte, ben halledeceğim, geliyorum , çözeceğim…’ gibi konuşmalar yapıyordu. Ses tonu çok güzel 50 li yaşlarında bir bayandı. Yolculuk başladıktan sonra bu bayanla sohbet etmeye başladık. Herkes gibi o da beni ilk bakışta öğrenci sandı. İzmir’de bir kamu sektöründe Genel Müdürlük yapıyormuş. Yaptığı işleri anlattı ve ben dinledim. Ben anlattım , o dinledi. Ankara’da bulunuş amacımdan bahsettim, güzel bir sohbete başladık. Çok uykusuz olmama rağmen hiç şikayetçi değildim. Projemden bahsettim, o da hayallerinden bahsetti, emekli olunca bir kız yurdu açıp onun işletmeciliğini yapmayı düşündüğünü söyledi, iktisat fakültesi mezunu olarak fikirlerimi sordu. Sıcak ve samimi bir ortamdı. Siyaset hakkında konuşmaya başlayınca daha da eğlenceli oldu, konuşmayı hele de siyaset hakkında konuşmayı çok seviyorum çünkü :) . İzmir’e nasıl geldiğimizi anlayamadım. Annem ve babam garajda bekliyorlardı beni. Onlardan hiç ayrı kalmamıştım ki . 4 gün de olsa bu süreç,birbirimizi çok özlemiştik. İndikten sonra, sohbeti ve kendisi hoş bu bayan , anneme gelip, ‘Kızınızla gurur duyuyor olmalısınız, harika bir evlat yetiştirmişsiniz ‘ diyince , zaten sarılırken sımsıkı saran annem daha da bütünleşerek benimle ağlamaya başladı. Yaşanan duygusal andan sonra evimize gidip, güzel bir uyku çektim. Yatağıma girdiğimde başka bir heyecan dalgası alıp götürmüştü. Beni Yunanistan’da neler bekliyor? O heyecan ve yorgunlukla sırıta sırıta uyudum ve yepyeni , daha güzel , heyecanlı günlere küçük bir adım daha atmış oldum. :D

Neler olacak acaba?

Ebru BAYAM

Ağustos 2010

Yunanistan Yolculuğumun ilk ayağı..

2011-01-13T00:01:00.003+02:00

Projeye seçildiğimi öğrendiğimde iş yerindeydim. ‘TREX’ kutucuğu yanıp söndü gmailde ışıl ışıl. Böyle bir şey olabileceği aklıma bile gelmemişti. Hayalim olan , büyükannemden duyduğum Selanik maceralarının geçtiği sokaklarda benim de ayak izlerim olacaktı. Ben de o havayı soluyacaktım. Hayallerim adım adım gerçek oluyordu.

Gerekli izinlerimi aldıktan sonra kuruluşumla görüştüm. Benimle beraber bir Türk daha olacağını söylediklerinde , sevinçten zıp zıp hoplamaktan ayaklarım popoma değiyorduJ Bir Türk daha… Yol arkadaşımın ismini öğrendim ilk olarak. Onun telefonu yada ona ulaşabileceğim herhangi bir irtibat yolu aradım ama Ankara’daki eğitimde tanışabileceğimiz söylendi. Tabi Ebru durur mu, hayırJ İsmini öğrendiğim arkadaşımla bana ve diğer gidecek olanlara atılan toplu mailden ‘copy’ and ‘paste’ yaparak bir mail postaladım. Kimle gideceğim, nasıl biri olduğunu anlamalıydım. Sonuçta bir ay az zaman değildi ve ben eğlenmek de istiyordum. Gelen cevaplar , oldukça çatlak bir yol arkadaşım olduğunu işaret ediyordu. Eğitime gidinceye kadar içimde hep bir korku, hep bir soru işareti vardı.

Ankara’ya giderken daha önce kullanmadığım bir ulaşım yolunu tercih ettim. Ne olur ne olmaz, her ne kadar iki kişi gideceksiniz deseler de herhangi bir terslik durumunda tek başıma gitmek zorunda kalırsam, ilk uçak deneyimimi kimsenin dilinden anlamadığım bir uçakta yaşamak istemedim. Ebru, Ankara ve uçak … Ankara ‘da tek başına…

Ve artık özgürlüğe, Avrupa’ya az kalmıştı. İlkleri yaşamaya başlamıştım işte. Yavaşça hepsi gerçekleşiyordu. Uçakta (neyse ki cam kenarına oturabildim) yanıma iki ton ton amca oturdu. Bir tanesi, Türkçesi bozuk Litvanya’da yaşayan iş adamı, diğeri ise konsoloslukta çalışan orta yaşlı bir beyfendiydi. Ankara denilince aklıma ilk gelen şey, resmi ve takım elbiseli soğuk insanların yaşadığı şehir tasviri oluyordu. Bu düşüncelerim yaptığım yolculuk sayesinde kalmadı gibi bir şey şu anda J Gülmekten yanaklarım ağrımıştı. Hikayeleri olan insanları oldum olası sevmişimdir zaten. Çok yaşanmışlık, çok tecrübe ve çok hikaye.

Kırk dakikalık yolculuk boyunca hem sohbet edip, hem de bir çok şey hissedip hayallere dalabildim. Nasıl hayal kurmayayım ki. Pencereden baktığımda bembeyaz bir yol, daha mavi bir gökyüzü kucaklıyordu beni…

Her an gup gup gup gup atan bir kalbim vardı. Ne yapabilirim bu benim yapım ve çok heyecanlıyım.

Uçak iniş yaptığında, bunu yaparken bile aklımdan yüzlerce felaket senaryosu geçiyordu. Acaba düşerse ne yaparım, çok dar koltukların arası, nasıl sıkışmadan aralardan sıvışırım, acil çıkış kapıları nerede, ahh neyse ki hemen önümde :D bla bla…

Sıra gelmişti bagajı almaya. Ufak bir gözlem ile insanları takip ettim. Yürüdüm,baktım ve sonunda bagajıma kavuştum. Cicilerimin olduğu, hayati önem taşıyan bagajım benim.

Kapıdan çıkarken insanların gözünde yolcularını bekler o bakışları gördüm. Bir an içim burkuldu.Sonra hemen topladım kendimi. Duygusal olmayacaktım, bu bir maceraydı ve gereksiz duygu yoğunluğu yaşamayacaktım. Hızlı adımlarla ilerledim. Otobüse bindim. Havaşa binmeyecektim, inat etmiştim :) Tıklım tıkışık otobüste kendime bir yer edindim. Evet, şimdi ne yapacağım, nerede ineceğim , nasıl gideceğim. Bu ikinci gelişimdi Ankara’ya ve ilkinde yanımda en iyi arkadaşım, canımcım vardı. Daha önceden gitmediğim güzergahları kullanıp, gitmediğim yerlerde kalacaktım. Otobüste gözüme kestirdiğim , temiz yüzlü bir teyze ile sohbet etmeye başladım. Nerede inebileceğimi, Çankaya ‘city hotel’ e nasıl gidebileceğimi sordum. Yasemin Teyzem ’in yolunun üzeriymiş meğersem. AŞTİ ‘de indik ve taksiye bindik. Resim öğretmenliğinden yeni mezun olmuş kızıyla Elazığ’daki yazlıklarından evlerine dönüyorlarmış. Bilkent Üniversitesi’nden mezun iyi bir firmada çalışan oğlu varmış bir de. Zaten işi olmasaymış o gün bırakmazmış annesiyle kardeşini, düşünceli, duyarlı bir evlatmış. İzmir’den çok gelin almışlar teyzeciğimin tabiriyle ve çok seviyorlarmış İzmirileri :D derken Yasemin teyzem beni otelin önüne bıraktı.Ziyaret edeceğini söyleyerek uzaklaştı. Tabi benim o otele gece 5’lerde gireceğimi, sürekli bir gruba dahil olup kurtlarımı dökmeye gideceğimi hiç birimiz hesap etmemiştik. Hiçbir zaman hesap işlerini becerememişimdir zaten. :P

Valizimi alıp tıpış tıpış resepsiyona gittim. İlk başta adımı bulamadılar listede, ‘eyvah’ dedim, hadi başladık, terslikler yapıştı yakama. Oturdum ordaki pufidik koltuklara. Derken içeri sırt çantasıyla, etrafa gülümseyerek bakan bir kız girdi. O da birilerini ararcasına etrafına bakınıyordu. ‘Ayrılış Öncesi Eğitim’ için geldiniz değil mi dedi. Evet , dedim. Birkaç dakika daha bekledim ve listede adım bulundu. Odama çıktım, mutluğun verdiği tüm bonkörlüğümle:)

Hoş bir oda, hemencik çift kişilik yatağı kaptım. Kamerayı şarj ettim, eşyalarımı yerleştirdim. Çevreyi keşif yolculuğuna çıktım. Bilmediğim sokaklarda (güvenilirliğinden emin olduğumda yaptım.) kulağımda son ses müzikle bambaşka renklere büründü dünya. Soluduğum havayı ciğerlerimde hissettim. Mini bir alışverişten sonra tekrar odama geçtim. Kamerayı test ettim bir klip çekerek , şarkı söyleyerek ve check :) Gayet güzelim ve sesim de mükemmel:)

Şimdi sırada Anıtkabir var. Sora sora Bağdat bulunur demişler, Anıtkabiri bulamayacak mıyım sanki diyip vurdum kendimi yollara. Onun öncesinde yolunu dört gözle beklediğim oda arkadaşıma bir mektup bırakarak…Sonuçta eğlenceli olabilir, kırık bir tip çıkarsa özellikle diye de telefon numaralarımı bıraktım.

Resepsiyona inip bulunduğumuz yerden Anıtkabire nasıl gidebileceğimi sordum.’Buradan hemen karşıdan dolmuşa binin’ dediler. Kapıdan çıktım ve Kızılay’a gitmek için dolmuşun gelmesini bekledim. Peki resepsiyondaki güler yüzlü genç, sorarım sana, buradan mı yoksa karşıdan mı bineceğim o dolmuşa .Yarı yarıya şansım vardı, geçtim yolun karşısına ve bindim dolmuşa. İyi ki sormuşum ki binmemle aynı hızda inmem bir oldu. Yolun ‘burda’ kısmına geçtikten ve doğru dolmuşa bindikten sonra etrafı seyrederek, inceden inceye bir sırıtışla gelen telefonları cevapladım. ‘ Sen hala kaybolmadın mı’,’ En azından bir şeylerini kaybetmedin mi’,’ Hala niye ağlamıyorsun’ gibi espri yumağı arkadaşlarım konuştuktan sonra, metroya bindim. Paniklere boğulmuş buhranlı ruh halimin yapmış olduğu bir hata sonucu beynime yanlış sinyaller gitmesi ve benim o sinyallere dayanamayan ayaklarımın aynı anda beni metrodan atacağını hiç mi hiç tahmin etmezdim. İki durak önce inmiştim. Çıktım yukarı ve bir taksiye atladım. ‘Abi buradan Anıtkabire ne kadara götürürsün’ dedim. Sevgili şöför amcam bir baktıktan sonra bana ‘10TL’ dedi. ‘ Abi gözünü seveyim, yerlileri de mi kandırıyorsunuz artık,iki adımlık yer zaten, arkadaşlarım bekliyor orda , acil gitmem gerekmese binmezdim bile’ deyince ‘ tamam tamam, 5 lira ver yeter’ dedi. :D muhteşemsin ebru dedim :P Tabi bir de vardığımızda bulunduğumuz yerin Anıtkabir olduğunu anlasaydım, ah anlayabilseydim de ‘ ee geldik niye inmiyorsunuz’ lafını yedirtmeseydim kendime :P Yalancının mumu ininceye kadar yanmadı bile, söndü. ..

devamı tabii ki var ;)

Ebru BAYAM
Ağustos 2010

İSPANYA’YA GİTMEK İSTERSEM…

2011-01-12T01:59:00.003+02:00

İspanya vizesine başvuru sürecimde başımdan geçen komik, trajik, sıkıntılı, eğlenceli şeyleri, vize başvurusu için gerekli belgeleri nereden nasıl toparladığımı, kaç kurumla görüştüğümü, kurumlardaki görevlilerin tavırlarını, bir “genç” olarak bilgiye erişimde nasıl zorlandığımı ve benzer şeyleri “kendime notlar” şeklinde yazıyordum. Sonra bir baktım uzunca bir yazıya dönüşmüş tüm bunlar. Ve sizlerle paylaşma ihtiyacı hissettim. Ancak yazının öncesinde aşağıdaki kısmı okumanızı öneririm.

Ben Seval. 2005 yılında gönüllü çalışmalarda bulunmaya başladım. 2007 yılından beri ise bir sivil toplum kuruluşunda çalışıyorum. Uzun bir süredir yapmak istediğim Avrupa Gönüllü Hizmeti’ni yeniden gündemime aldım (üniversiteden mezun olmadan önce de niyetlenmiş idim) ve ilk adımı Şubat ayında proje aramaya başlayarak attım.

Mart 2010’da İspanya’nın Malaga şehrinde faaliyet gösteren bir kurumdan kabul aldım. Ve 1 Nisan başvurusu sonucunda proje onaylandı. Gerekli işlemleri yaptıktan sonra sıra vize başvurusuna geldi. E, ben de yapmaya kalkıştım. Tahmin edebileceğiniz gibi hiç kolay olmadı.
Elbette vize başvurusunda bazı şeyler (hatta çok temel şeyler bile) zamanlamaya, hangi amaçla yurtdışına çıkacağımıza, hangi ülkeye gideceğimize, hangi şehirdeki konsolosluğa başvurduğumuza ve hatta zaman zaman muhatap olduğumuz yetkililere ve bunlara benzer birçok detaya göre farklılık arz edebilir. (Bu kısım önemli, unutmamak lazım)
İşte bu yüzden yazdıklarım genel geçer kurallar değildir. Aman dikkat! Yazının içerisinde bir takım bilgiler bulacaksınız elbette. Ancak asıl niyetim; başımdan geçenleri “tecrübe paylaşımı” nı esas alarak anlatmaktır. Umarım keyif alırsınız.
Buyurunuz…

İSPANYA’YA GİTMEK İSTERSEM…

“İspanya’ya vize almak çok zordur.” diyordu herkes. Zorluğu doğru bilgiye ulaşmaktaymış meğerse. (Ya da bence) Kaç telefon konuşması, kaç internet sitesi taraması ve kaç akıl danışması… Çok! Birazını yazacağım.
Vizeden önce pasaportun süresini uzatmak gerekti tabi ki. “Pasaport süresi uzatma işlemi için kaç fotoğraf gerekir?” diye sorduğumda 3 diye yanıt aldım. Ancak fark ettim ki elimde 2 tane fotoğrafım mevcut. “Beş kuruş param yok” diye gezdiğim bir dönemde bir de 20TL fotoğrafa verdim. Her neyse… Fotoğrafları alıp İstanbul’da bir İlçe Emniyet Müdürlüğü’ne gittim, muhatap olduğum görevli bana; “Bunu buyurun (fotoğraflardan birini geri vererek) 2 tane yeterli!” dediği anda içimde bir çemkirme istediği uyandı, sustum. “Ya sabır…” diyerek vezneye 155TL yatırdım; pasaportum 2 yıllık uzasın diye. Sonradan öğrendim ki hata yapmışım. Tarihlerine düzgün bakmadığım pasaportumun süresini 1 yıl uzatmak yetiyormuş halbuki. 95TL yerine 155TL ödemiş olmanın gerginliği; içimde yükselen ikinci negatif his oldu. Ancak bu sefer benim salaklığımdandı, sustum. Başvurumu yaptım. “2 gün bekleyeceksiniz” cevabını aldıktan sonra Emniyet Müdürlüğü’nden çıktım. Vize için belge toplamak lazım, daha çok iş var ne de olsa.

Benim almam gereken vize “Çalışma izni gerektirmeyen oturma vizesi” imiş. Bunun için gerekli olan belgelerden biri; sabıka kaydı. Her hangi bir adliyeden alabileceğimi öğrendim. Evimize en yakın olan adliyeye gittim. Olmadı, tutturamadım. Çünkü vize başvurusu için lazım olan sabıka kaydı ancak başka bir adliyeden alınabiliyormuş. “Taksiyle mi gitsem? Otobüs geçer mi? Uzak mıdır?” gibi sorularıma doğru düzgün cevaplar bulamadığımdan otobüsle gitmeye karar verdim. Güneşin altında 45 dakika kadar otobüs bekledikten sonra 5 dakikalık bir yol gittim ve bahsi geçen adliyeye ulaştım. Belgede apostil mühür olması şart. Ancak vermiyorlar. Çünkü sabıka kaydına başka bir adliye apostil mühür veriyormuş. İnanmazsınız, bahsettikleri yer ilk gittiğim adliye imiş. Bir gün sonra teslim alacak şekilde istediğim imzaları aldım. Haydi geçmiş olsun.
Gerekli olan belgelerden bir diğeri ise; sağlık raporu… Yılan hikayesine dönen sağlık raporu… Konsolosluktaki görevli, herhangi bir sağlık kurumundan alınacak raporun onlar için yeterli olduğunu söylemesi üzerine ikamet ettiğim yerde bir Sağlık Ocağı’na gittim. Kadınların sıra kavgasına şahit ve hatta dahil oldum. Bekledim, bekledim, bekledim… Sıra bana geldiğinde doktor yüzüme bile bakmadan T.C. kimlik numaramı sordu ve “Haricen normaldir.” yazdığı “sağlık raporu”nu elime verdi. Kapıdan çıkarken üzerine bir mühür bastılar ve işlem tamamlandı. Yetti mi? Elbette hayır!

Birkaç gün ben rapora rapor bana bakıp durduk. Zira çok sıfatsız bir kağıttı elimde rapor diye tuttuğum. Şüphelerim artınca konsolosluğu yeniden aradım. Ve öğrendim ki raporun üzerine bir ibare bulunması gerekiyormuş. E, neden baştan söylemedin be kadın! (Asabi kadın!) Sordum; “Peki nedir bu ibare?” Kadın cevapladı; “Bilmiyorum, nereden bileyim ben ezbere!” Allahın cezası cümleyi nereden bulacağız peki? İnternetten… Peki, internette nereden? “İnternetten işte, bakıp bulun.” Yok artık…

Uzun uğraşlar sonucu sağlık raporunun üzerinde iki temel vurgu olmalıymış; biri bulaşıcı enfeksiyon taşımadığıma dair, diğeri ise akli dengemin yerinde olduğuna dair cümlelermiş. Eyvallah, biz de bu ibareleri taşıyan bir rapor alırız. Hadi oradan! Yok öyle bir rapor. İstanbul’da yok en azından. Sağlık Ocağı, Kızılay, Dispanser, Tam Teşekküllü Devlet Hastanesi, İlkyardım, Verem Savaş ve hatta Özel Hastaneler (Bir tek özel hastanede mevzuya biraz yaklaştık. Zorladılar, biraz kılıfına uydurdular, yapabiliriz herhalde dediler ve fakat 230TL istediler. Yok dedim) Hiç biri İspanya Konsolosluğu’nun istediği ibareyi yazmıyor üzerine. Rapor formatları sabitmiş, ekleme yapılamazmış. Hay Allah…

Ha unutmadan… İspanya Konsolosluğu’nun istediği raporun üzerinde “Akli dengesi yerindedir.” yazması gerekiyordu ya; ah canım benim boşuna uğraştın sen ya, gerekmiyormuş o. Hırrrr…
Uzun uğraşlar sonucu üzerinde İspanya Konsolosluğu’nun istediği ibarenin bulunduğu bir sağlık raporu vermeyi kabul eden bir devlet hastanesi bulduk. Bu bilgiye sahip olmak da epey zor oldu. Vallahi biz de araya tanıdık soktuk.

Şu rapor için görüştüğüm her kurumla enteresan şeyler yaşadım elbette. Telefonla görüştüklerim sinir bozucuydu, yüz yüze görüştüklerim ise tahammül edilemez. Neyse ki başka hastanelerin aksine burası raporu 1 haftada değil 1 günde veriyor. “Aman canım çok büyük zahmeti yokmuş.” demeyin n’olur. Saat 08.00’den 16.00’ya kadar bir devlet hastanesinde olmanın psikolojik baskısını bir durup düşünün. Labirentler şeklinde kıvrılan koridorlar, her birinin önünde onlarca insanın sıralı değil yığılı şekilde beklediği kapılar, cevap vermeyen danışma görevlileri, çalıştığı kurumun telefon numarasını bilmeyen güvenlik görevlileri, hastane kokusu, ter kokusu, asabi görevliler, emir kipinde başka bir dil kullanmayanlar… (Karşılaştığım sadece iki kişiyi yardımsever ve insani bulduğumu yazmadan geçmeyeyim.)

Rapor almak için birçok doktor ile görüşüp “Sağlam” olduğuma dair onay almam gerekti. Kulak Burun Boğaz doktoru ile başladım. Doktor bir yandan beni muayene ederken bir yandan son derece süratli ve asabi bir şekilde; bu raporu neden almak istediğimi, yurtdışında nereye gideceğimi, çalışacağım vakfın adının ne olduğunu, o vakıfta ne iş yapacağımı, Türkiye’de ne iş yaptığımı, ne mezunu olduğumu ve neden İspanya’ya gitmek istediğimi sordu. Cevaplarımdan mutlu olmamış gibi bir hali vardı. Burun kıvırdı. “İyi” dedi! Allah Allah… Allah’ın Kulak Burun Boğazcısı! Sana ne bunlardan, sen baksana işine! (Sonradan öğreneceğim ki kendisi bugünkü Sağlık Heyeti’nin Başkanı imiş.)

Göz kontrolü için beklerken sırada benim önümde bekleyen adam dönüp pis pis gülerek “Sizin rahatsızlığınız nedir? Kıh kıh kıh” dedi. Bir rahatsızlığım olmadığını söylediğimde ise daha şapşal bir gülüşle; “Yok canım! Hiç rahatsızlığın yoksa neden geldin?! Yıh yıh yıh” gibi bir şeyler mırıldandı. Tutamadım kendimi ve “Ben öylesine, keyfine geldim. Haftada bir gelirim de.” deyince sıradaki herkes dönüp bakmaktan kendini alamadı. Açıkçası biraz utandım. Ama dedim ya tutamadım.

Dahiliye sırasında beklediğim 15 dakikanın sonrasında ise mavi gömlekli pişkin bir adam gelip önden ikinci adamın arkasına geçti. Bu sefer kendimi bilerek ve isteyerek tutmadım. “Beyefendi pardon!” ile başlayan bir “haddini bildirme” çalışması yürüttüm. İşe yaradı, sıranın arkasına geçti.

“Vatandaş sağlık hizmeti alamıyor arkadaş” kıvamındaki yakınmalarım ve hatta “Yahu ben sağlık hizmeti bile alıyor sayılmam, sağlıklı olduğumu belgeletmek istiyorum” diye serzenişte bulunmalarım sırasında duvarda gördüğüm kocaman yazı beni daha da çileden çıkarttı. Yazının başlığını paylaşıyorum: Hekim Hakları…

Velhasıl kelam tüm doktorları (psikiyatri dahil) gezerek (vallahi muayene olduğumu söyleyemeyeceğim; “gezerek” kelimesi daha bir içime sindi) her birinden “Sağlam” olduğuma dair birer imza aldım. Belgeleri teslim ettikten sonra; 3 saat bekledim. Bu bekleyişin ardından ise elime tutuşturulan bir kağıt ile doktor dolu bir odanın (heyet) kapısından bakmak suretiyle kağıdı heyet başkanı olan doktora teslim edip 1 saat daha bekledim.

Neyse ki bu kadar saçma sapan şeyin arasında keyifli şeyler de oldu. Yerde oturmuş beklemekteyken iki küçük kız yanıma yanaştılar. Onlar da benim gibi, hemen benim yanıma; yere oturdular. Bir ara göz göze gelince gülümsedim. Batman’lı ve Tokat’lı gerçekten küçük görünen ama aslında 15 ve 16 yaşlarında olan, adliye tarafından yaş tespiti yapılsın diye devlet hastanesine gönderilen ve tüm o karmaşık işleri yapmak üzere hastaneye yalnız başlarına gelen (beni bile bir gün önce babam getirmişti aynı hastaneye) Sibel ve Cemile’yle tanıştık, konuştuk, çay içip bisküvi yedik. Ve hatta kantinde yer olmadığı için masasına oturduğumuz mavi gömlekli adam da sohbetimize katılmasıyla itiraf edeyim iyice saçma bir grup insan olduk. :)

E, rapordan ne haber diyebilirsiniz. Raporu aldım. Hem de konsolosluğun istediği şekilde. Bitti mi? Elbette hayır. Şimdi sağlık raporunun da aynen sabıka kaydı gibi apostil mühüre ihtiyacı var. Aksi takdirde hiçbir işe yaramıyor. Konsolosluğun sitesinde bu mühür için kaymakamlığa gitmem gerektiği yazıyor. Halbuki bu mührü kaymakamlık değil; İstanbul Valiliği veriyormuş. Çok şahane… Bir valilik kalmıştı gitmediğim.

İşte yeni bir gün daha… Valilik için Cağaloğlu’na gittim. Tarihi ve serin binayı bomboş görmek iyi geldi. Henüz hiç kimsenin olmadığı yerde sıra numaramı almamı söylediler. Tek başıma beklediğim yerde sıra bana geldiğinde “Aaaa olmaz ama böyle, biz buna apostil mührü böyle veremeyiz canım. Sen şimdi önce İl Sağlık Müdürlüğü Merkez Binası’na git, “bilmem ne Bey”i bul, ondan bir imza al da gel.” dedi. Yok canım çok değil, kavurucu sıcakta sadece 20 dakika yürüdüm. Ve tabi “yardımsever” vatandaşlarımızın desteği ile Merkez bina yerine 3 tane ek binayı buldum. En nihayetinde bir miktar daha yürüyerek aradığım yere vardım.
Valiliğin beni yönlendirdiği Dr. Bilmem ne Bey raporu hemen imzalamak istemedi. Çünkü öncelikle Devlet Hastaneleri bölümünün paraf atması gerekirmiş. Neyse ki uzak değil, alt katta.
Paraf için gittiğim Z8901 odasındaki kişi söylediklerimden hiç memnun değil. Paraf atacak, budur. Ama yapmıyor. “Siz biraz dışarı çıkın, kapıda bekleyin, ben raporu aldığınız hastaneyi arayacağım” dedi. El mahkum, bekledim. Kısa bir bekleyişin ardından paraf atılmış raporu aldım.
“3. Kata çık, bu parafın yanına bir tasdik eklet.” dediler. Tasdiği ekleyen kişi “Bir de mühür lazım” dedi. “1. kata in.” İndim. Dediler ki “Burası değil, 2. Kata çık.” Çıktım. Dediler ki; “Yanlış gelmişsin, 1.kata in.” ! Yemin ederim şaka veya abartı değil bunlar.

Müdürlüğü’nden çıkıp Valiliğe geri döndüm. 4. Kısmı buldum. Tabi ki yine sıra bekledim. Görevli adam Sağlık Müdürlüğü’nden aldığım imzalara gözlerini kısarak baktı ve dedi ki; “Bu imzalardan birinin kime ait olduğu belli değil, ismi yok. Bu böyle olmaz” Nayııırrr Nolamaz... Neyse ki ikna oldu, vali yardımcısından da bir imza alarak çıktım.

İşte şimdi apostil mühürlü sağlık raporum çeviri için hazırdır. Hemen çevirmenlik bürosuna bıraktım evrakları. Büyük zahmetle aldığım belgelerin orijinallerini bırakmak istemedim tabi. Fotokopiden yazıların okunmayacağını iddia etti kadın “Deneyelim, belki okunur” dedim. Okunmaz diye ısrar etti. “Denemeden bilemezsiniz” diye sinirlendim, kabul etti. Ardından fotokopide okunmayan 3 kelime için “Bakın işte olmadı” diye kendini haklı çıkartmayı denedi. Ufak bir not kağıdı uzattım önüne, “Buyurun buraya not edin o 3 kelimeyi” dediğimde “Haklısınız” demekten başka bir seçeneği kalmadı. Fazla mı pimpirikli davrandım bilmiyorum. Her neyse…

Günlerden başka bir gün… Sabah erkenden çevirileri alacaktım. Ancak telefonun alarmı çalmadı. Çalmış da ben duymamış olabilir miyim? Neden olmasın! Çeviriler hazır. 141,60TL ödedim. Oradan çeviri bürosunun bağlı çalıştığı notere gönderdiler beni. Bu arada gönderen kuruluşumdan vize işlemleri için istediğim avans gelmemiş, bankamatiğin önünde bir süre bekledim. Elimde telefon, birilerine ulaşmaya çalıştım. Neyse ki borç verebilecek dostlar var hayatta. Noterde işim kısa sürdü. Ve fakat oraya da 224TL ödedim. (Kuruluşumdan bu parayı alabildim sonrasında, haksızlık olmasın. )
Noterden sonra aynı belgeleri kaymakamlığa götürmem gerekti. Önce Yazı İşleri, ardından Müdüre Hanım imzası ve yeniden yazı işleri… Son bir mühür ile bitirdim buradaki işlemleri de.
Bu arada pasaportumu Emniyet Müdürlüğü’nden iki gün önce teslim almam gerekiyordu, koşturmaktan vakit bulamadım tabi, kısmet bugüneymiş. İlçe Emniyet Müdürlüğü kapısından girerken telefonum çaldı, bahçeye çıkıp görüşmeyi yaptım. Bitirip geri geldiğimde öğle arasına çıkmış olduklarını öğrendim. Şaka?! 1 saatten fazla bekledikten sonra burada da işim biti.
Velhasıl kelam cehennem sıcağında dakikalarca yürümek, yağmura yakalanmak sırılsıklam ıslanmak, kocaman bir kol çantasını sürekli yanında taşımak, dolmuşa, taksiye, motora, otobüse durmadan para ödemek, günlerce aralıksız toplu taşıma araçlarının sıcağına ve pisliğe katlanmak, “Yooook yanlış gelmişsiniz bu bina/sokak/durak değil sizin aradığınız” gibi cümleler işitmek suretiyle uzunca bir zaman ve emek harcayarak gerekli belgeleri toparladım.

Ancak İspanya’daki ev sahibi kuruluştan da 2 adet belge gelmesi gerekiyor. Birini gönderdiler. Ancak ikincisi bir türlü gelmiyor. Defalarca telefon ve mail ile irtibattaydık kendileriyle. Ancak aldığımız tek yanıt; “Biz de ispanya ulusal ajansından bekliyoruz, bekleyeceğiz, beklemeliyiz.” !
Bu arada tarih oldu mu 5 Ağustos!!! 6 Ağustos akşamı şehir dışına çıkacağımı ve 23 Ağustos’ta İstanbul’a geri döneceğimi ve başvuru için çoook geç kalacağımı düşündükçe karnıma ağrılar girdi yemin ederim. Eksik belgeyi görmezden gelip şansımı denemek için konsolosluğa gittim.
Konsoloslukta uzun bir bekleyişten sonra, “Muhakkak lazım” dedikleri belgelerin (örneğin; 4 adet fotoğraf, banka kartı fotokopisi, dilekçe, uçak bileti rezervasyonu, gönderen kuruluşun imza sirküleri, vakıf senedi, faaliyet belgesi, maaş bordroları, nüfus cüzdanı fotokopisi gibi) yarısını geri verdiler. Her neyse…

“ İspanya’ya gitmek istersem” diye başlamıştım ya hani; sanırım gidiyorum. Zira başvurumu kabul ettiler. :)
Bir gün sonra İspanya’daki kuruluştan mail aldım. “Merhaba, bizden istediğiniz belge ekte. Başka bir şeye ihtiyacınız var mı?” ! Haydeee… Şimdi bu belgeyi konsolosluğa götürüp “Dün geldiydim, bu belge olmadan başvurumu kabul etmiştiniz, şimdi sağlam olsun diye bunu da getirdim, buyurun.” deyip ortalığı bulandırmalı mı? Yoksa hiç ses etmeden başvurumun sonucunu bekleyip eksik belge yüzünden olumsuz yanıt alacağım günü mü düşüneyim?

Seval Yılmaz
Ağustos 2010
yilmaz.seval@gmail.com
Malaga, İspanya

Letonya'da AGH ; bir gönüllü blogu daha ;)

2011-01-09T20:58:00.006+02:00

Her geçen gün bize ulaşan gönüllü sayısı artıyor ; AGH gönüllülerinin kendi deneyimlerini bizim blogumuzda paylaşmalarının yanısıra kendi bloglarında da birilerine ulaşıyor olmaları çok sevindirici..

Fatih Avrupa Gönüllü Hizmetini Letonya'da yapıyor ve bu da onun blog adresi:

http://www.fatihusalan.blogspot.com/

iyi okumalar;)

JUST VOLUNTEER!

2011-01-07T09:31:00.008+02:00

Portekiz'de "medya ve iletişim" üzerine Avrupa Gönüllülük Hizmeti yapan ve hatta yakın zamanda AGHsi bitecek olan gönüllümüz Enes Uysal'ın rol aldığı gönüllülük ile ilgili filme aşağıda ki bağlantı adreslerinden ulaşabilirsiniz.

http://enesuysal.com/makaleler/oyunculuk-haytindaki-ilk-eserim-kisa-film-just-volunteer

http://www.youtube.com/watch?v=dLr3NfumJso

Ciao from Italia:)

2010-12-30T20:10:00.007+02:00

Yeni gönüllü blogları gelmeye başladı bu da bir diğeri ; Sedat İtalya'dan bildiriyor..

Ciaooo I (Sedat Gökmen ) am EVS volunteer in Italy/Cremona Its my blog :)

http://myevsinanffascremonaonlus.myblog.it/

yeni yılınız kutlu olsun & we wish you a merry christmas

2010-12-29T10:54:00.001+02:00

Eski AGH Gönüllülerinin Yeni Yılını Kutlarız

2010-12-24T09:46:00.002+02:00

Tüm AGH Gönüllülerimizin Yeni Yılı Kutlu Olsun!!!

2010-12-23T15:47:00.000+02:00

İspanya vize süreci ve bir gönüllü blogu...

2010-12-21T23:39:00.003+02:00

Gönüllülerimizden Gökçe henüz projesine başlamadı ama en azından vizesini aldı ve valiz aşamasında:) EVS ile ilgili bilgi birikimini ve vize macerasını kendi blogunda anlatıyor,, özellikle ispanya vizesine başvuracakların çok işine yaracağını düşündüğümüz yazı ve daha fazlası bu blogda....gönüllü hizmetine başlar başlamaz da evs maceralarını okumak için sabırsızlanıyoruz:)

http://gokceowyn.blogspot.com/2010/12/bir-aghci-ispanya-vizesine-basvurursa.html